Jeszcze chwilę wytrzymaj, mamo
Kiedy przyjdzie tata? Masz mnie dosyć! Gdzie tata! Tata! Tatusiu! krzyczy chłopiec.
Dziecięcy głos rozdziera ciszę, każde jego słowo odbija się bólem w skroniach. Maks stoi pośrodku salonu, twarz ma czerwoną od krzyku, małe pięści są ściśnięte.
Tata jest w pracy, będzie za około godzinę. Spokojnie, kochanie. Porozmawiajmy mówi Olga jak najspokojniej, choć w środku ściska ją kamień w gardle.
Nie chcę z tobą rozmawiać! Jesteś zła! Potrzebuję tylko taty! maksuje Maks, kopiąc nogą podłogę, a głos mu zamienia się w piszczenie.
Łzy zaczynają napływać do gardła. Olga patrzy na swojego dziesięcioletniego syna i nie rozumie, jak doszło do tego. Poświęciła mu wszystkie lata. Przez długi czas pracowała zdalnie, każdą minutę spędzała przy nim. Gdy Maks poszedł do szkoły, ona wróciła do biura, ale wolny czas nadal spędzali razem w zoo, w muzeum, na spacerach, czytając wieczorne opowieści. Wszystko było dla niego, wszystko w jego imię.
Nie kocham cię! Masz mnie dosyć! Mam dość! wykrzykuje Maks, a te słowa przebiły Olgę na wskroś.
Odwróciła się, zakrywając usta dłonią. Łzy już miały spłynąć, ale nie mogła płakać przed synem. Jak to się stało? Przecież była matką, kochała go bardziej niż własne życie. Dlaczego Maks widzi w niej pustkę? Dlaczego nie kocha ojca, a ciągle go domaga?
Maksie, proszę, przestań krzyczeć. Tata zaraz przyjdzie próbuje jeszcze raz, ale głos jej drży zdradliwie.
Nie chcę czekać! Chcę teraz! Jesteś złą mamą! Ty
Ostry dzwonek telefonu przerywa jego krzyki. Maks natychmiast chwyta Olgę za rękę i wyrzuca telefon z jej dłoni.
Tata! Tata! krzyczy do słuchawki, nie patrząc na ekran.
Olga cofa się o krok. Tak, to naprawdę Andrzej. Słychać jego charakterystyczny, niski głos.
Cześć, synku! Co słychać? brzmi głos męża wesoło i troskliwie.
Tatusiu, tak tęsknię! Mama mnie męczy, kiedy przyjdziesz? przyciska Maks telefon do ucha, a twarz natychmiast rozjaśnia się.
Pauza. Olga napięta czeka na odpowiedź.
Ojej, synku, zostaję w pracy jeszcze parę godzin. Poczekaj na mamę, zaraz będę.
Poczekaj na mamę Te słowa utkwiły w głowie Olgi jak kamień ciężki do zniesienia. Jakby jej obecność stała się ciężarem.
Dobrze, tatusiu, będę czekał! rozpromienia się Maks.
Olga odwraca się i pędzi do swojego pokoju. Nogi drżą, gardło wysuszało się. Zamknęła drzwi cicho i upadła na łóżko. Łzy wylewają się nieprzerwanie.
Co się dzieje? Dlaczego ani syn, ani mąż nie doceniają jej? Dlaczego stała się przeszkodą, którą trzeba wytrzymać?
Przytula twarz do poduszki, próbując płakać cicho. Wszystko wydaje się niesprawiedliwe. Marzyła o tym dziecku, planowała, wyobrażała sobie, jak je kocha. A on nie kocha jej. Co dalej? Nadchodzi dojrzewanie, zachowanie syna stanie się jeszcze trudniejsze.
Minuty ciągną się agonizująco. Za ścianą słychać dźwięki gry Maks chyba już się uspokoił bez niej. Olga leży, patrzy w sufit i zastanawia się, co robić dalej. Jak żyć z tym bólem? Jak dalej być matką dla tego, który ją odrzuca?
