Wynoś się z mojego mieszkania! – powiedziała mama — Wynoś się — powiedziała mama całkiem spokojnie. Arina krzywo się uśmiechnęła i rozparła się na krześle, pewna, że to do koleżanki matki. — Wynoś się z mojego mieszkania! — Natka odwróciła się do córki. — Lenka, widziałaś posta? — przyjaciółka dosłownie wpadła do kuchni bez zdejmowania płaszcza. — Arina urodziła! Trzy czterysta, pięćdziesiąt dwa centymetry. Kopia po ojcu, taki sam zadarty nosek. Już obleciałam wszystkie sklepy, nakupiłam ubranek. Dlaczego jesteś taka markotna? — Gratuluję, Natka. Cieszę się z wami — Lena wstała, by zrobić koleżance herbatę. — Siadaj, płaszcz chociaż zdejmij. — Oj, nie mam czasu na siedzenie — Natka przysiadła na brzegu krzesła. — Tyle spraw, tyle spraw. Arinka taka dzielna, wszystko sama, sama zarobi, sama wszystko zrobiła. Mąż złoty człowiek, mieszkanie na kredyt wzięli, remont kończą. Dumna jestem z mojej dziewczyny. Dobrze ją wychowałam! Lena milcząco postawiła kubek przed koleżanką. No tak, dobrze… Gdybyś tylko wiedziała, Natka… *** Dokładnie dwa lata temu Arina, córka Natki, przyszła do niej bez zapowiedzi, oczy zapuchnięte od płaczu, ręce się trzęsły. — Ciociu Leno, proszę, tylko nie mów mamie. Błagam! Jak się dowie, jej serce nie wytrzyma — wyła Arina, gniotąc w rękach mokrą chusteczkę. — Arina, uspokój się. Opowiadaj, co się stało? — Lena naprawdę się wtedy przestraszyła. — Ja… ja w pracy… — Arina pociągnęła nosem. — Koleżance zginęły z torebki pieniądze. Pięćdziesiąt tysięcy. A kamery zarejestrowały, że wchodziłam do biura, kiedy nikogo nie było. Nie brałam, ciociu Leno! Przysięgam! Ale wymogli: albo oddam pięćdziesiąt tysięcy do jutra do południa, albo składają zawiadomienie. Mają „świadka”, że niby widział, jak wkładam portfel do torebki. To podstęp, ciociu! Ale kto mi uwierzy? — Pięćdziesiąt tysięcy? — Lena zmarszczyła czoło. — A dlaczego nie poszłaś do ojca? — Poszłam! — Arina zaniosła się nowym szlochem. — Powiedział, że sama sobie winna, że nie da mi ani grosza, że taka nieudacznica jak ja musi się uczyć życia. Powiedział: „Idź na policję, tam cię nauczą”. Nawet mnie do mieszkania nie wpuścił, przez drzwi nawrzeszczał. Ciociu Leno, nie mam już do kogo iść. Mam dwadzieścia tysięcy, uzbierałam. Brakuje mi trzydziestu. — A mama? Dlaczego jej nie powiesz? To przecież twoja matka. — Nie! Mama by mnie zjadła. Zawsze mówi, że ją tylko przynoszę wstyd, a teraz… kradzież… Przecież pracuje w szkole, wszyscy ją znają. Proszę, pożycz mi trzydzieści tysięcy, co? Przysięgam, będę oddawać po dwa-trzy tysiące tygodniowo. Znalazłam już inną pracę! Proszę, ciociu Leno! Lena, aż jej się żal dziewczyny zrobiło. Dwadzieścia lat, życie dopiero się zaczyna, a tu taki cień. Ojciec ją zostawił, matka rzeczywiście urwałaby jej głowę… — Kto nie popełnia błędów? — pomyślała wtedy Lena. Arina nie przestawała płakać. — Dobrze — powiedziała. — Mam te pieniądze, odkładam na zęby, ale zęby poczekają. Ale obiecaj, że to ostatni raz. I matce nic nie powiem, jak tak prosisz. — Dziękuję! Dziękuję, ciociu Leno! Życie mi pani ratuje! — Arina rzuciła jej się na szyję. W pierwszym tygodniu przyniosła rzeczywiście dwa tysiące. Przyszła radosna, wszystko niby załatwione, policja się nie czepia, w nowej pracy dobrze. A potem… potem przestała się odzywać. Miesiąc, dwa, trzy. Lena widywała