Antonina Nowak kochała w życiu tylko dwie rzeczy: siebie – bezwarunkowo, i swojego syna Piotrusia – z fanatycznym, wręcz religijnym oddaniem. Piotruś nie był zwykłym synem. Był Słońcem, wokół którego krążył jej mały, wypolerowany wszechświat. Od kołyski dostawał wszystko, co najlepsze: zabawki, które dzieci z podwórka widziały tylko w witrynach sklepowych, ubrania „jak u księcia” i różne smakołyki.
Piotrusia zapisywano na wszystkie możliwe zajęcia: od tańca towarzyskiego („Dla postawy, Piotrusiu!”) po karate („Żebyś umiał się obronić!”). Piotruś, trzeba mu oddać sprawiedliwość, był wyjątkowo konsekwentny – nigdzie nie wytrzymywał dłużej niż miesiąc. Nauka go nudziła, ćwiczenia – męczyły. O wiele fajniej było ganiać gołębie na podwórku, malować wąsy na plakatach i straszyć kotkę Mruczkę, która pewnego dnia odwdzięczyła mu się pamiątką na nowych dżinsach – głębokimi zadrapaniami. Antonina tylko wzdychała: „No cóż, charakter!”
Piotruś wyrósł. Stał się wysokim, ociężałym młodzieńcem z wiecznie śpiącymi oczami i dłońmi, które nigdy nie poznały odcisków. Wtedy Antonina stanęła przed nowym świętym zadaniem: chronić Słońce przed zagrożeniami. Przed dziewczynami. Zwłaszcza tymi „niegodnymi”. Jej osobista lista „godności” obejmowała: mieszkanie (najlepiej osobne, w centrum), samochód (zachodniej marki, nie starszy niż trzy lata) i rodziców (koniecznie zamożnych, z pozycją). Piotr, przyzwyczajony, że mama wie najlepiej, posłusznie odganiał jedną za drugą. „No co ty, Piotrek, przecież jej ojciec to zwykły inżynier!” albo „Wyobraź sobie, ona jeździ tramwajem! To nie twój poziom.” Stałej dziewczyny nie było. Wszystkie były „nie takie”.
Aż pewnego dnia w Domu Kultury, gdzie Piotr zawędrował w poszukiwaniu darmowego koncertu (a nuż poczęstują?), zderzył się czołem z Leną. Niosła stos książek, które się rozsypały. Piotr, poruszony rzadkim odruchem życzliwości, pomógł je pozbierać. Spojrzał w jej duże, szare jak deszczowa chmura oczy. I… coś się w nim przesunęło. Lena pracowała w bibliotece. Mieszkała w skromnym kawalerce na peryferiach, którą odziedziczyła po babci. Samochodu nie miała. Rodzice – nauczyciele z prowincji. Według kryteriów Antoniny – katastrofa. Ale Lena była cicha, uśmiechnięta, pachniała książkami i wanilią. Piotr pierwszy raz w życiu nie posłuchał mamy. Przyprowadził Lenę do domu.
Antonina przyjęła synową jak generał szpiega. Obejrzała ją od stóp do głów. Podała zimną herbatę. Pytania brzmiały jak przesłuchanie:
„Mieszkanie masz? Ach, kawalerka… Na obrzeżach… Rodzice? Nauczyciele? Ciekawe… A samochód potrafisz prowadzić? Nie? Szkoda.”
Lena rumieniła się, miętosiła serwetkę, odpowiadała cicho i szczerze. Piotr jadł ciasto mamy i patrzył w okno. W sercu Antoniny szalała burza oburzenia. „Ta szara mysz?! Dla mojego księcia?! Nigdy!”
Ale Piotr się uparł. Pierwszy raz. Może jedyny w życiu. I Antonina, z ciężkim sercem, dała „zielone światło”. Nie dlatego, że się pogodziła. Czekała. Jak pająk.
Ślub był skromny. Lena wprowadziła się do mieszkania Antoniny (gdzie indziej?). I zaczęło się. To, co u teściowej nazywało się „przyzwyczajaniem”, a w rzeczywistości było planowym niszczeniem.
„Lenko, zupa dzisiaj… jakaś bez smaku. Nie to, co moja. Piotruś uwielbia mój barszcz, a to – sama woda.”
„Ojej, kurz na komodzie! Piotruś ma alergię, wiesz? Trzeba wycierać codziennie!” (Lena wycierała rano i wieczorem).
„Piotrusiu, popatrz, jak Lenka twoją koszulę wyprasowała! Zmarszczka! Nie pójdziesz tak do pracy? Zdejmij, ja poprawię.”
Lena znosiła to cierpliwie. Kochała Piotra. Wierzyła, że ją obroni. Ale Piotr przywykł, że mama ma zawsze rację. Milczał. Czasem burknął: „No, Len, staraj się. Mama chce dobrze.”
Antonina atakowała coraz bardziej wyrafinowanie:
„Wiesz, Piotrusiu, Lenka dziś w sklepie… Taką tanią kiełbasę wzięła! Oszczędza na tobie?”
„Oj, Lenko, w tej bluzce wyglądasz… jak w worku. Nie do twarzy. Piotrusiu, powiedz jej, żeby tego nie nosiła.” (Bluzka była nowa, kupiona z pensji Leny).
Lena płakała w poduszkę. Piotr się irytował: „Przestań jęczeć! Mama chce dobrze! Przyzwyczaj się!”
Pewnego dnia, wracając z pracy (Lena dorabiała w szkole wieczorowej), zastała scenę: Antonina wylewała ugotowaną przez Lenę zupę.
„Ojej, Lenko! Przepraszam! Niechcący… Zdało mi się, że się zepsuła. Nic nie szkodzi, Piotrusiu, zrobię ci jajecznicę! Nic lepszego niż moja jajecznica!”
Lena spojrzała na Piotra. Wzruszył ramionami: „No cóż, mama niechcący. Nie rób dramatu.”
To była ostatnia kropla. Nie płacz, ale cichy jęk wydobył się z ust Leny: „Piotr, ja tak nie mogę…”
„No i co?” – odparł obojętnie, przyglądając się paznokciowi.
Miesiąc później byli po rozwodzie. Lena wyszła cicho, zabierając walizkę z rzeczami i złamane serce. Antonina triumfowała: „No widzisz, syneczku, pozbyliśmy się balastu! Teraz znajdziemy ci prawdziwą!”
I Piotr znalazł. A właściwie to ona go znalazła – Zofia. Krzykliwa jak papuga, pewna siebie, z bezczelnym błyskiem w oczach. Córka właściciela sieci warsztatów samochodowych. Z mieszkaniem, samochodem i rodzicami, przed którymi nawet Antonina mimowolnie się skuliła. Zofia nie czekała na zaproszenie. Wdarła się w ich życie jak huragan, w szpilkach i z zapachem drogich perfum.
Pierwsza kolacja stała się polem bitwy.
Antonina (słodkim tonem): „Zosieńko, zupka… ostra. Piotruś nie lubi ostrych.”
Zofia (głośno, z pełnymi ustami): „A ja lubię! Piotrek, spróbuj, bomba! Jeśli ci nie smakuje – nie jedz. Mamuśka, wy po prostu lubicie krytykować?”
Piotr zastygł z łyżką w powietrzu. Mamuśka?
„Zosieńko, kurz na komodzie…”Antonina opadła na fotel, patrząc, jak jej władza nad synem rozpada się jak zamokła kartka, a ona sama zostaje coraz bardziej samotna w tym świecie, który sama tak starannie ukształtowała.
