Zapomniana rocznica
Halina poprawiała lniany obrus na kuchennym stole, jej palce drżały ze zmęczenia i oczekiwania. Dziś mieli z Witoldem dwudziestą piątą rocznicę ślubu, srebrną, a ona od rana przygotowywała uroczystą kolację. Na kuchence dusiła się kaczka z jabłkami i miodem, w piekarniku bulgotały ziemniaki z rozmarynem, a na desce do krojenia błyszczały ziarna granatu do sałatki Witold uwielbiał ich cierpki smak. Kuchnia pachniała przyprawami, wanilią z gruszkowego ciasta i lekkim dymem z trzech świec w mosiężnych świecznikach. Na stole stała butelka czerwonego wina, tego samego Cabernet, które pili na swoim weselu Halina specjalnie zamówiła je w sklepie z winami. Założyła granatową sukienkę z koronkowym kołnierzem, rozpuściła włosy, które zazwyczaj wiązała w kok, i nawet pomalowała usta szkarłatną szminką, czego nie robiła od lat.
Spojrzała na zegar z wahadłem wiszący nad lodówką 20:15. Witold obiecał być o siódmej. Halina wybrała jego numer, ale automatyczna sekretarka sucho oznajmiła, że abonent jest niedostępny. Serce ścisnęło jej się, ale odgoniła złe myśli, mieszając śmietanowy sos. Zatrzymał się w fabryce, powiedziała sobie, poprawiając bukiet róż w wazonie.
Drzwi zatrzasnęły się i do mieszkania wpadła Kinga, ich dwudziestotrzyletnia córka, która przyjechała na weekend z sąsiedniego miasta, gdzie pracowała jako projektantka. Jej rude loki były potargane przez wiatr, a w rękach trzymała płócienną torbę i bukit żółtych chryzantem.
Mamo, jestem! krzyknęła Kinga, zrzucając adidasy i o mało nie upuszczając torby. O rany, jaki stół! Coś się świętuje?
Halina uśmiechnęła się, biorąc kwiaty i wdychając ich cierpki zapach.
No, dwadzieścia pięć lat. Tatuś obiecał być o siódmej, ale chyba się zagalopował.
Kinga prychnęła, wieszając skórzaną kurtkę na wieszaku.
No, przecież to tata. Zawsze w swojej fabryce. Pomóc z czymś?
Postaw wino i kieliszki powiedziała Halina, ale jej głos zadrżał. Znów spojrzała na zegar 20:30. Kaczka stygła, sos gęstniał, a świece dopalały się, kapiąc woskiem na obrus.
O dziewiątej Halina siedziała przy stole, gniotąc serwetkę z haftowanymi inicjałami prezent ślubny od nieżyjącej już ciotki. Kinga, usadowiwszy się naprzeciwko, przeglądała telefon, próbując rozładować ciężką ciszę.
Mamo, może spróbujesz jeszcze raz zadzwonić? zaproponowała, popijając herbatę z kubka z kotkiem.
Halina pokręciła głową, jej usta zacisnęły się.
Bez sensu, Kinga. Zapomniał. Znowu.
Kinga zmarszczyła brwi, odkładając telefon.
Nie dramatyzuj. Może ma sprawy. Przecież wiesz, że jest kierownikiem hali, tam zawsze są problemy. Wczoraj dzwonił, mówił, że maszyna się zepsuła.
Halina ścisnęła serwetkę tak mocno, że jej kostki zrobiły się białe.
Sprawy? Kinga, to nasza rocznica! Cały dzień stałam przy garach, ubrałam się odświętnie, a on nawet nie zadzwonił!
Drzwi zaskrzypiały i do kuchni wszedł Witold. Jego szara kurtka była pomięta, włosy potargane, a pod oczami leżały ciemne cienie. W ręku trzymał wytarty portfel, ale nie było przy nim ani kwiatów, ani uśmiechu.
Cześć burknął, stawiając portfel przy ścianie. Co za stół? Jakaś impreza?
Halina zastygła, jej oczy rozszerzyły się, jakby ją uderzył.
Impreza? Witold, dziś nasza rocznica. Dwudziesta piąta!
Witold zastygł, jego twarz zbladła, a portfel o mało nie wypadł mu z rąk.
Cholera, Halina Ja zapomniałem. W fabryce był chaos, cały dzień na nogach. Maszyna, potem raport
Halina wstała, jej głos zadrżał jak struna.
Zapomniałeś? Cały dzień gotowałam, czekałam na ciebie, świece zapaliłam! A tobie na mnie wszystko jedno!
Witold zdjął kurtkę, rzucając ją na krzesło. Jego brwi się zeszły.
Wszystko jedno? Halina, ja haruję, żebyśmy mieli na wszystko! A ty od razu robisz awanturę o jakąś kolację!
Kinga zakaszlała, próbując interweniować.
Kochani, bez kłótni. Tato, usiądź, zjedz. Mamo, on nie specjalnie.
Ale Halina odwróciła się do córki, jej oczy błysnęły.
Nie specjalnie? Kinga, on zawsze taki! Ja dla rodziny wszystko, a on przychodzi i udaje, że to nic ważnego!
Witold uderzył dłonią w stół, zabrzęczały kieliszki.
Wszystko? A ja nic nie robię? Ja w fabryce od szóstej rano, Halina! A ty zawsze niezadowolona, zawsze czegoś wymagasz!
Kolacja, która miała być świętem, zamieniła się w pole bitwy, gdzie każdy talerz był jak mina, gotowa wybuchnąć.
Następnego dnia rano zaczęło się od ciszy, ciężkiej jak listopadowa mgła za oknem. Halina robiła kawę, nie patrząc na Witolda. On siedział przy stole, przeglądając lokalną gazetę, ale jego palce nerwowo skubały róg strony. Kinga, czując napięcie, próbowała rozładować atmosferę, smarując masłem tost.
Mamo, ta kaczka wczoraj była po prostu kosmiczna powiedziała, odgryzając kawałek. Może dziś dojemy? Zrobię sałatkę.
Halina burknęła, nie odrywając się od kuchenki.
Jedz, jak chcesz. Nie mam nastroju.
Witold odłożył gazetę, jego głos był zmęczony.
Halina, przestań się dąsać. Winien jestem, zapomniałem. Ale ty też nie jesteś święta od razu poszłaś do ataku.
Halina odwróciła się, jej łyżka zadźwięczała o kubek.
Atak? Witold, cały dzień się starałam! Sukienkę założyłam, wino to samo kupiłam! A ty przyszedłeś, jakby to był zwykły wieczór! Czy ta rodzina w ogóle cię obchodzi?
Witold wstał, jego głos stał się głośniejszy.
Obchodzi? Dwadzieścia lat haruję w tej fabryce dla was! A ty ciągle mnie
