Teściowa moja to prawdziwa dama… W zasadzie mógłbym zakończyć na tym, bo całą gorycz wyraziłem w tych słowach, ale dopiszę jeszcze kilka zdań dla jasności sytuacji. Każdego wieczoru wracałem wykończony z pracy i dosłownie opadałem na kanapę. Sami powiedzcie, jak bardzo w takich chwilach miałbym ochotę gotować coś dla narzeczonej. Pewnego dnia wszedłem do domu i usłyszałem, jak żona rozmawia przez telefon. Najwyraźniej rozmowa dopiero się zaczynała:
Tak, mamo, cześć… tak…, tak…, nie, jeszcze nie jadłam! Właśnie wszedł, ugotuje coś, jak będzie miał ochotę. Tak, oczywiście, że jestem głodna, dzisiaj tylko śniadanie miałam. Głód nie jest końcem świata, mamo, dam sobie radę. To co… zapraszasz mnie do siebie?
Byłem tak wkurzony, że nawet nie skomentowałem tej rozmowy. Siedziałem tylko z zaciśniętymi pięściami. Gdy skończyła, rzuciła beztrosko uśmiechając się: Mama zaprasza nas na kolację, i zaczęła wyliczać wszystkie pyszności, które czasami gotowała jej mama. Miałem ochotę opowiedzieć jej wszystko, co sądzę o własnej teściowej. Na deser wygłosić monolog o tym, dlaczego nie można jeść tak późno.
Jednak… zebrałem się w sobie, ogarnąłem, ubrałem i poszliśmy na tę kolację.
To była istny gwóźdź do trumny; później zdecydowaliśmy się rozstać. Dziś jestem mężem po raz drugi. Oboje z żoną pracujemy, oboje wracamy zmęczeni, więc gotujemy na zmianę. Sprawiedliwie i po koleżeńsku. I dzięki temu w naszym domu panuje spokój i zgoda. Życie nauczyło mnie, że równowaga i współpraca sprawdzają się najlepiej.
