Gdy Kasia płaciła za zakupy, Marek stał z boku. A kiedy zaczęła pakować je do siatek, w ogóle wyszedł na zewnątrz. Kasia wyszła ze sklepu i podeszła do Marka, który w tym czasie palił papierosa.
— Marku, weź te siatki — poprosiła Kasia, podając mężowi dwie ciężkie torby z zakupami.
Marek spojrzał na nią tak, jakby kazała mu zrobić coś nielegalnego, i zdziwiony zapytał:
— A ty co?
Kasia zamarła, nie wiedząc, co odpowiedzieć. Co znaczy to „a ty co”? I po co było to pytanie? Przecież normalnie mężczyzna zawsze pomaga fizycznie. No i jakoś to nie w porządku, gdy kobieta dźwiga ciężkie torby, a facet obok sobie spaceruje jak gdyby nigdy nic.
— Marku, one są ciężkie — odparła Kasia.
— No i? — ciągnął Marek, uparcie się opierając.
Widział, że Kasia już się denerwuje, ale z zasady nie chciał nieść tych toreb. Szybko ruszył przed siebie, wiedząc, że nie zdąży za nim. *„Co to w ogóle znaczy ‘weź siatki’?! Ja jestem jakiś tragarz czy co?! Albo sługus?! Jestem facetem i sam decyduję, czy chcę nieść zakupy, czy nie! Nic się jej nie stanie, sama sobie poradzi!”* — myślał Marek. Miał dziś taki humor — chciał trochę ponarzucać żoną.
— Marku, gdzie idziesz? Weź te siatki! — krzyknęła za nim Kasia, prawie płacząc.
Torby naprawdę były ciężkie. I Marek o tym wiedział, bo sam głównie wrzucał te produkty do koszyka. Do domu było niedaleko, jakieś pięć minut piechotą. Ale gdy idziesz obładowany zakupami, droga wydaje się znacznie dłuższa.
Kasia szła do domu, ledwo powstrzymując łzy. Myślała, że Marek tylko żartował i zaraz wróci po nią. Ale nie – widziała, jak oddala się coraz bardziej. Miała ochotę rzucić te torby, ale w jakimś otumanieniu wciąż je niosła. Gdy doszła do klatki, usiadła na ławce, bo nie miała już siły iść dalej. Chciało jej się płakać ze zmęczenia i złości, ale powstrzymywała łzy — nie wypadało na ulicy. Nie mogła jednak przełknąć tej sytuacji — on nie tylko ją obraził, ale i upokorzył takim zachowaniem. A przecież przed ślubem był taki uważny… I nie chodziło nawet o to, że nie rozumiał — rozumiał! I specjalnie tak postąpił.
— Dzień dobry, Kasiu! — głos sąsiadki wyrwał ją z zamyślenia.
— Dzień dobry, babciu Marysiu — odpowiedziała Kasia.
Babcia Marysia, czyli Maria Nowak, mieszkała piętro niżej i przyjaźniła się z babcią Kasi, dopóki ta żyła. Kasia znała ją od dziecka i zawsze traktowała jak drugą babcię. A po jej śmierci, kiedy Kasia zderzyła się z pierwszymi życiowymi trudnościami, babcia Marysia zawsze jej pomagała. Nie miała już nikogo — matka Kasi mieszkała w innym mieście z nowym mężem i dziećmi, a ojca nawet nie pamiętała. Dlatego jedyną bliską osobą była dla niej babcia. A teraz babcia Marysia. Kasia bez wahania postanowiła oddać jej wszystkie te zakupy. No przecież nie po to je dźwigała. Emerytura Marii Nowak była niska, więc Kasia często ją rozpieszczała różnymi smakołykami.
— Chodźmy, babciu, odprowadzę was do mieszkania — powiedziała Kasia, znów biorąc w dłonie ciężkie torby.
Gdy weszły do mieszkania babci Marysi, Kasia zostawiła u niej zakupy, mówiąc, że to wszystko dla niej. Widząc w torbie szproty, wątróbkę, konserwowane brzoskwinie i inne przysmaki, które lubiła, ale rzadko mogła sobie na nie pozwolić, babcia Marysia tak się wzruszyła, że Kasi aż zrobiło się głupio, że tak rzadko ją częstuje. Pożegnały się czule, i Kasia poszła na górę. Gdy tylko weszła do mieszkania, mąż wyszedł z kuchni na jej spotkanie, już coś przeżuwając.
— A gdzie torby? — zapytał Marek, jakby nigdy nic.
— Jakie torby? — odpowiedziała mu tym samym tonem Kasia. — Te, które mi pomogłeś nieść?
— No weź, nie przesadzaj! — próbował żartować. — Coś się obraziła, czy jak?
— Nie — spokojnie odparła. — Po prostu wyciągnęłam wnioski.
Marek się zaniepokoił. Spodziewał się krzyku, awantury, płaczu i pretensji, a tu taka cisza, że samemu zrobiło mu się nieswojo.
— I jakie to wnioski?
— Nie mam męża — westchnęła. — Myślałam, że wyszłam za mąż, a okazało się, że poślubiłam durnia.
— Nie rozumiem — Marek udawał głęboko obrażonego.
— Co tu nie rozumieć? — spytała Kasia, patrząc mu prosto w oczy. — Chcę, żeby mój mąż był mężczyzną. A tobie, widzę, też się marzy, żeby twoja żona była mężczyzną — dodała po chwili namysłu: — To może ty sobie męża znajdziesz.
Twarz Marka zrobiła się czerwona ze złości, a on sam zaciśniętą pięść. Ale Kasia tego nie widziała — już poszła do pokoju pakować jego rzeczy.
Marek opierał się do końca. Nie chciał wychodzić. Naprawdę nie rozumiał, jak można przez taką “bzdurę” zniszczyć rodzinę:
— Przecież było dobrze, pomyśl tylko — sama torby zaniosłaś. No i co w tym złego? — denerwował się, podczas gdy ona niedbale wrzucała jego rzeczy do torby.
— Swoją torbę, mam nadzieję, sam poniesiesz — odcięła się Kasia, nawet nie słuchając go.
Kasia doskonale wiedziała, że to był tylko pierwszy dzwonek. Gdyby teraz “przełknęła” tę sytuację, z każdym kolejnym razem byłoby tylko gorzej. Dlatego przecięła temat, wyprowadzając go za drzwi…
