Zadzwonili do Wandy Kowalskiej. Administracja zakładu, gdzie przepracowała 50 lat, chce ją uhonorować i wręczyć prezent z okazji jej 75. urodzin.
Ależ się ucieszyła! Dziesięć lat już nie pracuje, a tu ją pamiętają i chcą złożyć życzenia! Nawet jeśli wręczą tylko kartkę, to i tak będzie miło.
W końcu nadszedł ten dzień. Wanda Kowalska ubrała się elegancko, nawet pomalowała usta, i wyszła wcześniej, żeby się nie spóźnić. Takich jak ona, “solenizantów”, zebrało się sześć osób. Wszyscy się znali i byli bardzo zadowoleni ze spotkania! Zastępca dyrektora wygłosił przemówienie i wręczył koperty z tysiącem złotych. Następnie pani z działu kadr zaprosiła ich na obiad w zakładowej stołówce. Nakarmili ich obiadem, taki powrót do zakładowych posiłków.
Na koniec wręczono im “paczkę żywnościową”: pięć rodzajów kasz po 1 kg, paczka mąki 2 kg, trzy puszki konserw rybnych oraz słoik soku jabłkowego 3 litry.
Wszystko to oczywiście dobrze i przydatne, tylko jak to wszystko zanieść do domu?
Sympatyczna pani z kadr powiedziała: “Kochane panie, nie martwcie się, możecie coś zostawić w moim biurze, a później przyjedziecie jeszcze raz i odbierzecie. Nie bójcie się, nic nie zginie!”
Wanda Kowalska w życiu wiele widziała i nawet w duchu uśmiechnęła się na tę propozycję. Aha, zostawcie im, a potem nic się nie znajdzie!
Postanowiła zabrać wszystko od razu. Celofanowa torba z supermarketu zawsze była przy niej. Na torbie napisano, że wytrzymuje 10 kg, więc włożyła do niej kasze, mąkę i konserwy, a słoik z sokiem wzięła pod pachę. I szła powoli, ostrożnie stąpając po oblodzonym chodniku.
Wanda Kowalska mieszkała dwie przystanki od zakładu i całe życie oczywiście chodziła pieszo. I teraz też postanowiła pójść, jak wsiąść do autobusu, kiedy obie ręce zajęte. Niosło się ciężko, ale na sercu było radośnie. A sok ten, choć miała trzy litry, to przecież i tak jej niepotrzebny, bo dużo swojego ma, w tym roku jabłka obrodziły. Ale skoro dali, to trzeba brać, przyda się! A kasz takich nie jedzą – soczewicy czy pęczaku nawet nie znają, ale nic, wszystko się przyda!
Wanda Kowalska doszła do zakrętu, odpoczęła.
Zaraz przejdę tę małą drogę, akurat samochody stoją, czekają, aż światło się zmieni. Przejdę tak, na skos, będzie bliżej, do przejścia trzeba iść daleko. Na drodze lodowa koleina, stąpała ostrożnie.
Za kierownicą drogiego i ładnego samochodu, przed którym próbowała przejść Wanda Kowalska, siedział młody chłopak, obok jego dziewczyna. Pewnie było im śmiesznie patrzeć na tę staruszkę pośrodku drogi, więc nagle nacisnął klakson. Gwałtownie, głośno, niespodziewanie!
Wanda Kowalska wzdrygnęła się, zachwiała, poślizgnęła się na koleinie, zawirowała nogami i rękami i upadła na drogę. Słoik się rozbił.
Sama opadła na torbę, przez co dwa woreczki z kaszami pękły i wysypały się na drogę. Paczka mąki pękła.
Wanda Kowalska stanęła na nogi, odwróciła się twarzą do drogiego, ładnego samochodu. Przez pracujące wycieraczki, zmiatające śnieg z przedniej szyby, patrzył na nią młody chłopak i jego dziewczyna, pokładając się z śmiechu i machali rękami, jakby kazali szybko zejść z drogi.
Nie mogli usłyszeć, co mówiła ta staruszka przez głośną muzykę i własny śmiech, widzieli tylko jej czerwone, gniewne oblicze.
Pochyliła się, jakby zamierzała zbierać swoje rzeczy, a chłopak ponownie nacisnął klakson. W głowie staruszki coś jakby eksplodowało.
W jednej chwili przypomniały się opowieści jej ojca frontowca, jak rzucał granaty w niemieckie czołgi i jak uczył ją, żeby nigdy nie pozwalała się skrzywdzić.
Wanda Kowalska naprawdę podniosła z ziemi worek z kaszą i nakłuła go palcem, żeby kasza się wysypała, zamachnęła się i rzuciła nim w przednią szybę ładnego samochodu. Potem następny worek.
Chłopak trąbił, ale nie miał odwagi wyjść. Wanda Kowalska ciągle rzucała, aż skończyła się kasza, podniosła wtedy torebkę z mąką i rzuciła ją na dach samochodu. Pęknięta paczka rozsypała się, pokrywając równomiernie mokry od śniegu samochód.
Upewniwszy się, że wszystkie “amunicje” się skończyły, Wanda Kowalska podniosła konserwy, trzymając jedną w ręce, jakby się zastanawiała, gdzie ją rzucić, nagle zobaczyła taki strach w oczach chłopaka za kierownicą. Widocznie takie same oczy mieli niemieccy żołnierze na widok naszych.
Odłożyła je do torebki, strzepała ręce, przeszła przez ulicę i poczłapała do domu. Oddychało się lekko, a w sercu było spokojnie.
A tych kasz i tak nie jedzą, soków swoich mają dużo i lepsze niż sklepowe. I tego łobuza ukarała, tata byłby dumny.
Zielone światło świeciło już od dawna, wszyscy omijali i oglądali piękny samochód z uśmiechem. Chłopak jednak nie wysiadł z samochodu, cały czas do kogoś dzwonił. Wycieraczki leniwie rozmazywały białą maź po przedniej szybie.
A wieczorem nieoczekiwanie przyjechał wnuk. Przywiózł tort i szampana. “Babciu, myślałem, że tylko pyszne pierogi umiesz piec, a ty jeszcze jak z granatem na czołg! Pokazali cię na YouTube!” Wanda Kowalska stała się lokalną sławą.
Kto by pomyślał, do czego zdolna jest “stara gwardia” w chwili desperacji? Lepiej tego nie wiedzieć.
