Dziś usiadłem przy biurku z laptopem i kubkiem mocnej kawy. Musiałem dokończyć kilka pilnych spraw do pracy. Nie spodziewałem się, że coś mnie rozproszy, a jednak nagle zadzwonił telefon. Numer nieznany.
Słucham, mówi Jakub Zieliński.
Pan Jakub Zieliński? Tu mówi ordynator szpitala położniczego na Inflanckiej. Czy zna pan może Annę Kowalską? zapytał starszy mężczyzna.
Nie, nie kojarzę żadnej Anny Kowalskiej. O co chodzi? odpowiedziałem, nie ukrywając zdziwienia.
Panie Jakubie, Anna zmarła wczoraj podczas porodu. Skontaktowaliśmy się z jej matką, która powiedziała, że to pan jest ojcem dziecka głos w słuchawce nagle zamilkł czekając zapewne na moją reakcję.
Jakiego dziecka? Ojcem? Nic z tego nie rozumiem! zaczęła mi się trząść ręka.
Anna urodziła wczoraj córeczkę. Według jej matki to pan jest ojcem. Jeśli jest pan rzeczywiście Jakubem Zielińskim, powinien pan przyjechać jutro do szpitala na Inflanckiej. Musimy podjąć decyzję… mężczyzna mówił bardzo powoli, wyraźnie.
Jaką znowu decyzję? zapytałem mocno skołowany.
Proszę przyjechać. Na miejscu wszystko wyjaśnimy. Proszę pytać o doktorze Nikodemie Majewskim, to ja zakończył i się rozłączył.
Długo stałem z telefonem w ręce, próbując ogarnąć to, co właśnie usłyszałem. Anna? Jaka Anna? mruczałem sam do siebie, przechadzając się nerwowo po mieszkaniu. Próbowałem zrekonstruować wydarzenia z ostatnich miesięcy.
Ciąża trwa dziewięć miesięcy, pomyślałem. Teraz jest maj. Co było dziewięć miesięcy temu? Wrzesień. Wrzesień… Przez chwilę gapiłem się w stygnącą kawę, aż mnie zemdliła samym widokiem teraz przydałoby się chyba coś mocniejszego…
We wrześniu byłem nad morzem, w Sopocie, na delegacji dwa tygodnie. Nagle wróciły wspomnienia. A jednak! Ania! Jasnowłosa, niebieskooka… Takich Aniek trochę przewinęło się w moim życiu. Jestem po czterdziestce, nigdy się nie żeniłem i nie planowałem, dzieci tym bardziej mi się nigdy nie marzyły. Lubię swoje spokojne, wygodne życie i nie zamierzam go przewracać do góry nogami przez jakąś Anię…
Ale ona przecież nie żyje… przypomniała mi bezduszna myśl.
Jak to mogła umrzeć? Ile ona mogła mieć lat, dwadzieścia, góra dwadzieścia dwa?
Zachciało mi się zapalić, chociaż ponoć już rzuciłem. W środku coś mi się ścisnęło, jeszcze nigdy tego nie czułem, nie umiałem nazwać czy to żal, czy osłupienie, czy zwykły smutek.
Rzuciłem pod nosem: Dziecko No niech się nim zajmie matka Ani, ona jest babcią. Pewnie i tak okaże się, że to nie moje…
Ułożyłem sobie w głowie prosty plan: pojadę, zobaczę lekarza, podpiszę zrzeczenie się wszelkich praw rodzicielskich i wracam do swojego życia. To wystarczy.
I chociaż decyzja była już podjęta, długo nie mogłem zasnąć. Głowę miałem pełną dziwnych myśli, a w piersi się wierciło coś, czego nie umiałem się pozbyć…
Następnego dnia stałem na korytarzu szpitala. Wiedziałem, że ciało już nie żyje, ale nie mogłem sobie poradzić z myślą, że to naprawdę Ania. Jak mogła zginąć taka młoda dziewczyna? Próbowałem połknąć łzę, ale ściskało coraz mocniej. W końcu wróciło do mnie wspomnienie, jak biegała brzegiem Bałtyku, jak się śmiała, jak patrzyła na mnie zakochanymi oczami… Była taka radosna, a ja o niej zapomniałem niemal natychmiast po powrocie do Warszawy. I teraz to ona leży w tym zimnym prosektorium…
Z impetem wyszedłem z gabinetu Nikodema Majewskiego, prosząc gestem o chwilę dla siebie. Złapałem papierosa od pierwszego lepszego faceta i wypaliłem pośpiesznie na schodach przed szpitalem, po czym bez słowa wróciłem do środka.
