Wyprowadzam się. Klucze od twojego mieszkania zostawię pod wycieraczką napisał mąż.
Znowu to samo, Dorota! Ile można? Każda złotówka jest na wagę złota, a ty nowe palto chcesz. Stare się już zupełnie rozpada?
Adamie, nie rozpada się, tylko jest stare! Ma siedem lat. Siedem! Chodzę w nim jak straszydło. Wszyscy w pracy już trzy razy odświeżyli garderobę, tylko ja wyglądam jak z poprzedniej epoki. Czyż nie zasłużyłam na jedno nieszczęsne palto?
Oczywiście, że zasłużyłaś! Adam rozłożył ręce, a jego twarz wykrzywiła się w znanym już grymasie irytacji. Ale nie teraz. Wiesz przecież, mam pilny projekt, wszystkie pieniądze są w obrocie. Jak skończę tę transakcję, kupimy ci nawet norkowe futro. A na razie musisz poczekać.
Czekam już dwadzieścia lat, Adamie. Całe nasze życie czekam. Najpierw, aż skończysz studia. Potem, aż uzbieramy na pierwszy samochód. Potem na to mieszkanie, a raczej na jego remont, bo dostałam je od rodziców. Zawsze jest coś ważniejszego niż ja.
Dorota sama się zdziwiła swoim słowom. Zwykle milczała, połykała urazę i szła do kuchni zaparzyć herbatę, by się uspokoić. Ale dziś coś w niej pękło. Nagromadziło się. Zmęczonym wzrokiem patrzyła na męża kiedyś ukochanego, bliskiego, a teraz niemal obcego człowieka z wiecznie niezadowoloną twarzą i przygaszonymi oczami.
Zaczyna się warknął, ściągając z wieszaka kurtkę. Koncert życzeń. Nie mogę już tego słuchać. Muszę na spotkanie.
Jakie spotkanie o dziewiątej wieczorem? spytała cicho Dorota, choć znała odpowiedź. Te spotkania stały się zbyt częste w ciągu ostatnich pół roku.
Służbowe, Dorota, służbowe! Nie wszyscy mogą oddychać bibliotecznym kurzem do szóstej. Są ludzie, którzy pracują, żeby tacy jak ty mogli marzyć o płaszczach.
Trzasnął drzwiami tak, że zadzwoniły szyby w starej witrynce. Dorota drgnęła i została w przedpokoju. Cisza, która nastała po jego wyjściu, była ogłuszająca, gęsta jak kisiel. Powoli przeszła do kuchni, automatycznie nastawiła czajnik. Dłonie się trzęsły. Nie ze złości, ale z tej ssącej pustki w środku. Wiedziała, że nie poszedł na żadne spotkanie. Wiedziała, że jest inna kobieta młoda, błyskotliwa, z jego pracy. Nie chciała w to wierzyć, odpychała od siebie te myśli, ale wracały jak natrętne muchy.
Telefon w kieszeni szlafroka zadrżał. Pewnie przeprasza, jak zwykle. Zaraz napisze coś w stylu: Przepraszam, wpadłem w złość. Wrócę, porozmawiamy. Dorota wyjęła telefon. Wiadomość od Adama. Ale słowa były zupełnie inne.
Wyprowadzam się. Klucze od twojego mieszkania zostawię pod wycieraczką.
Tylko osiem słów. Krótkich, urywanych, jak uderzenia siekierą. Dorota przeczytała je raz, drugi, trzeci. Litery tańczyły przed oczami, nie układając się w sensowną całość. To niemożliwe. To jakiś okrutny żart. Nie mógł tak postąpić. Po dwudziestu latach małżeństwa. Po prostu odejść, wysyłając jedną wiadomość.
Pobiegła do sypialni. Otworzyła szafę. Jego część była niemal pusta. Zniknęły najlepsze garnitury, koszule, swetry. Na półce samotnie leżał zapomniany krawat. Na nocnej szafce nie było jego zegarka ani ładowarki. Zebrał się wcześniej. Ta awantura o płaszcz była tylko pretekstem. Wygodnym powodem, by odejść.
Nogi się pod nią ugięły i osunęła się na łóżko. Brakowało jej tchu. Patrzyła na puste miejsce w szafie i nie mogła uwierzyć. Dwadzieścia lat. Całe jej dorosłe życie. Poznali się na studiach, pobrali zaraz po obronie. Mieszkali w tym samym mieszkaniu, które dostała od rodziców. Razem kleili tapety, wybierali meble, marzyli o dzieciach, które nigdy nie przyszły. Pracowała w miejskiej bibliotek
