Zadzwoniłam do mamy i siostry, żeby przyjechały do nas na Sylwester mówi mój mąż, Kacper, wieczorem 30 grudnia. Czy zdążysz wszystko przygotować?
Wreszcie te upragnione dni wolne! z radosnym westchnieniem mówi Agnieszka, siadając na pufie w korytarzu i zrzucając buty. Przed nami pełne dziesięć dni odpoczynku. Rozciąga się, rozluźnia spięte mięśnie i w myślach uśmiecha się, wyobrażając, jak spędzi kolejne dziesięć dni.
Super! przytakuje Kacper, podpierając framugę drzwi. Właśnie rozmawiałem z Zuzanną. Powiedziała, że nie mogą się jeszcze zdecydować, gdzie będą świętować Nowy Rok, więc przyjadą do nas dodaje.
No właśnie wzdycha Agnieszka, marszcząc brwi i patrząc na męża.
I mama też przyjedzie. Zawsze razem z nimi obchodzi te święta podsumowuje Kacper, obserwując, jak zmienia się nastrój żony.
Czy wiesz, że Sylwester jest już jutro? pyta ostro Agnieszka. Cały tydzień pracowałam do późna, żeby zrealizować plan, a teraz mówisz mi, że mój jutrzejszy los to cały dzień zabaw z patelniami? podnosi głos.
Co tu gotować? odpowiada luźno mąż. Parę sałatek, drugie danie, wędliny, może różne przystawki
Kacprze, lepiej odejdź na chwilę od mnie, bo ryzykujesz, że uderzy Cię patelnia mówi Agnieszka poważnie. Jeśli Twoi krewni chcą przyjść, niech przyniosą coś do jedzenia. Zadzwoń do nich już teraz i powiedz. Pamiętam, jak jeden Sylwester spędziliśmy razem. Biegałam całą noc z talerzami, a Twoje panie siedziały na kanapie i popijały wino przy Błękitnym płomieniu.
Agnieszko, po co to wszystko? pyta Kacper, nie spodziewając się takiej reakcji.
A jak powinno być? odpowiada żona, po czym od razu wchodzi do sypialni, by przebrać się w domowy strój.
Agnieszka jest wściekła na męża, który dopiero wczoraj rozpoczął weekend. Jedynym, co ją pociesza, jest fakt, że w tym miesiącu zarobiła półtora raza więcej niż zwykle. Wciąga głęboki oddech, podchodzi do lustra i powoli zmywa makijaż, rozważając plany na jutro.
W idealnym scenariuszu chciałaby spać przynajmniej do dwunastej, potem spokojnie zjeść śniadanie, posprzątać, zamówić zakupy i przygotować coś lekkiego na przyjęcie. Nie chce hałasu i pośpiechu, bo w pracy jest już wystarczająco zmęczona i marzy o cichym, przytulnym święcie.
Jak sprawić, by wszystko poszło zgodnie z planem? myśli, przeglądając w głowie wszystkie możliwe opcje.
Ignorując męża, który biega po mieszkaniu, wchodzi do kuchni, nalewa sobie gorącą herbatę z cytryną i siada do stołu. Na zewnątrz padają delikatne płatki śniegu, migoczą pod latarniami, tworząc prawdziwie świąteczną atmosferę.
Na chwilę wpatruje się w okno, zapominając o dylemacie, potem potrząsa głową i wraca do rzeczywistości. W głowie pojawia się genialny, choć ryzykowny pomysł.
Rano zaczyna się tak, jak planowała Agnieszka: dwunasta. Rozciąga się, odkrywa, że Kacper już dawno wstał i krząta się w kuchni rzadkość w ten przedświąteczny czas. Wstaje z łóżka, zakłada miękki szlafrok i kieruje się do kuchni.
Co robisz? pyta, przyciemniając oczy od jasnego światła.
Chcę Cię zaskoczyć świątecznym śniadaniem uśmiecha się Kacper, mieszając coś w misce.
Wygląda, że coś się pali śmieje się Agnieszka, zauważając dym wydobywający się z patelni.
Kiedy w końcu siada przy stole, pyta męża, jak zamierza przyjąć gości, skoro nic nie kupiono, a mieszkanie nie jest posprzątane.
Nie mogłem odmówić Zuzannie mówi, nie podnosząc wzroku z talerza.
No tak, wzrusza brwi Agnieszka. Twojej siostrze trudno odmówić.
Masz może jakiś pomysł? Wczoraj widziałam, że zamyśliłaś się. Naprawdę podziwiam Twoją cierpliwość, myślałem, że rozrzucisz wszystko po mieszkaniu.
