Wynoś się z mojego mieszkania! — powiedziała mama — Wynocha — zupełnie spokojnie odezwała się mama. Arina uśmiechnęła się krzywo i oparła się wygodniej na krześle, pewna, że to przyjaciółka mamy jest adresatką tych słów. — Wynoś się z mojego mieszkania! — Natka zwróciła się już do własnej córki. — Lenka, widziałaś posta? — przyjaciółka dosłownie wpadła do kuchni, nawet nie ściągając płaszcza. — Arisha urodziła! Trzy czterysta, pięćdziesiąt dwa centymetry. Cała jak ojciec, też ma taki zadarty nosek. Już obleciałam wszystkie sklepy, kupiłam całą stertę ubranek. Czemu taka przygnębiona jesteś? — Gratuluję, Nataszo. Cieszę się z wami — Lena podeszła, żeby nalać przyjaciółce herbaty. — Siadaj, przynajmniej płaszcz zdejmij. — Oj, nie mam czasu, robota goni — Natka przysiadła tylko na brzegu krzesła. — Tyle spraw do załatwienia! A moja Arina taka samodzielna, wszystko sama, własnym potem. Mąż złoto, mieszkanie na kredyt, remont na finiszu. Jestem dumna z mojej dziewczyny! Dobrze ją wychowałam! Lena postawiła filiżankę przed przyjaciółką w milczeniu. No pewnie, dobrze… Gdyby tylko Natasza wiedziała… *** Dokładnie dwa lata temu Arina, córka Natki, zjawiła się u ciotki Leny bez zapowiedzi — zapłakana, roztrzęsiona. — Ciociu Lenko, błagam, tylko nie mów mamie. Proszę! Jeśli się dowie, to chyba serce jej pęknie — wyła Arina, miętoląc w rękach mokrą chusteczkę. — Arina, uspokój się. Powiedz dokładnie, co się stało? — Lena naprawdę się przestraszyła. — Ja… w pracy… — szlochała Arina. — U koleżanki zginęły z portfela pieniądze. Pięćdziesiąt tysięcy. Kamery nagrały, jak weszłam do gabinetu, kiedy nikogo nie było. Przysięgam, ciociu Lenko, nie zabrałam! Ale powiedzieli, że albo do jutra oddam pięćdziesiąt tysięcy, albo zgłaszają sprawę. Podobno mają „świadka”, który widział jak chowam portfel. To jakaś pułapka, ciociu! Ale kto mi uwierzy? — Pięćdziesiąt tysięcy? — zmarszczyła brwi Lena. — A czemu nie poszłaś do taty? — Poszłam! — Arina zaczęła płakać na nowo. — Powiedział, że sama jestem sobie winna i że nie da ani grosza. Kazał zgłosić się na policję, „to cię życia nauczą”. Nawet do mieszkania mnie nie wpuścił, przez drzwi nakrzyczał. Ciociu, nie mam już do kogo iść. Mam dwadzieścia tysięcy, uzbierałam, brakuje trzydziestu. — A mama? Dlaczego jej nie powiesz? Przecież to twoja mama. — Nie! Mama mnie zeżre. Od zawsze powtarza, że ją kompromituję, a teraz jeszcze zarzut kradzieży… Przecież ona w szkole pracuje, wszyscy ją znają. Proszę, pożycz mi trzydzieści tysięcy, będę oddawać po dwie-trzy w tygodniu, już znalazłam nową pracę! Proszę, ciociu Lenko! Lena pożałowała dziewczyny, aż ścisnęło ją w środku. Dwadzieścia lat, a tu taka plama na całe życie. Ojciec nie pomógł, matka by ją przekreśliła… — Kto w życiu nie popełnia błędów? — pomyślała wtedy Lena. Arina nie przestawała płakać. — Dobrze — powiedziała. — Mam te pieniądze. Odkładałam na zęby, ale zęby poczekają. Obiecaj, że to ostatni raz. I nic nie powiem twojej mamie, skoro się tak boisz. — Dziękuję! Dziękuję, ciociu! Życie mi uratowałaś! — rzuciła się jej na szyję Arina. Już w pierwszym tygodniu przyniosła dwa tysiące. Uśmiechnięta, mówiła, że wszystko załatwione, sprawy w policji nie ma, na nowej pracy świetnie. A potem… przestała odpisywać na wiadomości. Miesiąc, dwa, trzy. Lena widywała ją u Natki przy świętach, ale Arina zachowywała się, jakby były