Blisko dziewiątej wieczorem odprowadza Maksa do łóżka. On wciąż domaga się taty, ale zmęczenie go przytłamia. W końcu zasypia.
Około północy w drzwiach zamek odskakuje. Andrzej wchodzi do przedpokoju. Olga spotyka go w korytarzu, ręce splecione na piersi.
Wiesz, jak bardzo on na Ciebie czeka. Jak możesz tak długo zwlekać? jej głos drży z tłumionego gniewu.
Andrzej zdejmuje kurtkę i wiesza ją na wieszaku, nie patrząc na żonę.
Mieliśmy firmowy wieczór, nie mogłem wyjść wcześniej. Praca, wiesz?
Czy praca jest ważniejsza od dziecka? Od jego emocji? Olga mówi cicho, żeby nie obudzić Maksa.
Nie rób sceny. Zarabiam pieniądze na rodzinę.
A ja co? Po prostu chodzę do pracy?
Andrzej odchodzi do sypialni. Jego sprawy wydają się nie dotyczyć rodziny. Olga zostaje w korytarzu. Kładzie się spać w salonie. Całą noc przewraca się, nie może zasnąć. Myśli krążą: czy to jej życie? Czy tak będzie zawsze?
Rano budzi ją śmiech w kuchni. Maks i Andrzej siedzą przy stole, jedzą śniadanie i rozmawiają wesoło. Syn opowiada ojcu o szkole, a ten słucha, zadaje pytania.
Dzień dobry wchodzi Olga do kuchni, próbuje się uśmiechnąć.
Maks nie odwraca się. Andrzej kiwa głową, nie odrywając wzroku od syna. Olga nalewa sobie kawę i siada.
Wczoraj mieliśmy trudne zadanie z matematyki zaczyna Maks, zwracając się do taty. Sam je rozwiązałem!
Brawo! A czy mama pomagała ci przy lekcjach? pyta Andrzej.
Po co mi mama? Sam dałem radę.
Olga próbuje wtrącić się w rozmowę:
Maks, pokaż mi to zadanie, ciekawa jestem.
Syn kontynuuje dialog z ojcem, jakby jej nie słyszał. Andrzej nie reaguje. Olga znów staje się niewidzialna, jak mebel w własnym domu.
Tak mijają tygodnie. Każdy dzień taki sam. Maks krzyczy na nią, domaga się taty, ignoruje jej próby kontaktu. Andrzej przychodzi późno, a rano rozmawia wyłącznie z synem. Olga czuje się coraz bardziej zbędna.
Pewnego razu Maks krzyczy na nią przez drobną sprawę. Prosi go, by posprzątał zabawki. On rzuca je na podłogę i warczy, że nie będzie jej słuchał, bo chce zobaczyć tatę. Wtedy w Olgi pęka coś na dobre.
Wieczorem, gdy Andrzej wraca do domu, mówi:
Składam pozew o rozwód.
Mąż podnosi głowę od telefonu, zdumiony.
Co?
Słyszałeś mnie. Składam pozew.
Andrzej odkłada telefon, przyciska brwi.
I gdzie teraz pójdziesz? Nie masz własnego mieszkania. Twoi rodzice są w innym mieście. Gdzie zamieszkasz z dzieckiem? Pamiętaj, że mieszkanie jest moje. Po rozwodzie nie będziesz tu miała miejsca!
Olga patrzy mu w oczy.
Wiem, że mieszkanie jest twoje. Dlatego w sądzie powiem, że dziecko powinno zostać z tobą.
Twarz Andrzeja blednie.
Co? Nie dam rady sam. Mam pracę!
Ja też pracuję.
Ale on jest jeszcze dzieckiem, potrzebuje matki!
Potrzebuje ojca. Tylko ojca. On sam codziennie to powtarza. Maks dostanie to, czego chce.
Andrzej otwiera usta, ale Olga już wychodzi z pokoju. Decyzja jest podjęta.
