Zapomniana kartka urodzinowa
Halina Stanisławówna wróciła do domu w kiepskim humorze.
— Cześć! Będziesz jadła kolację? — powitał ją uśmiechnięty mąż Andrzej w przedpokoju.
— A ty coś ugotowałeś? Przecież zwykle unikasz kuchni — spojrzała na niego ze zdziwieniem.
— No, przecież masz dziś urodziny. Pomyślałem, że w taki dzień nie powinnaś stać przy garach — oznajmił z przejęciem.
Halina usiadła na pufie w korytarzu i nagle rozpłakała się.
— Hala, co się stało? — przestraszył się mąż.
— Ona nawet nie powiedziała „sto lat”… Ani słowa… — szepnęła przez łzy.
— Kto? O kim mówisz? — Andrzej był kompletnie zagubiony. Nie mógł pojąć, co tak rozwaliło żonę w jej, wydawałoby się, taki radosny dzień.
Od rana Halina miała chandrę. Dziś skończyła 60 lat. Rodzina postanowiła nie urządzać wielkiej fetki, lecz w pracy i tak musiała zorganizować stół, przyjmować życzenia i słuchać toastów. Zmęczona całym tym zamieszaniem, marzyła tylko, by wrócić do domu, położyć się w ciszy i pobyć sama ze sobą.
Wieczorem zadzwoniła siostra.
— No i jak, Tosiary, gratulowali ci dzisiaj? — spytała.
— No, gratulowali. W pracy poszło spoko. Andrzej kwiaty przyniósł, kupił bon do SPA — w lecie pojedziemy — odpowiedziała Halina oschle.
— No i super! W naszym wieku trzeba się już rozpieszczać. A dzieci? Krzysiek ciągle na szybie?
— Tak, jeszcze miesiąc będzie pracował. Rano zadzwonił, a wieczorem przysłał storczyka — ślicznego, w doniczce.
— A synowa? Przecież mieszka obok. Wpadła chociaż?
— Nawet esemesa nie wysłała… — westchnęła Halina. — Tyle dla nich zrobiliśmy, a ona… Nawet kartki nie kupiła.
— Serio?! — oburzyła się siostra. — Ja mam dwie synowe, różnie bywało, ale żeby tak? Naprawdę nic?
Późnym wieczorem, prawie o jedenastej, telefon Haliny piknął. SMS. W nim — gotowa grafika z internetu z napisem „Wszystkiego najlepszego”. Żadnego własnego słowa. Żadnego telefonu. Żadnego śladu, że to coś więcej niż odruch. Po prostu przeklejony obrazek.
— Oto całe jej zaangażowanie — powiedziała z goryczą Halina, kładąc się spać. — Szybko zapomniała, że mieszkają w naszym mieszkaniu, które oddaliśmy bez słowa.
— No nie dramatyzuj. Teraz młodzi tak mają — wysłać mema, wbić serduszko i uważać, że się złożyło życzenia — próbował ją uspokoić Andrzej.
— Nie, Andrzeju. To nie jest w porządku. To brak szacunku. Jubileusz to nie tylko data. To kamień milowy. A taka drobiazg potrafi wiele pokazać.
Następnego ranka humor Haliny nie poprawił się. Uraza tylko rosła. W kółko analizowała wczorajsze wydarzenia, wyolbrzymiała szczegóły i nakręcała się aż do płaczu. Andrzej to widział, ale nie mógł nic poradzić. Nawet zadzwonił do syna.
— Mama znowu wkurzona — zaczął zmęczonym głosem Krzysiek. — Znów się czepia Asi?
— Nie czepiam się. Po prostu przykro, gdy ktoś, kto mieszka sto metrów dalej, nie ma nawet pięciu minut, by zadzwonić — nie wytrzymała Halina i przejęła słuchawkę. — Powiedz swojej żonie: ja wszystko pamiętam. I ten dzień też.
— Mamo, może ona była zmęczona. Pracuje przecież — bronił żony Krzysiek.
— Daj spokój! — prychnęła Halina. — Na taką kartkę czas się znalazł, a na „sto lat” — nie? Wygodnie, co?
Później Krzysiek jednak porozmawiał z Asią.
— Totalnie mi wyleciało… — tłumaczyła się. — Koszmarny dzień, w pracy po uszy, ledwo żywa wróciłam. Wysłałam cokolwiek, żeby nie było, że nic. Myślałam, że w weekend zajdziemy z prezentem.
— No, teraz już po ptokach — mruknął mąż. — Mama się obraziła. I to na długo.
W sobotę Asia znów nie dała rady — zaległości w pracy, a w niedzielę postanowiła odpocząć. O wizycie przypomniała sobie późnym wieczorem.
— No trudno — powiedziała do męża. — Zajdziemy następnym razem. Nie koniec świata.
Ale Halina była nieugięta.
— Nie trzeba waszych odświętnych wizyt — odparła lodowato. — Darowanemu koniowi w zęby się nie zagląda. Już za późno.
— Czyli nie chcecie, żebyśmy przyszli?
— Nie chcę — odcięła się Halina. — Nie potrzebuję aktorów. Potrzebuję szacunku. A jeśli go nie ma — nie udawajcie.
Asia z kolei nie widziała w swoim zachowaniu niczego strasznego. Ale wiedziała: z taką teściową trzeba grać ostrożniej. Dlatego na rocznicę ślubu Haliny i Andrzeja uparła się, by przyjść z prezentem.
— Powiemy, że czekaliśmy na Krzyśka — mrugnęła do męża. — Trzeba naprawić relacje.
Drzwi otworzyła Halina.
— No, nareszcie — powiedziała z przekąsem. — Na rocznicę się zebrali.
— Mamo, daj już spokój — westchnął Krzysiek. — Nie zapomnieliśmy. Po prostu czasem nie wszystko idzie po naszej myśli.
Asia uśmiechała się, pomagała nakryć do stołu, sprzątała naczynia, mówiła spokojnie i ciepło. W pewnym momencie rzuciła nawet:
— Planujemy remont. Chcemy zmienić tapetę w przedpokoju. Ty masz taki dobry gust, może pomożesz nam wybrać?
— Oczywiście, że pomogę — rozpromieniła się Halina.
W drodze powrotnej Krzysiek zmrużył oczy:
— Od kiedy mamy remont?
— Żadnego remontu — zaśmiała się Asia. — Ale pomyślałam, że jeśli teściowa poczuje się potrzebna, może uraza zniknie.
I tak się stało. Tydzień później Halina już chwaliła się sąsiadce, że bez jej rad młodzi nawet tapety nie potrafią wybrać. Uraza chyba się ulotniła. Choć do następnego pretekstu wszystko może wrócić…
