NIESAMOWITE ŻYCIE
Na weselu mojej przyjaciółki Ewy bawiliśmy się dwa dni, w polskim stylu było głośno, obficie i wesoło. Pan młody wyglądał jak Zbigniew Cybulski, a do tego miał niezwykłą skromność, jakiej ze swoją niewiarygodną urodą nikt się po nim nie spodziewał. Całe towarzystwo zerkało na Adama: oczy jak chabry, rzęsy długie jak u lalki serio, dlaczego mężczyznom takie bogactwo, no powiedz mi? Silny podbródek, nos jak z antycznej rzeźby, skóra delikatna, lekko opalona. Wisienka na torcie prawie dwa metry wzrostu i szerokie ramiona, jakby go ktoś wystrugał z dębu. Gdyby nie nasza sympatia do Ewy, to byśmy się pokłóciły o tego Adama przy weselnym stole, bo chłopak był naprawdę dobry, aż żal.
Ewa, jakiego ty chłopa zdobyłaś! zaczęłyśmy ją podpuszczać. Każda próbowała wyglądać na najbardziej samotną na wypadek, gdyby Adam miał równie atrakcyjnych singli w rodzinie.
Dziewczyny, co wy gadacie! Ja Adama pokochałam za jego prostotę. Adam pochodzi ze wsi, mieszkał z babcią, prowadzi gospodarstwo, świetnie sobie radzi z robotą. Poznaliśmy się przypadkiem, kiedy moi rodzice kupowali działkę w jego miejscowości. On jest wrażliwy, dobry i niezawodny. Gospodarstwem zarządza jak mistrz, mama by się zachwyciła. Prawdziwy facet! Przemęczyłam się, żeby zgodził się przeprowadzić do miasta, negocjowałam chyba dziesięć nocy, śmiech na sali.
Adam okazał się równie zręczny w pracy, jak w relacjach z nową rodziną. Po kilku latach nauczył się rozróżniać porządny alkohol, perfumy, zna się na polityce, sztuce, podróżach, nawet na indeksie WIG20, sport i pozbył się tego charakterystycznego mazurskiego akcentu. Jeździ wygodnym samochodem, który młoda para dostała od teścia, a u tego samego teścia znalazł poważną pracę. Kto sprezentował im mieszkanie? Nie powiem, zgadnij sam.
W drugim roku małżeństwa Adam zaczął mieć słabość do białych skarpetek. Chodził wyłącznie w śnieżnobiałych skarpetach w domu, w gościach bez kapci, zakładał je nawet do gumowców, brodził boso po brudnej podłodze. Ewa tego nie tolerowała, ale pokornie myła podłogi dwa razy dziennie i regularnie kupowała wybielacze. Tak pojawiła się ksywka “Skarpetka”.
O tym, że Adam ma kochankę, Ewa dowiedziała się w ósmym miesiącu ciąży. Okazało się, że kochanka jest w tym samym stanie. Skarpetka został wyrzucony z domu, zwolniony z pracy, przeklęty i wypłakany w dobę. Potem nastały szare, lepkie dni ponurej jesieni. Ewa leżała na ogromnym, wydającym się teraz przerażająco wielkim łóżku, patrząc wgłąb sufitu suchymi oczami.
Popłaczę potem. Teraz dziecku nie dobrze.
Ewa leżała jak Lenin w mauzoleum, a my, przyjaciółki, zmieniałyśmy się przy niej, żeby w milczeniu ją wspierać.
Człowiek miał ochotę wyć, podrzeć książkę życia i wyrwać te zdradzieckie strony. Ale trzeba było milczeć i czekać.
Na wypisie z porodówki byłyśmy rozgadane, trzęsłyśmy balonami, błagałyśmy pielęgniarki o herbatę i zapraszałyśmy je do świętowania z nami, życząc wszystkim zdrowia i szczęścia. Świeży dziadek starał się najbardziej. Na dzień przed wypisem, wzruszony i obiecując sprzątać po sobie, najpierw kredą wypisał wielkie, krzywe “Dziękuję za wnuka!” pod oknem Ewy, potem próbował coś zaśpiewać, ale został zatrzymany przez ochronę. Ochroniarz uprzejmie zaprosił go na degustację wódki do swojej kanciapki bez szkody dla porządku społecznego.
W dniu wypisu dziadek był rześki, świeży i chyba nawet promieniał. Płakał z dumy i szczęścia, tak prawdziwie. My wszyscy też płakaliśmy, śmialiśmy się, wycałowywałyśmy Ewę, nieśmiało zaglądały do niebieskiego becika i intensywnie milczały o greckim nosku ojca u malutkiego Igorka. Tylko Ewa nawet w wielkiej radości nie płakała.
