Została służącą
Gdy Grażyna oznajmia, że wychodzi za mąż, syn Paweł oraz jego żona Bożena są zszokowani wiadomością i nie wiedzą, jak odpowiednio na nią zareagować.
Jesteście pewni, że w tym wieku chcecie wszystko zmieniać tak drastycznie? pyta Bożena, spoglądając niepewnie na męża.
Mamo, po co te nagłe decyzje? denerwuje się Paweł. Rozumiem, że przez lata byłaś sama i praktycznie całe życie mnie wychowywałaś, ale w tym momencie wychodzić za mąż to, moim zdaniem, głupota.
Jesteście młodzi, nie rozumiecie, odpowiada spokojnie Grażyna. Mam sześćdziesiąt trzy lata. Nikt nie przewidzi, ile mi jeszcze zostało, ale mam prawo przeżyć ten czas z kimś, kto jest mi bliski.
To się nie spieszycie z tym ślubem, próbuje przekonać matkę Paweł. Znałaś tego Janusza raptem kilka miesięcy, a już zamierzasz totalnie odmienić swoje życie.
W naszym wieku nie można zwlekać, nie ma na co tracić czasu, tłumaczy Grażyna. Co jeszcze muszę wiedzieć? Jest dwa lata starszy ode mnie, mieszka z córką i jej rodziną w dużym mieszkaniu, dobrą emeryturę ma, działkę w okolicach Grójca.
A gdzie zamierzacie mieszkać? nie rozumie Paweł. My żyjemy razem, ale nie mamy miejsca na jeszcze jedną osobę.
Nie martwcie się, Janusz nie chce się wprowadzać do Was, relacjonuje Grażyna. Przenoszę się do niego, bo tam jest przestrzeń, z jego córką się dogadałam, wszyscy są dorośli, nie będzie żadnych awantur.
Paweł nie może się uspokoić, Bożena prosi go, by zrozumiał i zaakceptował decyzję matki.
Może po prostu jesteśmy egoistami? zastanawia się. Owszem, wygodnie nam, że Twoja mama nam pomaga, często opiekuje się Hanią. Ale ma prawo do własnego życia. Jeśli taka okazja się trafiła, nie przeszkadzajmy jej.
No dobrze, ale po co ten ślub? nie rozumie Paweł. Jeszcze tylko brakuje nam mamy w białej sukni i świętowania wesela z oczepinami.
Oni są ze starej daty, może tak czują się bezpieczniej i pewniej, tłumaczy Bożena.
W końcu Grażyna wychodzi za Janusza, z którym poznała się przypadkowo w parku, po czym przeprowadza się do niego. Na początku wszystko wydaje się w porządku domownicy ją akceptują, mąż nie sprawia przykrości, Grażyna wierzy, że w końcu zasłużyła na swoje szczęście i może cieszyć się każdym dniem. Lecz wkrótce zaczynają się ujawniać pierwsze skutki wspólnego życia w nowej rodzinie.
Mogłaby pani zrobić na kolację gulasz? pyta Aneta, córka Janusza. Sama bym ugotowała, ale mam taki nawał pracy, że nic nie wyrabiam, a pani ma trochę wolnego czasu.
Grażyna odczytuje sugestię i bierze na siebie gotowanie, a wraz z tym zakupy, sprzątanie, pranie i nawet jeżdżenie na działkę.
Od kiedy jesteśmy po ślubie, działka należy do nas obojga, oświadcza Janusz. Córka z zięciem nie mają czasu tam jeździć, wnuczka jest mała, wszystko będzie na naszej głowie.
Grażyna nie protestuje podoba jej się bycie częścią dużej, życzliwej rodziny, w której wszyscy sobie pomagają. Ze swoim pierwszym mężem szczęścia nie zaznała był leniwy, cwaniakował, a potem uciekł, gdy Paweł miał dziesięć lat. Minęło dwadzieścia lat, ich losów nie znają. Teraz wszystko wydaje się jak należy, więc prace domowe nie są dla niej ciężarem, a zmęczenie nie przynosi irytacji.
Mamo, co z Ciebie za ogrodniczka na działce? wtrąca się Paweł. Po każdej wycieczce pewnie masz skoki ciśnienia, czy to jest ci potrzebne?
Oczywiście! Lubię to. Z Januszem wyhodujemy tyle warzyw, że starczy dla wszystkich, Wam też damy, odpowiada seniorka.
Paweł ma wątpliwości przez kilka miesięcy nikt ich nie zaprasza w odwiedziny, nawet na przywitanie. Sami zapraszają Janusza, obiecuje, lecz nigdy nie ma czasu, okazji, siły, zawsze coś. Przestają się narzucać, rozumiejąc, że nowa rodzina nie jest specjalnie chętna do bliższych kontaktów. Jedyne, czego pragną, to wiedzieć, że matka jest szczęśliwa i nie dzieje jej się krzywda.