Najpierw zadzwoń do siostry i zapytaj, czy przywiezie przystawki i sałatki. Jest ich czworo: dwie osoby dorosłe i dwoje dzieci.
Dobrze kiwa Kacper i podnosi słuchawkę.
Cześć, Zuzanno, tu Kacper. Agnieszka szykuje stół i chciałbym się upewnić, co przyniesiecie, żeby się nie powielało mówi.
Po drugiej stronie linii rozległ się śmiech.
Kacper, żartujesz? Kiedy mam gotować? Mam dwójkę dzieci! Liczyliśmy, że Agnieszka sama coś wymyśli, jak zawsze odpowiada Zuzanna z zadumą.
Dzieci nie są małe, to już szkolniaki tłumaczy Kacper.
Wtedy w słuchawce słychać grzmot.
Ojej, przepraszam, coś znowu rozbiłam. Do zobaczenia wieczorem! kończy Zuzanna rozmowę.
Kacper wraca do Agnieszki z zdezorientowanym wyrazem twarzy.
Nic nie przyniosą, tak? pyta, patrząc na niego z nadzieją.
Nie… i mama też. Obie powiedziały, że chcą odpocząć i miło spędzić czas, a nie gotować podsumowuje krótko mąż.
Rozumiem. Myślałam o wyjeździe na Sylwestra do rodziców. Proponowali to już w czwartek, ale chciałam zostać w domu i nie mówiłam Ci. Pojeździsz ze mną? Nie mamy wiele czasu, by się zastanawiać mówi Agnieszka.
Wtedy będziemy się kłócić z krewnymi kiwa Kacper.
Albo Ty się kłócisz ze mną uśmiecha się Agnieszka.
Oczywiście, wybieram Ciebie odpowiada Kacper, podnosząc ręce w geście pojednania.
Agnieszka postanawia posprzątać mieszkanie, by w nowym roku wrócić do czystego lokum, a Kacper rusza na zakupy z listą przygotowaną przez żonę. W centrum handlowym panuje prawdziwa świąteczna aura: migoczące lampki, strożone choinki i figurki świętego Mikołaja.
Dokładnie! Choinka! Jak mogłem o niej zapomnieć? mruczy pod nosem, mijając wystawę.
Bez wahania zostawia wszystko i kieruje się na targ z drzewkami. Wybiera małą, ale ładną jodłę, której gałązki lekko drapią mu twarz, gdy niesie ją na ramieniu do domu.
Gdy otwiera drzwi, Agnieszka odwraca się i wykrzykuje:
Choinka? jej twarz rozświetla się uśmiechem.
Udekorujesz? Jeszcze nic nie kupiłem z listy, po prostu chciałem Cię ucieszyć.
Zawsze byłaś przeciwko żywej choince?
Nie wiem, wzrusza ramionami Kacper. W tym roku poczułem potrzebę zmiany.
Nastrój od razu staje się świąteczny. Agnieszka sięga po pudełko z ozdobami na górnej półce szafy i zaczyna ubierać drzewko. Z miłością wiesza bombki i lampki, a z każdym nowym dodatkiem pokój staje się coraz bardziej magiczny.
Gdy kończy, Kacper wraca z zakupami. Agnieszka patrzy na torby pełne produktów i drobiazgów.
Wszystko kupiłeś? pyta.
Oprócz ryby. Nie była świeża. Zatrzymamy się jeszcze w jednym sklepie po drodze odpowiada, a Agnieszka czuje, jak serce napełnia się ciepłem.
Dobrze mówi, nie spodziewając się takiego zaangażowania męża. Myślała, że nie przyjmie jej pomysłu i będą musieli całą noc zajmować się krewnymi.
Wkrótce pakują samochód jedzeniem i prezentami. Na zegarze jest dopiero siódma wieczorem, a krewni Kacpra mają przyjechać o dziesiątej. Droga do domu rodziców Agnieszki zajmuje około godziny, więc wyjeżdżają wcześniej, by zdążyć.
Stoją przy otwartym bagażniku, przeładowanym workami.
Mam nadzieję, że niczego nie zapomnieliśmy? pyta Agnieszka, poprawiając włosy.
Wszystko jest, oprócz deseru, ale możemy kupić coś po drodze odpowiada Kacper.
Wyruszają w drogę.
Dom rodziców, położony w małej wsi pod Krakowem, został odnowiony zaledwie dziesięć lat temu, gdy postanowili sprzedać mieszkanie w mieście i przeprowadzić się na wieś. Rodzice Agnieszki są pełni energii, nawet w podeszłym wieku nie tracą radości życia. Z zewnątrz dom ozdobiony jest girlandami, które nadają mu świąteczny klimat.