Miesiąc później rozpoczyna się postępowanie sądowe. Olga tymczasowo mieszka u przyjaciółki Iriny, szuka własnego mieszkania. Maks nie dzwoni, nie pisze. Olga przekonuje się, że podjęła właściwą decyzję.
Przedstawiciel opieki społecznej, kobieta w średnim wieku w surowym garniturze, rozmawia z Maksem osobno. Chłopiec ma już dziesięć lat, więc jego zdanie jest brane pod uwagę przy określaniu miejsca zamieszkania.
W sali sądowej zaczynają czytać zeznania dziecka.
Maks mówi, że chce mieszkać z ojcem. Z jego słów wynika, że z matką nie czuje się komfortowo, wybiera tata. Potwierdził, że kocha ojca bardziej i chce być właśnie z nim.
Każde słowo wyrywa ból w piersi Olgi. Patrzy na stół, stara się nie płakać. Jej własny syn publicznie się od niej odrzuca.
Biorąc pod uwagę wolę dziecka oraz wyższe dochody ojca i jego własne lokum, sąd postanawia pozostawić dziecko pod opieką ojca ogłasza sędzia.
Los ich rodziny zostaje rozstrzygnięty.
Andrzej dogania Olgę w korytarzu.
Posłuchaj, weź dziecko! Nie mogę na niego patrzeć! Mam pracę, delegacje! Co mam z nim zrobić?
Olga zatrzymuje się, odwraca się.
Ja też mam pracę. Teraz muszę szukać mieszkania. Dziecko zostaje z tobą, zgodnie z wyrokiem. Ja będę płacić alimenty i odwiedzać go co kilka tygodni.
Ale ty jesteś matką!
A on jest ojcem. Ten, którego kocha. Ciesz się.
Olga odwraca się i odchodzi, nie odwracając wzroku.
Mieszka w małym studiu dwudziestu metrów kwadratowych, z małą kuchnią i połączonym łazienką. To jej własna przestrzeń. Nikt nie krzyczy na nią, nikt jej nie ignoruje, nikt nie zmusza do znoszenia upokorzeń.
Pierwszego wieczoru Olga długo płacze. Straciła męża, syna, rodzinę. Ale już nikt nie drwił z niej, nikt nie czynił jej godnej poirytowania.
Spotkania z Maksem są rzadkie raz na kilka tygodni. Syn przychodzi w wizytę, ale wciąż ją obraża.
To twoja wina, że rodzina się rozpadła! woła, siedząc na kanapie. Tata rzadko jest w domu! Mam nianię! Nienawidzę cię! Dzięki tobie prawie nie widzę tatę!
Po każdej takiej wizycie Olga płacze, ale idzie dalej. Zaczyna nową pracę z dobrą pensją, urządza mieszkanie, zapisuje się na kursy.
Była teściowa dzwoni prawie co tydzień.
Jak mogłaś odejść i zostawić dziecko Andrzejowi? drży głos Walentyny, matki męża. Jaka to matka?
To też jego syn, odpowiada spokojnie Olga. Maks chciał zostać z tatą. Dlaczego miałabym go zabierać wbrew jego woli?
Dzieci nie rozumieją!
Maks ma dziesięć lat, nie pięć. Otrzymał to, czego chciał.
Lata mijają. Olga buduje nowe życie: praca, przytulny dom, hobby, przyjaciółki. Nie żyje już w ciągłym stresie, nie czeka na obelgi i krzyki.
Pięć lat mija niepostrzeżenie. Maks dorasta, zmienia się.
Mamo mówi pewnego dnia byłem w błędzie. Rozumiem teraz, że cię skrzywdziłem i że to była jedna z przyczyn rozwodu.
Olga gładzi mu włosy, gest znany z dawnych lat.
Nic nie szkodzi. Mam nadzieję, że twoje dzieci nie będą cię tak traktować…
Ciepło, które kiedyś Olga czuła do syna, już nie istnieje. Nie wie, czy to dobrze, czy źle. Pewnie źle. Ale przynajmniej nie pozwoliła, by to ją zniszczyło. Może według społeczeństwa była złą matką, ale zachowała siebie. I to najważniejsze.
