Zamknij się! warknął mężczyzna, rzucając walizkę na podłogę. Wychodzę od ciebie i od tego bagna, które nazywasz życiem.
Bagno? Jadwiga powoli odwróciła się od kuchenki, gdzie smażyły się ziemniaki na kolację.
To bagno przez dwadzieścia lat żywiło twoją matkę, gdy jeździła po lekarzach. Zapomniałeś?
Co ma matka do tego? Nie waż się jej dotykać!
A ma, Wiesiu, bo gdy ty zajmowałeś się wielkimi interesami w stolicy, ja tu siedziałam z twoją sparaliżowaną mamą. Pieluchy zmieniałam, gdy było trzeba.
Wiesław stał w drzwiach ich dwupokojowego mieszkania w bloku z wielkiej płyty, w nowym garniturze, z walizką w dłoni. Takiego przystojnego Jadwiga nie widział go od lat wysportowany, opalony, pachniał drogą wodą toaletową. Nie jak dawniej, gdy wracał z fabryki, cały w smarach.
Pamiętała, jak się poznali. Potańcówka w domu kultury, on młody ślusarz, ona księgowa. Kręcił ją w rytm Miliona czerwonych róż, szeptał głupoty do ucha. Potem skromny ślub, gości z trzydzieści, sałatka jarzynowa i Jutrzenka. Świeżo upieczona teściowa płakała wtedy ze szczęścia, ściskając Jadwigę: Dziękuję ci, córeczko, że ujarzmiłaś mojego Wiesia.
Ujarzmiła. Dwadzieścia dwa lata razem. Córkę wychowali, Anię. Teraz studiowała medycynę, żyła ze stypendium i z tego, co Jadwiga dorobiła. Wiesław od trzech lat nie dawał grosza wszystko inwestował. W co? Jadwiga nigdy nie zrozumiała. To warsztat miał otworzyć, to transportem ciężarowym się zajmował. Wszystko przepadało.
Po prostu nie rozumiesz Wiesław nerwowo zapalił papierosa w przedpokoju. Sławek zaproponował mi przeprowadzkę do Warszawy. Ma sieć myjni, weźmie mnie na kierownika. Najpierw wynajmę mieszkanie.
Sam pojedziesz? Jadwiga otarła ręce o fartuch. Dłonie się trzęsły, ale głos miała spokojny.
Nie sam. Wiesław odwrócił wzrok. Z Kasią. Ona ona mnie rozumie. Wierzy we mnie.
Kasia. Jadwiga wiedziała o niej od trzech miesięcy. Znalazła wiadomości w telefonie, gdy Wiesław był pod prysznicem. Kotku, zajączku, tęsknię. Dla kotka dwadzieścia osiem lat. Sprzedawczyni w salonie samochodowym, gdzie Wiesław oglądał auto. Na kredyt, który Jadwiga do dziś spłaca ze swojej nauczycielskiej pensji.
A co z Anią? spytała Jadwiga. Twoja córka. Za rok ma dyplom.
Dorośnie, zrozumie. Nie mogę tak dalej żyć. Mam czterdzieści pięć lat, Jadziu. Jeszcze jestem młody, jeszcze mogę wszystko zmienić.
Jadwiga podeszła do okna. Na podwórku sąsiadka Genowefa rozwieszała pranie. Zobaczyła Jadwigę, pomachała. Genia wiedziała wszystko. I o Kasię, i że Wiesław od pół roku przychodził tylko w nóc. Żal jej było, przynosiła pierogi: Trzymaj się, Jadziuchna.
Pamiętasz cicho powiedziała Jadwiga jak Ania miała pięć lat i zachorowała? Zapalenie płuc, lekarze ręce załamywali. Ty wtedy nie wychodziłeś z pracy, żeby zarobić na leki. A ja, dzień i noc, przy jej łóżku. Powiedziałeś wtedy: Jesteśmy rodziną, Jadziu. Wszystko przetrwamy.
To było dawno.
Piętnaście lat. Albo gdy twoja mama dostała wylewu? Kto z nią jeździł po szpitalach? Kto w nocy nie spał, przewracał ją co dwie godziny, żeby nie miała odleżyn? Ja, Wiesiu. A ty zawsze miałeś wymówki praca, interesy. Jakie interesy? Już wtedy goniłeś za swoim biznesem.
Wiesław zgasił papierosa o parapet. Jadwiga skrzywiła się nowy parapet, w zeszłym miesiącu z