Od ubiegłego roku nie zdejmujemy girland śmieje się ich ojciec, Janusz Piotrowski, gdy Agnieszka zauważa dekoracje.
Naprawdę? Nie zauważyłam ich, kiedy byliśmy u Was latem odpowiada Agnieszka z uśmiechem.
Rozładowują paczki, a Agnieszka, podając ojcu torby, mówi:
Przynieśliśmy różne rzeczy. Nie wiem, co planujecie przygotować, ale mam nadzieję, że się przydadzą.
Dajcie mi to szybko do domu rozkazuje Janusz. Ja i Kacper zajmiemy się sauną, którą zbudowaliśmy na podwórku.
Sauna, zbudowana własnoręcznie, ma duży przedpokój, drewniane wnętrze i zawsze pachnie olejkami eterycznymi, które Janusz z zapałem kupuje dla gości.
Tymczasem Agnieszka i jej mama, Wioletta, włączają noworoczne filmy. Zgubiły poczucie czasu, a gdy zegar wybija dziewiątą, telefon Kacpra dzwoni nieprzerwanie.
Kacprze, otwórz drzwi! Stoimy przed wiatą nakazuje Zuzanna.
Nie ma nas w domu mówi nieśmiało Kacper.
Gdzie jesteście? Kiedy wrócicie? pyta zniecierpliwiona siostra.
Pojechaliśmy na wieś. Wszystko się posypało, wrócimy dopiero po dwa dni wyjaśnia, nie chcąc słuchać krytyki.
Do wsi? A co z Sylwestrem? nie wierzy Zuzanna.
Będziemy świętować tutaj, w wiosce tłumaczy Kacper.
Naprawdę? marszczy brwi. Poczekaj, a co my?
Możecie jeszcze wrócić do domu i świętować w rodzinnym gronie uspokaja Janusz.
Czy to znaczy, że mam całą noc zajmować się dziećmi? pyta zdziwiona Aleksandra, siostra Zuzanny.
No nie wiem. Jeśli trzeba, to i tak się da przyznaje Kacper.
Nie spodziewałam się takiej podłości od Ciebie. Czy macie gdzieś klucze pod wycieraczką? dopytuje, chcąc uniknąć bałaganu po powrocie.
Teraz rozumiem, dlaczego co roku chodzicie w różne miejsca uśmiecha się Kacper. Moja żona Cię przechytrzyła. Szczęśliwego Nowego Roku, kochana! kończy rozmowę.
Kacper liczy do dziesięciu, a na ekranie pojawia się numer jego matki, Aliny Nowak.
Tak, wyjechaliśmy mówi, nie czekając na odpowiedź. Sylwester spędzimy w wiosce. Nie zostawiliśmy Wam kluczy.
Jak śmiesz tak z nami postępować? Liczyliśmy na was! wybucha Alina.
Rozumiem, ale tak się stało odpowiada syn. Szczerze mówiąc, mam dosyć, że wszystkie święta spędzamy w małym mieszkaniu. Dlaczego nie zapraszacie nas? A przyjść po gotowe jedzenie to zawsze proszę! Mamy trzypokoje, a wy nie?
Synu, czy naprawdę urodziłam Cię po to, by znosić takie traktowanie? pyta z goryczą.
Coś w tym jest odpowiada Kacper. Nie wiem, co zrobić.
Alina milczy, po czym mówi:
Dobrze, rozumiem. Nie będziemy już dzwonić.
Odkłada słuchawkę, a Kacper ciężko wydechuje. Rozmowa była trudna. Nie jest typem, który psuje relacje rodzinne przez drobnostki, ale wiele urazów się nagromadziło.
Wszystko w porządku? pyta Agnieszka, kładąc głowę na jego ramieniu.
Tak, mama dzwoniła odpowiada krótko.
Rozumiem wzdycha. Czy dobrze postąpiliśmy?
Oczywiście, że tak! mówi Kacper, patrząc na żonę. Czekają nas tam przygotowania. A ja? pyta smutno. Wszyscy tylko korzystają z mojej dobroci. Zbyt długo to wytrzymywałem.
Agnieszka obejmuje go, starając się pocieszyć.
Spokojnie, próbuje rozluźnić atmosferę. Idźmy przygotować święta.
Ten Sylwester pozostaje niezapomniany. Agnieszka i Kacper spędzili kilka dni u rodziców: ciche wieczory przy kominku, zjazdy na sankach z górki jak dzieci i długie rozmowy. To był najserdeczniejszy Nowy Rok od jakiegoś czasu, z dala od pośpiechu i trosk.
Wkrótce wrócą do codziennego rytmu, ale w pamięci na zawsze zachowa się ciepło rodzinnych chwil, prostych radości i domowego ogniska.