ją na urodzinach u Natki, ale Arina zachowywała się jak ledwie znajoma — chłodne „dzień dobry” i tyle. Lena nie nalegała. Myślała: — Młoda jest, wstydzi się, to unika. Uznała, że trzydzieści tysięcy to nie taka cena, by zniszczyć przyjaźń z Natką. Wypisała ten dług, zapomniała. *** — W ogóle mnie słuchasz? — Natka zamachała ręką przed twarzą Leny. — O czym się tak zamyśliłaś? — A tak, o swoich sprawach. — Słuchaj — Natka ściszyła głos — spotkałam Ksenkę, pamiętasz, naszą byłą sąsiadkę? Wczoraj podeszła do mnie w sklepie. Jakaś dziwna. Wypytała o Arinkę, czy oddała długi. Nie zrozumiałam o co jej chodzi. Powiedziałam, że Arinka jest niezależna, wszystko robi sama. A Ksenia tylko krzywo się uśmiechnęła i poszła. Ty coś wiesz, Arina coś jej pożyczała? Lena poczuła napięcie w środku. — Nie wiem, może jakieś drobiazgi. — Dobra, to lecę. Muszę jeszcze do apteki — Natka ucałowała Lenę, zgarnęła torebkę i wyszła. Wieczorem Lena nie wytrzymała. Znalazła numer Kseni i zadzwoniła. — Ksenka, cześć. Tu Lena. Widziałam, że dziś Natkę spotkałaś? O co chodziło z tymi długami? Po drugiej stronie usłyszała ciężkie westchnienie. — Ojej, Lena… Myślałam, że wiesz. Przecież jesteś z nimi najbliżej. Dwa lata temu Arinka do mnie zwiała. Cała zapłakana, mówi, że ją na pracy za kradzież obwinili. Albo odda trzydzieści tysięcy, albo więzienie. Błagała, żeby nie mówić mamie, płakała. Ja — debilka — dałam jej te pieniądze. Obiecała, że odda za miesiąc. I znikła… Lena aż ścisnęła telefon. — Trzydzieści tysięcy? — dopytała cicho. — Dokładnie trzydzieści? — Tak. Mówiła, że właśnie takiej sumy brakuje. Zwróciła mi pięćset złotych po pół roku i koniec. A później się dowiedziałam od Wery z trzeciego bloku, że z tą samą historią poszła do niej. Wera dała jej czterdzieści tysięcy. A Galina Pietrowna, ich była wychowawczyni, też „ratowała” Arianę przed więzieniem. Tamta dała pięćdziesiąt. — Czekaj… — Lena przysiadła ciężko na kanapie. — Czyli prosiła wszystkich o tę samą sumę? Z tą samą historyjką? — Wygląda na to — głos Kseni stwardniał. — Dziewczyna zebrała od wszystkich przyjaciółek jej matki po trzydzieści–czterdzieści tysięcy. Opowieść o kradzieży była zmyślona, grała na litość. Przecież wszystkie kochamy Natkę, więc siedziałyśmy cicho, nie chciałyśmy jej martwić. A Arinka wydała te pieniądze nie wiadomo na co. Tydzień później wrzucała już na Facebooka zdjęcia z Turcji. — Ja też dałam jej trzydzieści tysięcy — szepnęła Lena. — No i masz — prychnęła Ksenia. — Jest nas takich pięć–sześć. To już nie pierwszy raz. To nie „błąd młodości”, lecz zwykłe oszustwo. A Natka nic nie wie… Chodzi dumna z córki, a ta złodziejka! Lena odłożyła telefon, w głowie jej huczało. Nie żal jej było pieniędzy — już się z nimi pożegnała. Brzydziła się tym, jak wyrachowana i cyniczna była dwudziestoletnia dziewczyna wobec dorosłych kobiet, które ufały jej bezgranicznie. *** Następnego dnia Lena poszła do Natki. Nie zamierzała robić awantury. Chciała tylko spojrzeć w oczy Arinie. Trafiła idealnie — Arina świeżo po powrocie ze szpitala, na czas remontu w mieszkaniu mieszkała u matki. — O, ciocia Lena! — Arina przywitała się sztucznym uśmiechem. — Wejdź, herbaty? Natka krzątała się przy kuchence. — Ojej, Leno, siadaj. Mogłaś zadzwonić, że wpadniesz. Lena usiadła naprzeciwko Ariny. — Arino — zaczęła