Moja teściowa to prawdziwa dama… W zasadzie mogłabym zakończyć tę historię na tym stwierdzeniu, bo całą swoją gorycz zawarłam w tych kilku słowach. Jednak, dla pełnego obrazu, opowiem dalej. Każdego wieczoru wracałam z pracy i opadałam bez sił na kanapę. Wyobraźcie sobie, jak bardzo w takich chwilach miałabym ochotę jeszcze ugotować coś dla narzeczonego. Pewnego dnia, gdy weszłam do mieszkania, usłyszałam, jak mój mąż rozmawia przez telefon. Najwyraźniej rozmowa dopiero się zaczęła:
Tak. Mamo, cześć…, tak…, tak…, nie, jeszcze nie jadłem! Właśnie przyszła, jak będzie miała ochotę, to coś ugotuje. Tak, oczywiście, że jestem głodny, dziś dopiero śniadanie jadłem. Ale głód to nie tragedia, mamo, wytrzymam. No… zapraszasz mnie do środka?
Byłam tak wściekła, że nie odezwałam się podczas tej rozmowy ani słowem. Stałam tam tylko, zaciskając pięści. On zaś, po skończonej rozmowie, z uśmiechem dziecka rzucił: Mama zaprasza nas na kolację i zaczął wymieniać wszystkie potrawy, które czasem gotowała na rodzinne spotkania. Najchętniej wykrzyczałabym mu w twarz wszystko, co myślę o swojej teściowej. A na deser dorzuciłabym monolog o tym, dlaczego nie możesz zjeść czegoś wcześniej, przed snem?. Ale… Otrzepałam się, poprawiłam makijaż i poszłam razem z nim na kolację.
To była kropla, która przelała czarę goryczy. Wkrótce potem się rozstaliśmy. Dziś jestem już drugi raz zamężna. Oboje z mężem pracujemy, jesteśmy bardzo zmęczeni, dlatego gotujemy teraz na zmianę. Dzięki temu w naszym domu panuje spokój i harmonia.
