Dzisiaj znowu wracam myślami do tego, jak bardzo jedno podejście do życia może je diametralnie zmienić. Urodziłam się w niedużej podkarpackiej wiosce wszyscy się znali, każdy wiedział, kto z kim, za ile i dlaczego. Po podstawówce wybrałam technikum gastronomiczne w Rzeszowie i przez cztery lata żyłam w przekonaniu, że kuchnia to moja przyszłość. Jednak gdy kolejnych kilka lat spędziłam w prowincjonalnym barze, licząc każdy grosz z wypłaty, wiedziałam już, że muszę zrobić coś więcej, jeśli kiedykolwiek chcę być kimś.
W pracy poznałam Tomasza gościa z Warszawy, ogarniętego, z kontaktami w mieście, gdzie ponoć wszystko było możliwe. Pojechałam do stolicy, poprosiłam o spotkanie i powiedziałam wprost: potrzebuję pomocy z dostaniem się na studia. On tylko westchnął i powiedział, że wszystko się da, ale trzeba za to zapłacić. Miałam trochę oszczędności, więc zdecydowałam się przecież stawką było nowe życie, nie życie w cieniu.
Kupiłam nie tylko dostanie się na uczelnię, ale i zupełnie nowe świadectwo. Wtedy jeszcze wszystko załatwiało się na papierze. Nowe dokumenty zrobiły ze mnie pięć lat młodszą dziewczynę, a na suplemencie do matury miałam same piątki.
Tomasz dotrzymał obietnicy. Dostałam się na wymarzone studia. Świeży start w Warszawie wśród młodych, roześmianych, mających całe życie przed sobą. To mnie ożywiło. Po roku poznałam Marka miał ledwie dziewiętnaście lat, mieszkał z rodzicami na Pradze, wszystko było dla niego nowe i fascynujące. Szybko go oczarowałam, poślubiłam, zamieszkałam z jego rodziną.
Kiedy skończyłam studia, Polska była już innym krajem. Komunizm się posypał, zaczęły się nowe czasy. Z Markiem wynajęliśmy mały lokal i tak otworzyliśmy naszą pierwszą knajpkę. Poszło nam nieźle udało się nawet ją wykupić. Myślałam, że zaczynamy coś na stałe. Mieliśmy własny bar, wspólne życie, kłopotów żadnych poza tym, że nie doczekaliśmy się dzieci.
Któregoś lata, z sentymentu, pojechaliśmy razem na moją wieś, żeby zobaczyć, co zostało z dawnych dni. Spotkałam dawnych znajomych z klasy, siostra mojej przyjaciółki była nawet na zjeździe. Widać było, że dobra passa mnie nie opuszcza wyglądałam młodziej i żyłam inaczej niż cała reszta. Trochę mi zazdrościli, aż jeden z dawnych kolegów w przypływie szczerości powiedział Markowi, że pracowałam kiedyś w barze i że jestem o wiele starsza, niż on myśli.
Od tamtej pory wszystko zaczęło się sypać. Marek najpierw mnie wypytywał, potem obwiniał, stał się zamknięty i pił coraz częściej. W końcu rozwiedliśmy się. Musieliśmy wszystko podzielić bar już nie smakował tak samo, a on zadłużył się jeszcze bardziej, popadając w coraz większe długi u banków.
Moje życie się rozsypało. Kupiłam małe mieszkanie, dzisiaj jestem już po sześćdziesiątce i ciągle pracuję chociaż mogłabym być na emeryturze. Często zastanawiam się, jakby to się potoczyło, gdybym wtedy nie sfingowała dokumentów. Pamiętam, jak Tomasz mówił, że postępuję nierozsądnie. Kto by wtedy go słuchał?
W zeszłym tygodniu odwiedziłam mamę. Spotkałam Bożenę, koleżankę z klasy już od dawna na emeryturze, zajmuje się wnukami, uprawia warzywa na działce. Patrzyłam na nią z lekką zazdrością ona spokojna, pogodzona z wiekiem, ja wciąż zagoniona i zmęczona. Zdrowie już nie to samo. Myślę, że każde młodzieńcze kłamstwo kiedyś nas dogoni. I za wszystko trzeba zapłacić.
Czasem łapię się na tym, że chciałabym cofnąć czas. Poradzić młodej sobie, żeby nie iść na skróty. Dziś płacę za swoją głupotę, a nie wiem, czy kiedykolwiek uda mi się to naprawić.
