Wytrzymaj, córeczko! Teraz jesteś w innej rodzinie, musisz szanować ich zasady. Wyszłaś za mąż, a nie przyszedłeś na odwiedziny!

Trzymaj się, córeczko! Teraz jesteś w innej rodzinie i musisz szanować ich zwyczaje. Poślubiłaś, a nie przyjechałaś w odwiedziny. Jakie to zwyczaje, mamo? Wszystko tu jest w dupie! Zwłaszcza teściowa! Oczywiste, że mnie nie lubi! A czy słyszałaś kiedyś, że teściowe mogą być miłe?
Hahaha! Nieznośny! Stała środek kuchni Swiatłana Pietrowna, twarz miał czerwoną od gniewu, oczy płonęły. Jeśli mąż się hulakuje, to wina kobiety. Co mam ci teraz tłumaczyć?
Teściowa szalała, krzycząc na swoją synową Liza, jakby straciła rozum. Wszystko dlatego, że podejrzewała jej męża, syna Borysa, o zdradę.
Liza, młoda, delikatna dziewczyna o wielkich, naiwnych oczach, oprzyrękła się o ścianę, próbując uspokoić rozgniewaną kobietę.
Swiatłano Pietrowno, to przecież nielogiczne. On ma rodzinę, dzieci zaczęła się bronić Liza, lecz teściowa przerwała ją gestem ręki, jakby odpędzała muchę.
To ty, rodzina? Czy może twoje dziecko, które nie wpuszcza nas i dziadka? wyszeptała z pogardą. Twoje wychowanie, przy okazji!
Jakie wychowanie, Swiatłano? Ivanka ma dopiero rok. Jest jeszcze maleńka cicho sprzeciwiła się Liza.
Maleńka? zmarszczyła twarz kobieta. W rodzinie Jegorowa jest jeszcze mniejsza. Idzie w ręce, nie powtarza, tak jak ten twój machnęła w stronę pokoju dziecięcego.
W rzeczywistości to jej wnuk odparła Liza, drżącym głosem. Dzieci wyczuwają złe osoby. Może dlatego nie podchodzi do was.
My jesteśmy źli? Ty, mój słodki kąsek! wznieść głos teściowa. A od kogo żyjesz na darmo? Czyje jedzenie jesz? Czyje pieniądze wydajesz? Niewdzięczna!
Liza nie chciała dalej dyskutować z roztrąconą teściową. Powtarzała Borysowi setki razy, że chce mieszkać oddzielnie od rodziców, ale syn, rozpieszczony przez matkę, nie widział w tym potrzeby.
Lubiał życie w domu rodziców, czuł się tam jak w kołysce. Pracował spokojnie, a codzienne obowiązki pranie, sprzątanie, gotowanie spoczywały na starszych. To nie było życie, a bajka!
Natomiast ze starą, podstępną teściową Elżbieta prowadziła pełen program pytań. Najpierw Liza usiłowała nawiązać kontakt.
Pomagała przy pracach domowych, wspierała we wszystkim, nawet wysłuchując jej niekończących się narzekań na sąsiadów. Z czasem jednak zrozumiała, że to daremny wysiłek.
Niezależnie od tego, jak dobrą i posłuszną chciała być Liza, wciąż nienawidziła teściowej i nie próbowała tego ukrywać.
Zabrałaś do domu tę nieudacznicę, niby nie było normalnych dziewczyn opowiadała Swiatłana Pietrowna sąsiadce, gdy Liza zbierała porozrzucone przez Borysa zabawki i słyszała wszystko.
Aż do innej wsi jej ścigał! Gdyby była warta, nasze babki są lepsze, pracowite i mądrzejsze.
Nie mów tak! potwierdziła sąsiadka, plotkarska babcia Mania, która już znała wszystkie wiosenne plotki.
Rozumiem, że nie potrafi nic zrobić. A ty, Pietrowno, sama przyznałaś, że ręce nie wiesz, co robić. Nie da się tego naprawić.
Nie masz pojęcia, jak to jest! Nie można jej nic powierzyć. Albo zgubi, albo zepsuje. A jej dziecko nie jest takie.
