ZAMIAST SKRZYDEŁ BUMERANG ZA PLECAMI
Ja Was wszystkich wykończę! Jeszcze zatanczycie! krzyczała wściekle żona mojego brata.
Za co, Lidka? Przecież oddałam Ci całą kwotę. O co chodzi? moja mama nie wiedziała, dlaczego szwagierka jej grozi.
A gdzie jest napisane, że przekazałaś? Gdzie świadkowie? Pokwitowanie? Powinnaś zapłacić nam za połowę mieszkania! Lidka z zaciętością stała w progu.
Lidka, idź lepiej do domu. Byłam świadkiem przekazania pieniędzy. Wystarczy? I bratu przekaż pozdrowienia. Powinien nad Tobą zapanować. Nie przychodź tu więcej musiałem wtrącić się w tę trudną sytuację. Mama była bezbronna.
Pożałujecie, ale będzie za późno! Zwrócę się do czarownicy i rzucę klątwę na Was! rzuciła przez zęby Lidka, wychodząc.
***
Po śmierci taty mama sprzedała dom na wsi i wprowadziła się do mojego trzypokojowego mieszkania w Warszawie. Byłem wtedy wdowcem, sam wychowywałem pięcioletniego syna, Bartka. Przyjąłem mamę u siebie z radością.
Weronika, nie będziesz miała nic przeciwko, jeśli oddam połowę pieniędzy za dom Staszkowi? W końcu to też mój syn. Lidka tylko narzeka, że jest nieudolny, nie dba o rodzinę mama patrzyła na mnie prosząco.
Mamo, to żaden problem, należy mu się. Zrób, jak uważasz powiedziałem, bo uważałem to za sprawiedliwe.
Zaprosiłem Staszka i Lidkę do siebie, przekazałem pieniądze, wszystko odbyło się uczciwie. Dwa lata później przyszła Lidka, domagała się jeszcze raz pieniędzy, groziła, rzucała klątwy.
Wyrzuciłem ją, zamknąłem drzwi i zapomniałem o Lidce. Przez lata nie mieliśmy kontaktu ani z bratem, ani z nią. Jakby czarny kot przebiegł między nami. Od tego czasu na nas zaczęły padać same nieszczęścia jak fala, która nie ustaje. Jak mówi się u nas: najpierw gorączka, potem kaszel.
Mama ciężko zachorowała, ja również, Bartek miał koszmarną egzemę. W domu ciągle wszystko się psuło, łamało, przewracało. Jednej nocy zegar ścienny stanął. Musiałem przejść na emeryturę z policji, choć miałem zamiar pracować długo, póki nie poproszą o odejście. Zajmowałem się mamą, leczyłem syna. Pieniędzy coraz mniej znikały z rąk w oczach.
***
Moja mieszkanie przemieniłem w dom pełen fiołków: wszędzie stały te kwiaty. Hodowałem je, rozmnażałem, sprzedawałem na targu. To one uratowały nas od długów. Fiołki rozchodziły się jak świeże bułki.
Raz w roku odwiedzali nas krewni. Spędzali tydzień, przywozili stare, lecz czyste ubrania, jedzenie mięso, makaron, kaszę, mąkę… Wszystko było dla nas jak dar niebios. Rodzina odjeżdżała, a my znów walczyliśmy z przeciwnościami.
***
Nędza, choroby, beznadzieja.
Żeby nie zwariować, założyłem przed blokiem rabatkę. Wysiałem wiosną nasiona, wyrosły skromne rośliny: lwia paszcza, maciejka, nagietki. Była to jedyna moja radość.
Pewnego dnia przechodził sąsiad Michał. Zatrzymał się, spojrzał na rabatkę:
Dzień dobry, sąsiedzie! Może chce pan pieniądze na kwiaty? Proszę kupić ich więcej, żeby wszyscy zazdrościli.
Wahałem się, ale Michał wsunął mi pieniądze do kieszeni:
Proszę brać, nasza ogrodniczko! Niech się pan nie wstydzi. Robi pan piękno dla wszystkich.