ledwie znajomymi — chłodne „dzień dobry” i tyle. Lena nie naciskała. Myślała: — Młoda jeszcze, wstydzi się, więc unika. Postanowiła, że trzydzieści tysięcy to niewielka cena za wieloletnią przyjaźń z Natką. Spisała dług na straty. *** — Słuchasz w ogóle? — Natka machnęła Lenie ręką przed oczami. — O czym tak myślisz? — Tak jakoś… — Lena otrząsnęła się. — O swoich sprawach. — Słuchaj — Natka ściszyła głos. — Wczoraj spotkałam Ksenię, pamiętasz, naszą byłą sąsiadkę? Podbiegła do mnie w sklepie. Jakaś dziwna była. Zaczęła wypytywać o Arinę, czy wszystko w porządku, czy oddała długi. Nie zrozumiałam, o co jej chodzi. Powiedziałam, że Arinka samodzielna, sama zarabia. A Ksenia dziwnie się uśmiechnęła i poszła. Wiesz coś o jakimś długu Ariny u niej? Lena poczuła niepokój. — Nie wiem, może jakieś drobiazgi. — No nic, lecę do apteki — Natka wstała, cmoknęła Lenę w policzek i wypadła z mieszkania. Wieczorem Lena nie wytrzymała. Zdobyła numer Kseni i zadzwoniła. — Ksenia, cześć, tu Lena. Słuchaj, widziałaś dziś Natalkę? O jakich długach jej mówiłaś? Po drugiej stronie ciężkie westchnienie. — Oj, Lenka… myślałam, że wiesz. Przecież jesteś z nimi najbliżej. Dwa lata temu Arina też do mnie przybiegła, cała zapłakana. Mówiła, że w pracy oskarżono ją o kradzież. Albo odda trzydzieści tysięcy, albo więzienie. Błagała, żebym mamie nie mówiła, płakała. Ja, głupia, pożyczyłam jej te pieniądze. Obiecała oddać w miesiąc. I przepadła… Lena zacisnęła dłoń na słuchawce. — Trzydzieści tysięcy? — powtórzyła. — Dokładnie tyle? — Tak. Powiedziała, że brakuje jej właśnie tej sumy. Oddała pięćset złotych po pół roku i zniknęła. A od Wery z sąsiedniego bloku dowiedziałam się, że do niej też Arina z tą samą historią trafiła. Werze pożyczyła czterdzieści tysięcy. A jeszcze Galina Nowak, ich była nauczycielka, też „ratowała” Arinkę z opresji. Tamta dała jej aż pięćdziesiąt. — Czekaj… — Lena usiadła ciężko na kanapie. — To co, ona od wszystkich dokładnie tak samo wyłudziła pieniądze? Jedna i ta sama historia? — Wygląda na to, że tak — głos Kseni stwardniał. — Dziewczyna zebrała „haracz” od wszystkich przyjaciółek twojej Natki. Każda po trzydzieści-czterdzieści tysięcy. Wymyśliła historię o kradzieży, grała na litości. Przecież kochamy Natkę, nikt nie chciał jej martwić. A Arinka te pieniądze najwidoczniej przehulała, skoro potem w mediach społecznościowych zdjęcia z Turcji wrzucała. — Mnie też wyłudziła trzydzieści tysięcy — szepnęła Lena. — No to pięknie — prychnęła Ksenia. — Jest nas takich pięć-sześć osób. To już biznes, Lena. To nie „głupi błąd młodości” — prosta, wyrachowana manipulacja. A Natka nic nie wie. Chodzi dumna z córki, a ta… złodziejka! Lena odłożyła słuchawkę. Szumiało jej w uszach. Nie było jej żal pieniędzy — pożegnała się z nimi dawno. Brzydziła się, jak dwudziestoletnia dziewczyna z pełną premedytacją i wyrachowaniem naciągnęła naiwne dorosłe kobiety, wykorzystując ich zaufanie. *** Następnego dnia Lena poszła do Natki. Nie planowała awantury. Chciała po prostu popatrzeć Arinie w oczy. Akurat wróciła z noworodkiem, a póki trwał remont w jej mieszkaniu na kredyt, siedziała u mamy. — O, ciocia Lena! — Arina wymusiła uśmiech, widząc matczyną przyjaciółkę w drzwiach. — Wejdź, herbatki? Natka krzątała się przy kuchence. — O, Lenka, siadaj, czemu się nie zapowiedziałaś? Lena usiadła naprzeciwko Ariny. — Arina — zagadnęła spokojnie. — Spotkałam ostatnio Ksenię. I Werę. I panią Galinę. Wczoraj długo rozmawiałyśmy. Stworzyłyśmy sobie taki mały „klub pomocy poszkodowanym”. Arina zamarła, poszarzała i rzuciła szybkie spojrzenie matce, która stała tyłem. — O czym ty mówisz, Lenko? — Natka się obejrzała. — A no, Arina wie, o czym ja — Lena nie spuszczała z niej wzroku. — Pamiętasz, Aro, tę brzydką historię sprzed dwóch lat? Kiedy pożyczyłaś ode mnie trzydzieści tysięcy? I od Kseni trzydzieści. Od Wery czterdzieści. Od pani Galiny Nowak pięćdziesiąt. Wszystkie cię ratowałyśmy „przed więzieniem”. Każda była przekonana, że zna twoją największą tajemnicę i jest jedyną powierniczką. Ręka Natki z czajnikiem zadrżała, wrzątek zasyczał na kuchence. — O jakich pięćdziesięciu tysiącach mowa? — Natka powoli odstawiła czajnik. — Arina? Co ona mówi? Pożyczałaś pieniądze od moich przyjaciółek? Nawet od pani Galiny?! — Mamo… to nie tak… — Arina zaczęła się jąkać. — Ja… ja… oddałam… prawie… — Nic nie oddałaś, Arina — ucięła Lena. — Przyniosłaś mi dwa tysiące na „zaliczkę” i zniknęłaś. Po prostu zebrałaś od nas około dwustu tysięcy na wyimaginowaną biedę. Milczałyśmy, żaląc się nad twoją mamą. Dopiero wczoraj zrozumiałam, że trzeba żałować nas, a nie ją. — Arina, spójrz na mnie. Podstępem wyłudziłaś pieniądze od moich przyjaciółek?! Zmyśliłaś tę historię o kradzieży, żeby okraść moje koleżanki, które lata do mnie przychodziły?! — Mamo, potrzebowałam na start! — wrzasnęła Arina. — I tak nic mi nie dawaliście! Ojciec nawet grosza, a ja musiałam od czegoś zacząć! Co z tego? Im i tak tych pieniędzy nie brakuje, nie zabrałam przecież ostatnich! Lena poczuła obrzydzenie. Tak to wygląda… — Wszystko jasne. Nataszko, przepraszam, że mówię o tym teraz, ale dłużej nie potrafię już tego ukrywać. Nie zamierzam akceptować takiego jej zachowania. Ona ma nas za idiotki! Natka oparła się ciężko o blat. Cała drżała. — Wynocha — powiedziała zupełnie spokojnie. Arina się wyprostowała, zadowolona, myśląc, że to Lena ma wyjść. — Wynoś się z mojego mieszkania! — tym razem Natka zwróciła się do córki. — Pakuj rzeczy i wynoś się do męża. I żebym cię tu więcej nie widziała! Arinie zbladła twarz: — Mamo, mam dziecko! Nie mogę się teraz denerwować! — Nie masz już matki, Arina. Matka była u tej uczciwej dziewczyny, za którą cię uważałam. Ty jesteś złodziejką. Pani Galina… Boże, ona codziennie do mnie dzwoniła, pytała o ciebie, ani słowa nie powiedziała… Jak ja jej teraz w oczy spojrzę? Arina złapała torbę, rzuciła o podłogę ręcznik. — Zadławcie się swoimi pieniędzmi! — wrzasnęła. — Stare wariatki! Idźcie sobie! Wybiegła do sąsiedniego pokoju, chwyciła nosidełko z dzieckiem i wybiegła z mieszkania. Natka osunęła się na krzesło i zakryła twarz dłońmi. Lena czuła się okropnie. — Przepraszam, Nataszko… — Nie, Lenka… To ja przepraszam. Za to, że taką k… wychowałam. Naprawdę wierzyłam, że sama dała sobie radę w życiu, a ona… O Boże, co za wstyd… Lena pogłaskała ją po ramieniu, a Natasza rozszlochała się na dobre. *** Tydzień później mąż Ariny, blady i przerażony, objechał wszystkie „kredytodawczynie”, przepraszał ze spuszczonym wzrokiem. Obiecał, że wszystkie pieniądze zostaną zwrócone. I rzeczywiście, zaczęły wpływać przelewy — pięćdziesiąt tysięcy pani Galinie za córkę oddała Natasza. Lena nie czuje się winna. Oszustka zasłużyła na karę. Prawda?