U Jegorowa wnuk to inna sprawa. Spokojny, rozumny chłopiec. Ten ciągle się wykrzywia. Geny chyba nie w porządku.
Gdy sytuacja stała się nie do zniesienia, Liza dzwoniła do matki w sąsiedniej wsi, wyładowując się:
Trzymaj się, kochanie! Jesteś już w nowej rodzinie, musisz respektować ich zasady. Wyszłaś za mąż, nie na gości przybyłaś.
Jakie zasady, mamo? Wszystko tu jest w dupie! Zwłaszcza teściowa! Ona mnie nienawidzi, to jasne!
Czy kiedykolwiek słyszałaś, że teściowe bywają dobre? Przeszłyśmy to wszystkie, i ty też musisz. Najważniejsze, nie pokazuj, że ci jest ciężko. Wytrwaj.
Zdając sobie sprawę, że nie przekona matki, Liza groziła, że zadzwoni do ojca.
Zawstydź ojca! wystraszyła się matka. Wiesz, że ma on krótkoterminowy wyrok. Jeden krok w bok i wciągną twojego ojca za kratki!
Liza rozumiała to. Wiedziała, że ojciec kocha swoją jedyną córkę. Otrzymał warunkowy wyrok za pobicie, które wymierzył, gdy ktoś znieważył Liza w miejscowym sklepie.
Wiedziała też, że ojciec nie zostanie cichy, jeśli dowie się, jak źle traktują jego ukochaną córkę w obcym domu. Był człowiekiem o gorącym temperamencie.
Dobrze, nie powiem tacie odpowiedziała Liza. Ale jeśli będą dalej zachowywać się tak, jak teraz, nie wiem, co zrobię.
Wszystko się ułoży, córeczko powtarzała matka, starając się ją uspokoić. Za kilka tygodni nie będziesz już o tym pamiętać.
Liza chciała o tym nie wspominać, lecz relacje z teściową nie poprawiały się. Swiatłana Pietrowna zdawała się coraz bardziej nienawidzić synową, jakby Liza była winna wszystkich jej nieszczęść. Nawet jej mąż, Ivan Stepanowicz, starszy, wyczerpany człowiek, nie wytrzymał.
Po co krzyczysz na dziewczynę cały czas? pewnego poranka, gdy kłótnia osiągnęła szczyt, Ivan próbował interweniować. Ona odejdzie od nas! I dobrze zrobi!
Odejdę! wykrzyknęła Swiatłana, rzucając całą swoją złość na męża. Pójdę do sądu, odebrać każdą grzywnę, którą zapłaciliśmy przez te lata! Zabiorę jej dziecko, by nie wychowywało się w tak bezwartościowej rodzinie!
Liza wiedziała, że teściowa gada bzdury, ale i tak bała się. Kochała swojego męża, Borysa.
Plotki, że Borys potajemnie spotyka się ze swoją byłą Oksaną, były jedynie wsiątkami, które babcie jak Swiatłana podnosiły i rozprzestrzeniały po wiosce.
Nie wiadomo, jak długo trwałaby ta nagonka, gdyby nie jej niekończący się język. Pewnego dnia, po kolejnej zwycięstwie nad synową, opowiadała o swoich bohaterskich wyczynach przyjaciółce, babci Mani, dodając nowe szczegóły, które potem rozgłaszała innym i mężowi Tak historia o głupiej synowej i jej surowej teściowej, pełna wiejskich domysłów, dotarła do ojca Liza.
Ojciec Liza, surowy mężczyzna o dwumetrowej wysokości i szerokich barkach, nie zwlekał.
Wziął siekierę, którą właśnie używał do rąbania drewna, nie zdejmując roboczej kurtki, wsiadł na stary motocykl Ural i, nie mówiąc nic żonie, pojechał do sąsiedniej wsi wyzwolić córkę z poniżającego niewoli.
W tym czasie w domu Pietrownej wybuchł prawdziwy skandal. Młoda matka zostawiła na chwilę malucha Wanię na nowej, jaskrawo żółto-pomarańczowej kanapie, by pobrać świeży pieluchę.
Po powrocie zauważyła pod dzieckiem małą, brązową plamę. W oczach teściowej ta plama rozrosła się do niewyobrażalnych rozmiarów.