Skrzydła mi wyrosły, nakupiłem egzotycznych kwiatów i krzewów, rabatka rozkwitła, pachniała. Sąsiedzi podziwiali jej wdzięk.
Michał za każdym razem przystawał, zachwycał się:
Tylko dobry człowiek potrafi takie cuda stworzyć!
Często częstował mnie cukierkami, czekoladą, lodami:
Weroniko, to za pracę i uśmiech.
Było mi bardzo miło, że ktoś taki zwraca na mnie uwagę.
Lata mijały, powoli wszystko zaczęło się układać.
Mama zdrowiała, wracała jej radość. Bartek pozbył się egzemy. Poczułem się znów jak kobieta, chciałem kochać i być kochanym, bez względu na wiek.
Bartek, patrząc na cierpiącą babcię, zdecydował, że chce zostać lekarzem. Dostał się bez trudu na medycynę, pracował jednocześnie w szpitalu. Później asystował przy operacjach. Szybko sąsiedzi prosili go o wsparcie diagnozę, zastrzyk, kroplówkę…
Bartek ukończył specjalizację z reanimacji.
Razem z synem zrobiliśmy remont mieszkania. Bartek kupił używane auto. Planuje ślub ze swoją koleżanką, Małgosią jest kardiologiem. W domu spokój i dobro.
Niedawno zadzwoniła Lidka, z trudem mówiła:
Witaj, Weroniko. Może odwiedzisz mnie w szpitalu?
Wybrałem się pod wskazany adres, wszedłem na salę, znalazłem łóżko Lidki.
Co się stało, Lidka? zapytałem, widząc jej zmęczoną twarz i pustkę w oczach.
Stało się, Weroniko… Spacerowaliśmy z mężem po lesie. Znaleźliśmy w trawie ludzka czaszkę, przynieśliśmy do domu. Wyczyściliśmy, polakierowaliśmy, zrobiliśmy z niej popielniczkę. Po pół roku Staszek zginął w wypadku. Dwa miesiące później syn udusił się w garażu, pił ze znajomymi. Teraz sama choruję na zapalenie płuc. Po co mi była ta czaszka? Od niej zaczęły się klęski Lidka gorzko płakała.
Nie, Lidka, wszystko zaczęło się wtedy, gdy poszłaś do czarownic i rzucałaś klątwy. Czaszka była tylko skutkiem powiedziałem. Sprawiła tyle szkód mojej rodzinie.
Masz rację, Weroniko. Przepraszam. Były i klątwy i złość, wszystko czarne jak smoła. W końcu zostałam sama. Wybacz. Może zapomnimy te głupie kłótnie. Kiedyś miałam skrzydła, dziś mam bumerang za plecami. Czuję jego pieczenie Lidka zamilkła, zamyśliła się.
Opowiedziałem o wszystkim Bartkowi. Nie był obojętny:
Mamo, przenieśmy ciocię Lidkę do mojego szpitala. Tam będzie lepiej ją leczyć. Nie jest przecież obca.
Dobrze, synu wybaczyłem Lidce. Trzeba ją po prostu pożałować. Została sama, bez syna i męża.
***
Michał zaproponował, by nasze losy się splotły. Mieszkał piętro wyżej.
Weroniko, zamieszkaj ze mną. Razem będzie raźniej. Ty wdowa, ja wdowiec. Będzie o czym rozmawiać. Zgodzisz się?
Tak, Michał nie wierzyłem szczęściu, które spadło jak z nieba, rozgrzało duszę, rozświetliło każdy dzień.
Mama cieszyła się ze mnie:
Widzisz, Weroniko, los był blisko cały czas. Powoli się zbliżał, przyglądał. Zasłużyłaś na to szczęście.
Lidka coraz szybciej wraca do zdrowia, chce nas odwiedzić. Zaprosić ją? Skonsultuję się z Bartkiem i Michałem…
Lekcja: Przekonałem się, że złość i klątwy wracają do nadawcy; o wiele lepiej jest być życzliwym wobec innych. Dobro, jak bumerang, wraca, lecz skrzydła zyskujemy tylko wtedy, gdy wybaczamy.