Na początku tak jest Grażyna cieszy się, jeszcze nie czuje się obciążona. Jednak liczba obowiązków rośnie, zaczyna ją to męczyć. Janusz, gdy tylko wjeżdża na działkę, narzeka na ból pleców lub serca. Żona kładzie go do łóżka, a sama zbiera gałęzie, grabi liście, wynosi śmieci do kompostownika.
Znowu barszcz? krzywi się Adam, zięć Janusza. Wczoraj też był, myślałem, że dzisiaj będzie coś innego.
Nie zdążyłam zrobić nic nowego, nie miałam czasu na zakupy tłumaczy Grażyna. Musiałam wyprać i powiesić wszystkie firanki, padłam z wycieńczenia.
Rozumiem, ale nie przepadam za barszczem, odsuwa talerz Adam.
Jutro Grażynka zrobi nam ucztę, obiecuje Janusz.
I faktycznie, następnego dnia Grażyna spędza cały dzień w kuchni, by wieczorem dania zostały pochłonięte w pół godziny. Sprzątanie, gotowanie, tak w kółko. Coraz częściej słyszy uwagi córki i zięcia, a Janusz staje po ich stronie i wini żonę.
Przecież nie jestem już młoda, męczę się i nie rozumiem, czemu wszystko ma być na mojej głowie, stawia się w końcu Grażyna po kolejnym awanturze.
Jesteś moją żoną, powinnaś dbać o porządek w tym domu, przypomina Janusz.
Jako żona powinnam mieć nie tylko obowiązki, ale też swoje prawa, mówi ze łzami Grażyna.
Później się uspokaja, znowu stara się dogodzić wszystkim i zapewnić przyjemną atmosferę. Jednak pewnego dnia nie wytrzymuje. Aneta z mężem szykują się do znajomych i chcą zostawić córeczkę pod opieką Grażyny.
Niech wnuczka zostanie z dziadkiem albo pójdzie z Wami, bo ja dziś idę na urodziny mojej wnuczki, oznajmia seniorce.
Z jakiej racji mamy się podporządkować pod ciebie? złości się Aneta.
Ja też nie muszę się wam zawsze podporządkowywać, przypomina Grażyna. Informowałam już we wtorek, że mam rodzinne zobowiązania. Nikt nie zwracał na to uwagi, a teraz chcecie mnie uwiązać w domu.
To niedopuszczalne, szczerze mówiąc, czerwienieje z gniewu Janusz. Aneta ma swoje plany, a Twoja wnuczka jest mała, dzisiaj możesz ją odwiedzić jutro.
Nic się nie stanie, jeśli pójdziemy razem do moich dzieci albo zostaniesz z wnuczką, aż wrócę, upiera się seniorka.
Wiedziałam, że Twoje małżeństwo niczego dobrego nie przyniesie, rzuca jadowicie Aneta. Gotuje przeciętnie, sprząta byle jak, i ciągle myśli tylko o sobie.
Po tym wszystkim, co tu zrobiłam przez te miesiące, naprawdę tak sądzisz? zwraca się Grażyna do męża. Powiedz szczerze: żony szukałeś, czy sprzątaczki?
Teraz niesprawiedliwie mnie obwiniasz, mruga często Janusz. Nie rób z igły wideł.
Zadałam pytanie, mam prawo znać odpowiedź, nie odpuszcza Grażyna.
Skoro tak stawiasz sprawę, rób, jak uważasz, ale w tym domu taki stosunek do obowiązków jest nieakceptowalny, stwierdza władczo Janusz.
W takim razie rezygnuję, mówi Grażyna i zaczyna pakować rzeczy.
Przyjmiecie nieudolną babcię z powrotem? niesie torbę i prezent dla wnuczki. Poszłam za mąż, wracam z powrotem, nie pytajcie o nic, po prostu powiedzcie, czy mnie przyjmiecie z powrotem.
No oczywiście, rzucają się do niej syn i synowa. Twój pokój czeka i cieszymy się z Twojego powrotu.
Cieszycie się tak po prostu? dopytuje się Grażyna.
A dlaczego rodzina się cieszy? nie rozumie Bożena.
Wtedy Grażyna czuje, że nie jest służącą. Owszem, pomaga w domu, opiekuje się wnuczką, ale syn i synowa nigdy nie wykorzystują jej i nie są bezczelni. Tutaj jest po prostu mamą, babcią, teściową i członkiem rodziny, a nie kimś do usług. Grażyna wraca na dobre do siebie, sama składa pozew o rozwód i robi wszystko, by nie rozpamiętywać złych chwil, które przeżyła.