spokojnie. — Spotkałam Ksenię. I Werę. I Galinę Pietrownę. Długo wczoraj rozmawiałyśmy. Stworzyłyśmy taki mały „klub wsparcia oszukanych”. Arina znieruchomiała, pobladła, spojrzała kątem oka na matkę. — O czym ona mówi, Leno? — Natka się odwróciła. — O tym, o czym Arina doskonale wie — Lena nie spuszczała wzroku z dziewczyny. — Pamiętasz, Arino, tę przykro historię sprzed dwóch lat? Tę, kiedy prosiłaś mnie o trzydzieści tysięcy? I Ksenię o trzydzieści. Werę o czterdzieści. Galinę Pietrownę o pięćdziesiąt. Wszystkie cię „ratowałyśmy” przed więzieniem. Każda myślała, że jest tą jedyną, która zna twój „straszny sekret”. Czajnik w ręku Natki drgnął, wrzątek rozlał się na kuchenkę, zasyczał. — Jakie pięćdziesiąt tysięcy? — Natka powoli odstawiła czajnik. — Arina? O czym ona mówi? Pożyczałaś ode mnie podkładki? Bah, nawet od Galiny Pietrowny?! — Mamo… to nie tak… — zaczęła się jąkać Arina. — Ja… oddałam prawie wszystko… — Nic nie oddałaś, Arino — przerwała twardo Lena. — Przyniosłaś mi dwa tysiące dla zmylenia tropu i zniknęłaś. Wyciągnęłaś od nas blisko dwieście tysięcy na zmyśloną opowieść. My milczałyśmy, bo żal nam było twojej matki. Ale wczoraj zrozumiałam, że żal powinnyśmy mieć same siebie. — Arino, spójrz mi w oczy. Wyłudziłaś pieniądze od moich przyjaciółek? Wymyśliłaś tę historię, żeby okraść kobiety, które po dziś dzień do mnie przychodzą? — Mamo, bardzo potrzebowałam pieniędzy na przeprowadzkę! — wrzasnęła Arina. — Nic mi nie dawaliście! Ojciec ani grosza nie dorzucił, ja musiałam zacząć życie! Co w tym złego? Mają pełno kasy, nie zabrałam im ostatnich pieniędzy! Lena poczuła obrzydzenie. No pięknie… — Wszystko jasne. Przepraszam, Natko, że to dziś wyszło, ale już dłużej nie mogę tego kryć. Nie zamierzam po cichu tolerować takiego postępowania — ona uważa nas za głupie krowy! Natka stała oparta o stół, jej ramiona drżały. — Wynoś się — powiedziała zupełnie spokojnie. Arina się krzywo uśmiechnęła i rozparła się na krześle, jakby była pewna, że matka mówi do Leny. — Wynoś się z mojego mieszkania! — Natka zwróciła się do córki. — Natychmiast pakuj rzeczy i do męża! Nie chcę cię tu widzieć! Arina zbielała: — Mamo, mam dziecko! Nie wolno mi się denerwować! — Nie masz już matki, Arina. Matka była tej dziewczynie, którą uważałam za uczciwą. Ty jesteś złodziejką. Galina Pietrowna… Boże, dzwoniła do mnie codziennie, pytała, jak się mamy, ani słówka nie powiedziała… Jak ja teraz jej w oczy spojrzę? Jak?! Arina chwyciła torbę, rzuciła na podłogę ręcznik. — Udławcie się tymi swoimi pieniędzmi! — wykrzyczała. — Stare dewoty! Idźcie się gonić! Arina wybiegła do pokoju obok, złapała kołyskę z dzieckiem i uciekła z mieszkania. Natka osunęła się na krzesło i zakryła twarz dłońmi. Lena poczuła wstyd. — Przepraszam, Natko… — Nie, Lenka… To ty mnie przepraszaj. Za to, że taką hienę wychowałam. Naprawdę wierzyłam, że osiągnęła to wszystko sama, a ona… Boże, jaki wstyd… Lena objęła przyjaciółkę ramieniem, a Natka rozpłakała się. *** Za tydzień mąż Ariny, blady i przygaszony, objechał wszystkie „kredytodawczynie”, przepraszał, nie śmiał spojrzeć w oczy. Obiecał, że odda wszystkim pieniądze. Rzeczywiście, zaczęły się przelewy — pięćdziesiąt tysięcy Galinie Pietrownie za córkę oddała sama Natka. Lena nie czuje się winna. Oszustka zasługuje przecież na karę. Prawda?