Miałam bardzo dziwny sen, w którym miałam na imię Bronisława i kiedy miałam zaledwie szesnaście lat, jeszcze ucząc się w liceum, zaszłam w ciążę. Nasza wieś, gdzieś pod Kielcami, tonęła tego roku w wilgotnej, mglistej ciszy. Wieść o moim stanie rozeszła się jak plotka o wilku, który ponoć widziany był na granicy lasu. Ludzie szeptali, wskazywali mnie palcem na bazarze, a moja mama zatapiała się w kuchennym cieniu, nie wydając ze wstydu żadnego dźwięku. Ojciec tylko wzdychał ciężko przy stole, jego oczy były twarde jak grudniowy mróz. Lepiej byś umarła, niż taka hańba! krzyknął pewnej nocy, kiedy woda w czajniku bulgotała dziwnie cicho. Jedź do babci na wieś, nie mogę tego znieść!
Wsiadłam do starego, trzaskającego z zimna Poloneza. Babcia mieszkała w sąsiedniej wiosce, dom na końcu świata, stary i pachnący ziemią. Powietrze było nasycone wilgocią, a cienie ciągnęły się po zakurzonych belkach. Samotność rozpływała się jak mgła po długich korytarzach domu. Gdy byłam już mocno w ciąży, nikt nie podał mi herbaty, nikt nie pogłaskał po włosach; tylko czasem pies babci, Kropka, przychodził i układał się przy moich stopach.
Kiedy zaczęły się bóle, śniło mi się, że karetka ledwo dociera na miejsce, przebijając się przez pole pełne grochu i lampionów. Urodziłam syna dałam mu na imię Bogusław. Chociaż wszyscy powtarzali, że muszę wyjść za mąż, ja żyłam tylko dla małego Boguśka. Pracowałam, płukałam dziecięce ubranka w miednicy, a w oknie nocą świeciły się jakieś dziwne światełka, których rano już nigdy nie było.
Gdy Bogusław dorósł i pojechał na studia do Krakowa, ja zebrałam siły, spakowałam walizkę i ruszyłam w świat. Nie mogłam wyjechać wcześniej serce by mi pękło. Trafiłam do pracy w Bolonii, gdzie opiekowałam się elegancką, pachnącą lawendą seniorką. Praca była bajką wobec tego, co było na wsi. Italię śniłam w pastelach: okna wychodzące na bezkresny mak, kawałki bagietki rozsypane po dywanie. Czasem pani Teresa bo tak miała na imię dawała mi z wdzięczności dodatkowe 100 czy 200 euro, które mieniły się złotozielonym blaskiem w mojej portmonetce.
Przez kilka lat odkładałam złotówki i euro każde z nich miało twarz jakiegoś śmiesznego króla lub zielonego psa. Tak uzbierałam, by kupić Bogusławowi małe, przytulne mieszkanie w Kielcach. Ale pieniądze rozpuściły go jak wosk w świecy… Zapomniał nawet o babci, nie dzwonił, nie odwiedzał. Co miesiąc przesyłałam mu 500 euro, a resztę odkładałam sobie na własne gniazdko. Wiedziałam, że nie mogę wracać do starej, sypiącej się chałupy na końcu lasu.
Mijały lata. Bogusław oznajmił, że się żeni. Zorganizowałam wesele, pomogłam z wyprawką, a gdy z żoną doczekali się dwójki dzieci, a potem podczas wojny, która wybuchła nagle i dziwnie, jak nagły ślub białych motyli na klombie synowa zaszła w ciążę po raz trzeci, dalej posyłałam rodzinie pieniądze. Składając każdy grosz, odłożyłam w końcu 20 tysięcy euro na swoje własne mieszkanie. Przyjaciółka sprzedawała piękną jednopokojową kawalerkę z nowym tynkiem i dużym oknem. Umówiłyśmy się na spotkanie, by wszystko u notariusza załatwić jak należy.
I wtedy, podczas gorącego, rozmytego lata i spotkania, w którym mucha usiadła mi na ramieniu, Bogusław powiedział mi rzecz niewiarygodną: Mamo, sprzedaliśmy mieszkanie i kupiliśmy dom. Zrobiliśmy już pierwszy przelew, teraz musisz dać nam kasę na drugi 18 tysięcy euro! Oszalałeś? zapytałam. Przecież miałam kupić swoje mieszkanie! Mamo, nie zostawisz nas z trójką dzieci w jednopokojowym mieszkaniu! Liczyłem na ciebie A dlaczego sam nie oszczędzałeś?! Nawet nie uprzedziłeś! Nie dam całej sumy. Co mogę, to dorzucę, ale to wszystko tłumaczyłam, a w mojej głowie ptaki zaczęły śpiewać odwrotnym głosem.
Nie rozmawialiśmy długo. Plotka głosiła, że Bogusław pożyczył pieniądze od wszystkich możliwych sąsiadów, ale ja nie wróciłam już do tego snu. Ile można wspierać własne dziecko? Czasem mieszkania w snach mają niewidzialne ściany i tylko ja wiem, ile kosztuje bezpieczeństwo.