Chce pan zobaczyć córeczkę? zapytał doktor Majewski.
Najpierw chciałbym porozmawiać z matką Ani. Jest tutaj? spojrzałem pytająco na lekarza.
Czeka na korytarzu. Przeszedł pan przed chwilą obok niej.
Wyszedłem z gabinetu. Już z daleka zauważyłem drobną kobietę w czarnej chuście na ławce. Podszedłem do niej niepewnie.
Dzień dobry wymamrotałem.
Podniosła na mnie oczy. Tak podobne do oczu Ani, że aż mnie ścisnęło w gardle…
Nazywam się Wiera, Wiera Majewska. Jestem matką Ani.
Jakub. Zieliński, dodam dodałem instynktownie.
Wiem, Ańka mi o panu opowiadała… Teraz już nic nigdy mi nie opowie. Rozpłakała się.
Stałem obok, nie wiedząc totalnie, co począć, co powiedzieć, co zrobić.
Wiera otarła łzy:
Proszę, nie zostawiaj tej malutkiej. Niech pan ją uzna za swoją! Nie zniosę, jeśli moja wnuczka trafi do domu dziecka. Proszę!
Czemu do domu dziecka? Jest pani przecież babcią, przekażą ją pani… próbowałem ją przekonać, sam myśląc: Wygląda na moją rówieśniczkę, co za babcia
Nie oddadzą, mam wadę serca, nie dadzą mi jej… Wystarczy, że pan uzna dziewczynkę! Błagam. Wychowam ją sama, nie będę zawracać panu głowy wyciągnęła ręce w moją stronę.
Chwyciłem jej dłoń i razem weszliśmy do gabinetu ordynatora.
Jak wygląda procedura uznania ojcostwa? zapytałem niepewnie Nikodema Majewskiego.
Test DNA odpowiedział krótko, a potem, jakby mimochodem, zapytał:
Jak chcecie ją nazwać?
Słucham? nie zrozumiałem.
Imię dla córki wybraliście? uśmiechnął się łagodnie.
Chce pan ją zobaczyć? znów zapytał.
Westchnąłem i spojrzałem na Wierę:
Nie… Jeszcze nie teraz.
Formalności załatwione zostały szybko. Wynik testu DNA nie pozostawiał wątpliwości była moją córką. Nie wiedziałem, co ze sobą zrobić, jak żyć dalej z tym ciężarem. Zupełnie nie planowałem mieć dziecka, ale też nie wyobrażałem sobie zostawić tak po prostu małej i Wierze, wykreślić je z życia. Samo słowo córka nie przychodziło mi przez gardło, to był po prostu dzieciak.
Postanowiłem pomagać na tyle, na ile będę mógł wysłać pieniądze, kupić wózek i wszystko, co potrzebne. Tak się z tym pogodziłem przed wypisem ze szpitala.
W dniu wypisu, gdy pielęgniarka niosła w różowym kocyku maleńki zawiniątek, nagle zaschło mi w ustach. Przez moment myślałem, że zemdleję. Wiera odgarnęła róg kocyka i zapytała:
Chcesz zobaczyć malutką?
Nie zdążyłem odpowiedzieć, bo doktor Majewski wywołał Wierę akurat do siebie. Podała mi zawiniątko do rąk. Stężałem z przerażenia; miałem w rękach ciepły pakunek, który pachniał niesamowicie słodko. Dziecko nagle zaczęło kwilić, potem ryknęło płaczem, a ja spojrzałem i… zobaczyłem siebie. Moja córka była moją wierną kopią! Oczy, nosek, usta wszystko jak moje.
Poczułem, że ziemia usuwa mi się spod nóg. Usiadłem na krześle, delikatnie pokołysałem maleńką; natychmiast się uspokoiła i spojrzała na mnie prosto w oczy. Chyba nawet się uśmiechnęła.
Po chwili wróciła pani Wiera:
Daj, wezmę ją wyciągnęła ręce.
Nie! Zostawię ją sobie, właśnie mi się uśmiechnęła! wyrwało mi się nagle. I po raz pierwszy od lat szeroko się uśmiechnąłem. Jedziemy razem do domu, Wiero. powiedziałem cicho, ale pewnie. Wszyscy razem.
Dopiero wtedy dotarło do mnie, że życie czasem pisze własne scenariusze, a my możemy je tylko przyjąć. Dziś zrozumiałem, że miłość pojawia się nieoczekiwanie nawet jeśli na początku jej się boisz lub próbujesz od niej uciec.
