Pamiętam to jak przez mgłę, lata temu, gdy świat był inny, a wszystko zdawało się być prostsze. Mój syn był całym moim światem, oczkiem w głowie, największym darem, jakiego mogłam dostąpić. Sama go wychowywałam, tuląc nocami, kiedy miał gorączkę, ucząc, jak być silnym i odważnym, kiedy jeszcze dreptał w dziecięcych bucikach po naszym mieszkaniu w Krakowie. Oczywiście wiedziałam, że przyjdzie dzień, gdy będzie musiał odejść, by założyć własną rodzinę, ale w głębi duszy buntowałam się przed oddaniem go innej kobiecie. Zrodził się wtedy we mnie plan.
Nie miałam oporów, kiedy mój syn zaczął się spotykać z dziewczynami, choć nie mogłam znieść tej pierwszej, rozpuszczonej i hałaśliwej, której serce nie było na swoim miejscu. Powiedziałam mu bez ogródek to nie jest dziewczyna dla ciebie, synku. Potrzeba ci porządnej, skromnej i prawej dziewczyny. Takiej, z którą będę potrafiła się zaprzyjaźnić.
Nie zdradziłam synowi mojego zamiaru. Sama zaczęłam, jak przystało na matkę, tropienie idealnej kandydatki na synową. Wybór nie był duży. Zastanawiałam się nad Zosią spod dziesiątki, córką starego przyjaciela z liceum, no i jeszcze paroma koleżankami z klasy mojego syna, choć do tych ostatnich nie miałam serca. Zosia była jednak tęższa, niż bym chciała, a pragnęłam, by mój syn był dumny ze swojej żony. Druga panna, Iwona, była już zakochana i zapatrzona w innego chłopaka, zatem nie było o czym mówić.
Zostałam z niczym. Zrozpaczona, postanowiłam poobserwować mojego syna z ukrycia zobaczyć, jakie to dziewczyny przyciągają jego uwagę. Z lekkim podstępem poprosiłam, aby pozwolił mi zobaczyć, jak pracuje w tej nowej firmie na Kazimierzu. Chociaż nie był tym zachwycony, zgodził się, a ja cały dzień przesiadywałam w kąciku, obserwując jak rozmawia z koleżankami z pracy. Żadna jednak nie zdobyła mojego uznania.
Wieczorem, kiedy wracaliśmy do domu, zaproponował, żebyśmy wstąpili na ciastko i kawę do pobliskiej cukierni. Zgodziłam się, choć niechętnie, myśląc, że to być może tam spotkam odpowiednią osobę. Właśnie tam zobaczyłam, jak rozmawia z kelnerką. Miała na imię Jola. Ujęła mnie swoją skromnością, uśmiechem i tym, jak troskliwie zerkała na mojego syna.
Postanowiłam z nią porozmawiać, wyjawiając jej, że chciałabym, aby została moją synową. Była zaskoczona, nawet oburzona, ale kiedy dowiedziała się, że mogłabym pomóc jej bratu sfinansować studia, zgodziła się spróbować nie z wyrachowania, a z miłości do rodziny. Przekazałam jej niemałą kwotę, kilka tysięcy złotych, które pozwoliły jej bratu dostać się na wymarzone studia w Warszawie.
Podtrzymywałam z Jolą kontakt, przekazując jej wszystkie możliwe wskazówki, jak sprawić, by mój syn się w niej zakochał. Moje starania przyniosły skutek szybciej, niż się spodziewałam. Syn codziennie opowiadał mi o Joli jak pięknie śpiewa, jak dobrze gotuje, jakiego słucha jazzu, jakie filmy ogląda. Był zachwycony na całego. W końcu poprosiłam, by przyprowadził ją do domu.
Jola podczas wspólnej herbaty wyznała mi, że naprawdę pokochała mojego syna. Z wręcz łzami w oczach chciała mi oddać pieniądze, tłumacząc, że przecież nie było jej już potrzebne nic więcej, oprócz uczucia. Odpowiedziałam, by zatrzymała te pieniądze i powoli szykowała się ze mną do ślubu.
Dziś, myśląc o tamtych czasach, czuję spokój. Syn jest szczęśliwy, Jola stała się dla mnie jak córka i najlepsza przyjaciółka a nasz mały sekret już na zawsze pozostanie tylko między nami. Cieszę się, że wtedy nie wahałam się zrobić wszystkiego dla szczęścia mojego dziecka.
