Stanisława Janicka stała w progu swojego mieszkania z dwiema walizkami w rękach i nie mogła uwierzyć w to, co się dzieje. Za jej plecami zatrzasnęły się drzwi, zgrzytnęły zamki. Córka Bożena zamknęła ją na wszystkie zasuwy.
– Mamo, mówię poważnie! – krzyczała Bożena zza drzwi. – Dopóki nie opamiętasz się, nie wejdziesz z powrotem!
Stanisława oparła się o ścianę klatki schodowej. Nogi się pod nią trzęsły, w głowie huczało. Siedemdziesiąt dwa lata na tym świecie, a jeszcze nigdy nie doświadczyła takiego upokorzenia.
– Bożeniu, otwórz, proszę – poprosiła, starając się powstrzymać łzy. – Porozmawiamy spokojnie.
– Nie! – odparła krótko córka. – Mam dość ciągłych kłótni z tobą. Jak długo mam znosić twoje fanaberie?
Fanaberie. Stanisława gorzko się uśmiechnęła. Fanaberią córka nazywała jej próby obrony wnuka Michała przed uderzeniami ojczyma.
A wszystko zaczęło się tego ranka, gdy obudził ją płacz dziecka. Michał miał dopiero osiem lat, ale płakał w sposób beznadziejny, prawie dorosły. Stanisława zsunęła się z kanapy – spała w salonie, oddając swoją sypialnię Bożenie i nowemu mężowi, Robertowi – i nasłuchiwała.
– Mówiłem, żebyś posprzątał zabawki! – darł się Robert. – Ile razy mam powtarzać?
– Już sprzątałem… – łkał Michał.
– Kłamiesz! O, samochód leży pod łóżkiem!
Rozległ się dźwięk policzka, potem krzyk dziecka. Stanisława nie wytrzymała i wpadła do pokoju.
– Co wy robicie? – oburzyła się, widząc zaczerwienioną twarz wnuka. – To przecież dziecko!
– Niech pani się nie wtrąca, Stanisława – zimno odparł Robert, zapinając koszulę. – To nie pani sprawa.
– Jak to nie moja? To mój wnuk!
– A mój pasierb. I mam prawo go wychowywać.
Bożena stała przy oknie, odwrócona plecami do syna. Stanisława podeszła do Michała i przytuliła go.
– Michałku, wszystko w porządku, babcia jest przy tobie.
– Mamo, nie rozpieszczaj go – wtrąciła się córka. – Robert ma rację, chłopiec całkiem się rozpuścił.
– Rozpuścił? – Stanisława nie wierzyła własnym uszom. – Uczy się na piątki, pomaga w domu, nikomu nie przeszkadza!
– A jakże przeszkadza – burknął Robert. – Ciągle coś upuszcza, hałasuje, telewizor nawija za głośno.
– Przecież to dziecko! Dzieci nie mogą siedzieć jak trusie!
– Mogą, jeśli się je dobrze wychowuje – odciął się Robert i poszedł do kuchni.
Stanisława odprowadziła wnuka do szkoły i całą drogę myślała o tym, jak bardzo zmienStanisława spojrzała na zegarek, westchnęła ciężko i ruszyła w stronę biura meldunkowego, bo choć świat wydawał się teraz ciasny i niesprawiedliwy, wiedziała, że dopóki Michałek będzie potrzebował jej pomocy, nie ma miejsca, gdzie by nie dotarła, nawet jeśli miałaby to być ta przeklęta melinowska ulica na końcu miasta.
