Zamieńmy mieszkania. Po co ci trzypokojowe mieszkanie? rzucił sąsiad, patrząc na mnie spod wąsów.
Mieszkałam z córką w przytulnym mieszkaniu, które odziedziczyłam po matce. To trzypokojowy lokal w starej kamienicy na Starym Mieście w Krakowie. Każde pomieszczenie jest oddzielne, nie ma wewnętrznych przejść.
Szeroki korytarz, osobna toaleta i łazienka, kuchnia niewielka, ale z ogromnym balkoniem, z którego rozpościera się widok na Planty. Mieszkamy w osobnych pokojach, a wspólny salon jest przestronny. Jesteśmy szczęśliwi i nie planujemy przeprowadzki w najbliższym czasie.
Historia potoczyła się tak. Pewnego dnia na ulicy podjechał do mnie pan Jan Kowalski i, jakbyśmy już dawno wypracowali porozumienie, od razu zaczął przemawiać.
Wie pan, pomyślałem, że mieszka pan z córką, prawda? Dlaczego nie wprowadzi się pan do mnie, a ja do pana? Mamy dwa pokoje, to wystarczy! Po co pan potrzebuje trzypokojowego mieszkania? Pomyśl pan, dwa pokoje to wystarczy dla dwojga. Nie martwcie się, nasza kamienica nie jest mała. Jest sporo miejsca! Od dawna szukamy większego lokum, ale oferty są słabe. Państwa mieszkanie jest dokładnie tym, czego potrzebujemy. I niech się pan nie martwi o cenę zapłacimy więcej, np. 3500 zł miesięcznie.
Słuchałam sąsiadki, czyli pani Anny Kowalskiej, z niezwykłą uwagą. Przerywałam mu, gdy mówił o tym, jak będziemy razem żyć. Zastanawiam się, czy już podjęli decyzję za mnie i moją córkę Zuzannę, a ja miałabym już tylko wprowadzić się do ich małej kawalerki. To brzmi wspaniale!
To chyba żart. A jeśli naprawdę pan to myśli, skąd wzięło się to przekonanie, że chcemy przeprowadzić się do mniejszego lokum? Myślisz, że wyrzucę się z mojego przestronnego mieszkania i wprowadzę się do czegoś, co wygląda jak puszka? Jeśli kiedykolwiek zamienię trzypokojowe mieszkanie, to nie na takie. Co ma pan na myśli, mówiąc wystarczy dla dwojga? Nie zamierzam się wymieniać.
Pan Jan zamruczał coś w stylu: Chcieliśmy tylko tego, co najlepsze, żeby wszyscy czuli się dobrze. My w waszych, wy w naszych. Nie wiecie, co jest dla was dobre!
Wciąż mieszkamy w naszym mieszkaniu. Pan Kowalski i jego rodzina już mnie nie pozdrawiają. Najwyraźniej moja odmowa mocno ich uraziła.
