Słuchaj, wyobraź sobie taką sytuację: jest jakieś kilka minut po ósmej rano, a cała rodzinka faceta zbiera się w kancelarii notarialnej. Wszyscy są mega podekscytowani, bo podobno bogaty krewny zostawił im niezły spadek. Ale notariusz się spóźnia, więc atmosfera robi się coraz bardziej nerwowa. Najstarsza córka Roberta, Basia, aż nie może ustać w miejscu widać, że marzy, żeby zobaczyć swoje imię w testamencie.
Daj spokój, ciociu, trochę szacunku. W końcu powinnaś się jeszcze smucić, tata już przecież nie żyje rzuca wtedy Marek.
Nie mów do mnie ciociu”! Jeszcze jestem młoda, mów mi po imieniu obruszyła się lekko ciotka Iza.
Ty to naprawdę wierzysz, że makijaż i zabiegi kosmetyczne cofną Ci zegar biologiczny wtrącił się Marek, wyraźnie już podminowany całą sytuacją.
Wreszcie wchodzi notariusz, w garniturze, poważny, ale z jakimś chytrym błyskiem w oku. Rozgląda się po sali, bierze z szafki teczkę z dokumentami i pyta, czy są gotowi na odczytanie testamentu. Każdy tylko skinął głową w ciszy, niby odważni, ale wyczuwało się napięcie. No i zaczyna czytać, z tym swoim tajemniczym uśmiechem:
Zostawiam Wam cały mój spadek. Ale nie wszyscy dostaną go od tak. Postanowiłem zrobić dla Was prawdziwą grę w poszukiwanie skarbu, taką, jaką kiedyś mama organizowała dla mnie i moich braci. Wasza podróż zacznie się w mojej rodzinnej wsi pod Lublinem. Nigdy nie mieliśmy wielu pieniędzy, ale razem było nam dobrze. A ja, jako najstarszy, dostałem od mamy szkatułkę. Tam właśnie czeka Wasz skarb”. Ale tylko najbardziej uważny z Was zdobędzie klucz. Ukryłem go gdzieś w domu, znalezienie go nie będzie łatwe. Życzę Wam szczęścia!
Przez kilka dobrych minut zapadła totalna cisza. Każdy przetrawiał, że nawet po śmierci dziadek wpuścił ich w kolejną zabawę.
Naglesię odzywa Iza, najstarsza córka:
Mój mąż, dzieci i ja jedziemy od razu do wsi! Ktoś jeszcze chce dołączyć i poszukać klucza?
Ja z Markiem nie będziemy szukać ani szkatułki, ani klucza. Znając tatę, to musi być jeszcze inny haczyk. My gotówki nie potrzebujemy powiedziała młodsza córka Roberta, Kasia.
No to Basia, jej mąż i reszta pojechali do tej wioski pod Lublinem. Wszyscy zaczęli latać po gospodarstwie, włażenie do stodoły, szukanie w sianie, wspinanie się na płoty. Wieśniacy patrzyli na nich jak na przyjezdnych z innej planety. W tym zamieszaniu nowa, modna sukienka Basi przemieniła się w coś na kształt szmatki.
I wyobraź sobie, że w końcu udało im się znaleźć klucz i otworzyć tę szkatułkę. A tam… kartka i mnóstwo lizaków!
Na liściku podpisanym przez samego Roberta było napisane:
Wszystkie moje oszczędności przekazałem na cele charytatywne, a Wam zostawiłem to, na co zasłużyliście. Dziękuję, że sprawiliście radość moim sąsiadom tu na wsi.
No i tyle. Wyobraź sobie ich miny! Ale niby się wkurzyli, to i tak po latach będą się z tego na rodzinnych spotkaniach śmiać.
