Za trzy miesiące wychodzę za mąż za mojego narzeczonego, Mikołaja.
Pochodzę z rodziny, gdzie wesela są raczej proste ceremonia, jedzenie, muzyka, tańce i tyle. U nas nie ma wielkich pokazów ani zawiłych obrzędów. Tymczasem rodzina Mikołaja ma nietypową tradycję: na weselu to tylko panna młoda powinna wygłosić toast, podziękować rodzicom pana młodego i wręczyć im symboliczny prezent za przyjęcie jej do rodziny.
Tylko ja.
Nie Mikołaj.
Gdy jego mama mi o tym powiedziała, myślałam, że żartuje. Wyjaśniła, że tak robią od pokoleń panna młoda dziękuje rodzicom pana młodego za to, że otworzyli dla niej drzwi do rodziny. Brzmiało to dla mnie trochę jak egzamin przed wejściem do rodziny.
Zaproponowałam, żebyśmy razem z Mikołajem podziękowali obu rodzinom. Ona się delikatnie uśmiechnęła i rzuciła, że to już takie nowoczesne wymysły.
Na początku Mikołaj zakładał, że wszystko przebiegnie spokojnie. Lecz podczas kolejnej rodzinnej kolacji jego tata wspomniał, że w ich domu zawsze szanuje się tradycje. Mama dodała, że nie chcieliby synowej, która od razu zaczyna wszystko zmieniać. Słowo chcieliby sprawiło, że poczułam się nieswojo… jakbym aplikowała na stanowisko.
Po powrocie do domu zaczęłam rozmowę z Mikołajem. Wyjaśniłam mu, że nie odmawiam podziękowań, ale nie chcę sytuacji, w której tylko ja muszę robić ukłon, a on nie. Odpowiedział, że to przecież tylko gest. Zapytałam, dlaczego ten gest nie może być wzajemny. Nie wiedział co odpowiedzieć. Powiedział tylko, że nie chce problemów ze swoimi rodzicami.
Zaproponowałam więc kompromis wspólny toast i wspólny prezent dla obu par rodziców. Dla mnie to brzmiało nawet lepiej.
Nasza propozycja spotkała się z wyraźnym chłodem. Mama Mikołaja stwierdziła, że to rozmywa tradycję. Tata uznał, że jak zacznę od tego, potem będę chciała decydować o wszystkim. Zrozumiałam wtedy, że nie chodzi o toast. Chodzi o granice.
By nie eskalować sytuacji, zaproponowałam, żeby zrobić podziękowania wcześniej, w kameralnym gronie. Ale mama Mikołaja odmówiła: Musi być przed wszystkimi gośćmi, żeby każdy zobaczył szacunek.
Coś we mnie się wtedy buntowało. Szanuję ludzi, ale nie potrafię wykonywać upokarzających gestów.
Mikołaj prosił mnie, abym zrobiła to dla świętego spokoju, bo tak się robi w wiosce jego taty. Powiedziałam mu coś, czego nigdy nie sądziłam, że wypowiem przed ślubem: Jeśli dla pokoju zawsze tylko ja mam ustępować to nie jest pokój. To jest kontrola.
Mikołaj utknął między mną a swoją rodziną. Mama mówi, żebym nie zaczynała małżeństwa od konfliktów z teściami. Moja najbliższa przyjaciółka twierdzi, że jak ustąpię teraz, później będę ustępować przy o wiele gorszych sprawach. A przyszli teściowie już rozpowiadają, że jestem konfliktowa i nieokazuję szacunku.
Dla mnie wszystko jest jasne. Dziękować potrafię, owszem. Ale nie mogę przyjąć zasad, które dotyczą tylko mnie, ponieważ jestem panną młodą.
I szczerze mówiąc…
nie mam pojęcia, czy popełniam błąd, odmawiając tej tradycji w takiej formie, jakiej oni oczekują.
