Helena Stanisławówna kochała w życiu dwie rzeczy: siebie – bezwarunkowo, i swojego syna Piotrusia – z fanatycznym, niemal religijnym oddaniem. Piotruś nie był zwykłym synem. Był Słońcem, wokół którego krążył jej mały, wypielęgnowany świat. Od pieluch dostawał wszystko, co najlepsze: zabawki, które sąsiedzkie dzieci widziały tylko w witrynach sklepów, ubrania „jak u księcia” i różne przysmaki.
Piotrusia zapisywano na wszelkie możliwe zajęcia: od tańca towarzyskiego („Dla postawy, Piotrusiu!”) po karate („Żeby umiał się obronić!”). Piotruś, trzeba mu oddać sprawiedliwość, był niezmiennie konsekwentny – nigdzie nie wytrzymywał dłużej niż miesiąc. Uczyć się było nudno, ćwiczyć – nie do pomyślenia. O wiele fajniej było ganiać gołębie na podwórku, rysować wąsy na plakatach i straszyć kotkę Mruczkę, która pewnego dnia zostawiła mu pamiątkowe zadrapania na nowych dżinsach. Helena Stanisławówna tylko wzdychała: „No cóż, taki już charakter!”
Piotruś wyrósł na niezdarę z wiecznie śpiącymi oczami i rękami, które nigdy nie znały odcisków. Wtedy przed Heleną Stanisławówną stanęło nowe święte zadanie: ochronić Słońce przed zakusami świata. Przed dziewczynami. Zwłaszcza przed „niewartościowymi”. W jej osobistej tabeli wartości kryteria były jasne: mieszkanie (najlepiej własne, w centrum), samochód (markowy, nie starszy niż trzy lata) i rodzice (zamożni, z pozycją). Piotr, przyzwyczajony, że mama wie najlepiej, posłusznie odrzucał jedną za drugą. „No co ty, Piotr, przecież jej ojciec to zwykły inżynier!” albo „Wyobraź sobie, ona jeździ tramwajem! To nie twój poziom”. Stałej dziewczyny nie było. Wszystkie były „nie takie”.
Aż pewnego dnia w Domu Kultury, gdzie Piotr zawędrował w poszukiwaniu darmowego koncertu (a nuż częstują?), zderzył się czołem z Jadwigą. Jadzia niosła stos książek, które rozsypały się po podłodze. Piotr, poruszony rzadkim odruchem serca, pomógł je zebrać. Spojrzał w jej duże, szare jak deszczowa chmura oczy. I… coś kliknęło. Jadzia pracowała w bibliotece. Mieszkala w skromnym kawalerku na peryferiach, który odziedziczyła po babci. Samochodu nie miała. Rodzice – nauczyciele z małego miasteczka. Według kryteriów Heleny Stanisławówny – katastrofa. Ale Jadzia była cicha, uśmiechnięta, pachniała książkami i wanilią. Piotr po raz pierwszy w życiu nie posłuchał mamy. Przyprowadził Jadzię do domu.
Helena Stanisławówna przywitała narzeczoną jak generał szpiega. Obejrzała ją od stóp do głów. Podala zimną herbatę. Pytania brzmiały jak przesłuchanie:
„Mieszkanie masz? Aha, kawalerka… Na obrzeżach… Rodzice? Nauczyciele? Ciekawe… A samochód masz? Nie? Szkoda”.
Jadzia czerwieniła się, gniotła serwetkę, odpowiadala cicho i szczerze. Piotr jadł mamine ciasto i patrzył przez okno. W sercu Heleny Stanisławówny szalała burza oburzenia. „Ta szara mysz?! Dla mojego księcia?! Nigdy!”
Ale Piotr się uparł. Po raz pierwszy. Może jedyny w życiu. I Helena Stanisławówna, zgrzytając zębami, dała „zielone światło”. Nie dlatego, że się pogodziła. Czekała. Jak pająk.
Ślub był skromny. Jadzia wprowadziła się do mieszkania Heleny Stanisławówny (bo gdzie indziej?). I zaczęło się. To, co w kuchni u teściowej nazywa się „przyzwyczajaniem”, a w rzeczywistości było planowym niszczeniem.
„Jadziu, zupa dziś… jakaś bez smaku. Nie to, co ja gotuję. Piotruś mój uwielbia bogaty barszcz, a to – woda wodą”.
„Ojej, kurz na komodzie! Piotruś ma alergię, wiesz? Trzeba wycierać codziennie!” (Jadzia wycierała rano i wieczorem).
„Piotrusiu, popatrz, jak Jadzia twoją koszulę wyprasowała! Fałdy! Nie pójdziesz tak do pracy? Zdejmij, ja poprawię”.
Jadzia znosiła to w milczeniu. Kochała Piotra. Miała nadzieję, że ją obroni. Ale Piotr był przyzwyczajony, że mama zawsze ma rację. Milczał. Czasem burknął: „No Jadziu, staraj się. Mama chce dobrze”.
Helena Stanisławówna atakowała coraz sprytniej:
„Wiesz, Piotrusiu, Jadzia dziś w sklepie była… Taką tanią kiełbasę kupiła! Oszczędza na tobie?”
„Ojej, Jadziu, w tej bluzce… wyglądasz jak w worku. Nie do twarzy. Piotrusiu, powiedz jej, żeby tego nie nosiła”. (Bluzka była nowa, kupiona za pierwsze zarobione przez Jadzię pieniądze).
Jadzia płakała w poduszkę. Piotr irytował się: „Przestań marudzić! Mama chce dobrze! Przyzwyczaj się!”
Pewnego dnia, wróciwszy z pracy (Jadzia dorabiała w szkole wieczorowej), zastała taki widok: Helena Stanisławówna wylewała ugotowaną przez nią zupę.
„Ojej, Jadziu! Przepraszam! Niechcący… Wydało mi się, że skisła. Ale nic, Piotrusiu, zrobię ci jajecznicę! Moja jajecznica jest najlepsza!”
Jadzia spojrzała na Piotra. Wzruszył ramionami: „No cóż, mama niechcący. Nie dramatyzuj”.
To była ostatnia kropla. Nie krzyk, ale cichy jęk wyrwał się z piersi Jadzi: „Piotr, ja już tak nie mogę…”
„No i co?” – obojętnie zapytał, oglądając paznokieć.
Miesiąc później wnieśli o rozwód. Jadzia wyszła cicho, zabierając walizkę z rzeczami i złamane serce. Helena Stanisławówna triumfowała: „No i widzisz, synku, pozbyliśmy się balastu! Teraz znajdziemy ci prawdziwą kobietę!”
I Piotr znalazł. A raczej – znalazła go Zofia. Krzykliwa jak papuga ara, pewna siebie, z błyszczącymi, bezczelnymi oczami. Córka właściciela sieci warsztatów samochodowych. Z mieszkaniem, samochodem i rodzicami, przed którymi nawet Helena Stanisławówna instynktownie się skuliła. Zofia nie czekała na zaproszenie. Wdarła się w ich życie jak huragan, na obcasach i w oparach drogich perfum.
Pierwsza wspólna kolacja stała się polem bitwy.
Helena Stanisławówna (słodkim głosikiem): „Zosiu, zupka twoja… za ostra. Piotruś nie lubi pikantnego”.
Zofia (głośno, z pełnymi ustami): „Piotr odwrócił się w końcu od matki, a Helena Stanisławówna zrozumiała, że samotność w Domu Opieki to zapłata za wszystkie lata tyranii i dumy.