Jak czarna dziura gotowa pożrzeć całe mieszkanie. Kobieta pojawiła się nagle, jak burza, i od razu zaczęła krzyczeć na synową:
Zniszczyłaś kanapę! Moja ulubiona! Wiesz, ile kosztowała? Ręce ci odetnę, a potem zszyję, żeby nie bolało!
Naprawię wszystko. Posprzątam próbowała uspokoić teściową Liza, drżąc rękami, chwytając ściereczkę.
Co posprzątasz? To nowa kanapa! Skąd wiesz? Nigdy nie kupowałaś niczego za własne pieniądze!
A wy jak to robicie? nie wytrzymała Liza, i w tym momencie odważyła się skrytykować teściową, że całe życie siedziała na karku męża.
Popatrzcie na nią! Dość już bezczelności wobec teściowej! twarz Swiatłany Pietrownej zaróżowiała się.
Teraz usuń tę plamę, a potem idźcie razem z synem na podwórko! Będziecie u mnie mieszkać i brudzić, dopóki nie nauczcie się zachowywać przyzwoicie!
Liza, płacząc, próbowała wytrzeć plamę. Brązowy plam na jaskrawo żółto-pomarańczowej tkaninie nie chciał się poddać, jakby drwił z jej bezsilności.
Mały Wania, czując matczyną troskę, wrzeszczał na całe gardło, a jego płacz potęgował napięcie w domu.
Swiatłana Pietrowna stała nad Liza, zalewając ją wybranymi przekleństwami.
Nie zauważyła, że w drzwiach pojawił się nieznajomy. To był ojciec Liza, Mykoła. Stał tam jak pomnik, ręka mocno trzymała drewnianą rączkę siekiery.
Na chwilę Swiatłana, czując czyjąś obecność, odwróciła się. Jej wzrok spoczął na narzędziu.
Doskonale wiedziała, jaki jest Mykoła gorący człowiek, i znała jego warunkowy wyrok. Strach natychmiast wypełnił Swiatłanę.
Zdając sobie sprawę, że słuchacz słyszy wystarczająco dużo i sprawa nabiera powagi, Swiatłana próbowała zachować twarz, choć głos drżał.
O, witaj, Mykoło! A ja tu Liza wychowuję
Słyszałem, jak ją wychowujesz rzekł groźnym tonem, wchodząc do pokoju w gołych butach.
Podniósł siekierę nad głowę, zmuszając Swiatłanę do instynktownego zamrużenia i cofnięcia się. Zamiast uderzyć, położył ją na ramię i wyciągnął rękę w stronę córki.
Chodźmy, Lizo, nie masz tu nic do roboty powiedział i poprowadził ją do wyjścia.
Stój, szwagrze Swiatłana, odzyskując równowagę po szoku, próbowała odzyskać kontrolę. A co powiem mojemu synowi?
Niech przyjdzie sam. Z żoną. Porozmawiam z nim po męsku Mykoła rzucił na nią krótkie, lodowate spojrzenie, które mówiło więcej niż słowa.
Zabrał córkę i małego Wanię. Borys długo wahał się przyjechać po żonę i syna, obawiając się konfrontacji z teściem. W końcu jednak podjął decyzję.
Mykoła rozmawiał długo z zięciem. Nie groził, nie krzyczał, ale jego spokojny, stanowczy głos i siekiera leżąca na stole nadawały słowom wagę.
Obiecał Borysowi, że będą mieszkać oddzielnie, że matka nie będzie wtrącać się w ich sprawy i że będzie ich chronił oraz ich dziecko, nie dopuszczając do obrazy.
Kiedy Mykoła mocno uścisnął Borysowi dłoń, zięć poczuł, że żarty z tym mężczyzną nie wchodzą w grę i wszystkie obietnice trzeba spełnić.
Od tego dnia Swiatłana Pietrowna omijała synową i wnuka. Nie rozmawiała już z nimi, nie witała się, gdy mijali się na ulicy.
Borys i Liza mieszkali osobno. Wszystko było w harmonii i zrozumieniu. Czy to dzięki naukom teścia, czy prawdziwej miłości