Potem. Co jeśli mleko przez to się zepsuje?
Ewa milczała z nami jeszcze dwa miesiące, potem po prostu poszła odwiedzić Adama. Bez zapałek czy kwasu, ale z wielkim pragnieniem rozwalić się i wykrzyczeć. Wyżalić się, walić pięściami w ściany, zawstydzić go, upokorzyć, próbować wylać ten ból, który ją paraliżował, rzucić go na zdrajcę, który zburzył jej świat i nadzieję. W synku Igorku wyobrażała sobie siebie, dziergającą skarpetki swoim ukochanym, śmiejącego się Igorka trzymającego ją i Adama za ręce na spacerze, i Adama potrzebnego im obojgu.
A poza tym Ewa bardzo chciała spojrzeć tej bezwstydnej kobiecie, która spała z jej mężem, prosto w oczy zuchwałe, piękne. I tak, Ewa postanowiła: splunie jej w te oczy. Jak trzeba, to i podrapie.
Gdzie się udać na taką awanturę, dowiedziała się przypadkiem od czujnych babć spod bloku, kiedy spacerowała z dzieckiem. Babcie zatrzymały ją, przypomniały, że Adam to, powiedzmy delikatnie, nieudacznik, dokładnie opisały marszrutę do mieszkania kochanki i podpowiedziały sposoby zemsty. Ewa chciała się wycofać, nie dosłyszała numeru mieszkania, ale z jakiegoś powodu jednak nie odeszła.
I tak stoi Ewa pod obskurną klatką w starej krakowskiej kamienicy, trzeba tylko wejść na piąte piętro i tam już zaczyna się akcja czy będzie pluć, czy krzyczeć.
Na pierwszym piętrze pomyślała, że z jej pechem dom pewnie pusty i straci czas. Na drugim uznała, że może i dobrze, jak nikogo nie będzie. Na trzecim usłyszała desperacki płacz dziecka z piątego piętra.
Drzwi otworzyła wychudzona, zapłakana dziewczyna kompletnie nie pasowała Ewę do roli rozbijaczki, która zwiodła jej męża.
Podczas, gdy Ewa zaniemówiła patrząc na konkurencję ważącą może czterdzieści kilo, w głębi mieszkania dziecko wciąż wyło.
Dzień dobry, Ewo. Adama tu nie ma, odszedł od nas dwa tygodnie temu. Nie wiem, gdzie jest powiedziała dziewczyna i usiadła na podłodze, szlochając.
Ewie odechciało się awantur. Miała ochotę wejść, uspokoić dziecko tej pogubionej matki. Odpalić tekst “Jak się chciało jeździć, to trzeba i sanki pchać, wiesz, suczko!” Tak, to trzeba wrzucić. I przy tym spojrzeć pogardliwie. W końcu ma prawo, jest stroną oszukaną.
Maluch był suchy. Oczy opuchnięte, żyłka na czole, głos zachrypnięty. Ewidentnie dziecko płakało z głodu, na granicy swoich możliwości, a jego dziwna, nieogarnięta matka leżała na podłodze przedpokojowej i wyła.
Jak otwierała puste szafki w kuchni szukając mieszanki i bezradnie grzebała w pustej lodówce, Ewa zapamiętała później z trudem. Na stole znalazła kartkę: “Proszę w mojej śmier…” urwało się, aż ciarki.
Dziewczyna na podłodze, trzęsąc się, opowiadała Ewie, jakby to była najlepsza przyjaciółka, że nie ma dokąd iść, a za kilka dni musi się wyprowadzić. Że mleko zniknęło, Adam zniknął, pieniędzy właściwie nigdy nie było. Że jest jej bardzo przykro. I wstyd. I, że jest już za późno. Ale ona nie wiedziała. I prosi o wybaczenie. I jak chce, Ewa może uderzyć. Ma nawet obowiązek. A chłopczyk nazywa się Pawełek, niech Ewa to zapamięta, na wszelki wypadek. Pawełek był starszy od Igorka raptem o dziewięć dni.
Ewa pędziła do domu jak burza za dziewiętnaście minut Igorek będzie chciał jeść. Nie było łatwo biec: dwie ciężkie torby Oksany ciągnęły ją za ręce, sama Oksana z trudem dotrzymywała kroku, niosąc najedzonego Pawełka. Ewa biegła i myślała, gdzie jeszcze postawi dwie łóżka.
Za trzy lata bawiliśmy się na weselu Oksany, za cztery u Ewy. Mąż Ewy nie cierpi białych skarpet, twierdzi, że życie powinno być kolorowe, kocha swoją żonę, syna i dwie córeczki. Oksana mama czterech chłopców, jej mąż ciągle czeka na córeczkę…
