Wyszłam za mąż zaledwie trzy miesiące po zakończeniu liceum. Miałam wtedy tylko 18 lat, szkolny mundurek jeszcze wisiał w szafie, a głowę miałam pełną marzeń i złudzeń.

Wiesz, czasem myślę, jak mało wiedziałam o życiu mając osiemnaście lat.
Zaraz po maturze, wciąż z białą koszulą na wieszaku, zakochana po uszy, zdecydowałam się wyjść za mąż.
Rodzice prosili, żebym poczekała, żeby poszła na studia, żeby wykorzystała szansę, którą chcieli mi dać.
Nie posłuchałam ich.
Mój Andrzej był o pięć lat starszy ode mnie i wtedy wydawało mi się, że sama miłość wystarczy.
Zamieszkaliśmy w wynajętym pokoju w Krakowie, z pożyczonym łóżkiem, starą kuchenką i lodówką, która hałasowała jak stary żuk.
Pierwsze lata to była walka z siłami i zmęczeniem.
Już w wieku dwudziestu lat byłam w ciąży z pierwszą córką Zuzanną a niedługo potem pojawił się Wojtek.
Andrzej pracował, ale często wracał zmęczony, czasem bez pełnej pensji.
A ja cudowałam w kuchni: rozcieńczałam ryż, oszczędzałam olej, wymyślałam dziesiątki przepisów na groch.
Pranie ręczne, noszenie wiader wody, niewyspanie Z zewnątrz wyglądałam na spokojną i dobrze ustawioną żonę.
Ale w środku ledwie trzymałam się na nogach.
Po pięciu latach małżeństwa, kiedy już mieliśmy mały własny domek taki socjalny, z dopłatą wszystko zaczęło się sypać.
Powiedzieli mi, że Andrzej ma romans z żoną kogoś z sąsiedztwa.
Plotki nabrały poważnych kształtów, bo jej mąż zaczął szukać Andrzeja, pisać sms-y, a nawet pojawiać się pod domem.
Pewnego dnia Andrzej spakował torbę, powiedział, że musi wyjechać na kilka dni, i już nie wrócił.
Nie tylko odszedł zostawił mnie na lodzie z dwójką dzieci, rachunkami i domem do utrzymania.
Wtedy zaczęło się moje prawdziwe życie jako samotnej matki.
Zaczęłam pracować jako sprzątaczka w podstawówce.
Wstawałam o czwartej trzydzieści, gotowałam połowę obiadu, budziłam dzieci, odprowadzałam je do mamy i szłam do szkoły.
Moja pensja ledwie starczała na podstawowe rzeczy, czasem musiałam wybierać rachunek za wodę czy nowe buty dla dzieci?
Były tygodnie, gdy jedliśmy tylko chleb i fasolę, ryż z jajkiem lub wodnistą zupę.
Nigdy nie prosiłam nikogo o pomoc.
Zaciskałam zęby i szłam do przodu.
Mama była moim wsparciem.
Odbierała dzieci po lekcjach, karmiła je, kąpała, pomagała z zadaniami.
Ja wracałam wieczorem wykończona, z bolącym kręgosłupem.
Czasem siadałam na łóżku i płakałam cicho, żeby nikt nie widział.
Nie chciałam, żeby dzieci dorastały z poczuciem, że trzeba matkę żałować.
Andrzej już nie wrócił.
Sporadycznie przysyłał jakieś sms-y, przeprosiny, obietnice żadna z nich się nie spełniła.
Alimenty pojawiały się, wtedy kiedy miał kaprys a jak nie, to nie.
Nauczyłam się nie liczyć na nie.
Żeby zreperować dach, sprzedawałam ubezpieczenia, pracowałam po godzinach w biurach, dawałam korepetycje z fotografii (sama się nauczyłam).
W niedziele prałam ręcznie do późnej nocy, bo nie miałam pralki.
Lata leciały.
Zuzanna dorastała patrząc, jak matka wychodzi bladym świtem i wraca nocą nauczyła się odpowiedzialności od najmłodszych lat.
Wojtek stał się poważny i opiekuńczy.
Miałam zero życia towarzyskiego, nie było czasu na spotkania, spacery, wakacje.
Moją jedyną ulubioną przerwą były ciche wieczory, gdy wszyscy spali.
Gdy Zuza skończyła prawo na UJ, płakałam jak dziecko.
Widziałam ją w todze i birecie, pewną siebie i elokwentną i przypomniałam sobie siebie to osiemnastoletnie dziewczę, które porzuciło naukę przez miłość.
Poczułam, że moja ofiara nie poszła na marne.
A kiedy Wojtek został oficerem w wojsku wyprostowany w mundurze znowu poczułam ścisk w gardle.
Dziś patrzę wstecz i nie mogę się nadziwić, przez ile przeszłam.
Przez większość macierzyństwa byłam sama.
Wychowałam dzieci dzięki pracy, żelaznej dyscyplinie i miłości.
Nikt mi niczego nie dał, nikt mnie nie nosił na rękach.
A jednak jestem tu i oni też.