Wynoś się z mojego mieszkania! – powiedziała mama — Wyjdź, — całkiem spokojnie rzuciła matka. Arina kpiąco się uśmiechnęła i opadła na oparcie krzesła — była przekonana, że to do koleżanki skierowane. — Wynoś się z mojego mieszkania! — Natalia odwróciła się do córki. — Lena, widziałaś post? — przyjaciółka dosłownie wpadła do kuchni, nie zdejmując płaszcza. — Ariadna urodziła! Trzy czterysta, pięćdziesiąt dwa centymetry. Cała wykapana ojciec, taki sam zadarty nos. Obleciałam już wszystkie sklepy, nakupiłam ciuszków. Dlaczego taka ponura jesteś? — Gratuluję, Natalka. Cieszę się z wami — Lena wstała, by nalać herbaty dla przyjaciółki. — Siadaj, choć płaszcz zdejmij. — Ach, nie mam czasu na siedzenie — Natalia przysiada na brzegu krzesła. — Tyle spraw, tyle spraw. Ariadna to taka dzielna, wszystko sama, wszystkim zarządza. Mąż jej złoty człowiek, mieszkanie w kredycie kupili, remont kończą. Jestem dumna z mojej dziewczyny. Prawidłowo ją wychowałam! Lena postawiła filiżankę przed przyjaciółką w milczeniu. Ta, jasne… Gdyby tylko Natalka wiedziała… *** Dokładnie dwa lata temu Ariadna, córka Natalii, przyszła do Leny bez zapowiedzi, z zapłakanymi oczami i drżącymi rękami. — Ciociu Lenko, tylko mamie nie mów. Błagam! Jeśli się dowie, serca jej nie wytrzyma — wyła Ariadna, gniotąc w rękach mokrą chusteczkę. — Ariadna, uspokój się. Opowiedz dokładnie. Co się stało? — Lena naprawdę się przestraszyła. — Ja… ja w pracy… — zaszlochała Ariadna. — U koleżanki zginęły z torebki pieniądze. Pięćdziesiąt tysięcy. Kamery nagrały, jak wchodziłam do gabinetu, gdy nikogo nie było. Nie brałam, ciociu Leno! Słowo honoru! Ale powiedzieli: albo oddaję pieniądze do południa, albo zgłaszają na policję. Mają „świadka”, który niby widział, jak chowam portfel. To podstęp, ciociu Leno! Ale kto mi uwierzy? — Pięćdziesiąt tysięcy? — Lena zmarszczyła brwi. — Czemu nie poszłaś do ojca? — Poszłam! — Ariadna rozszlochała się na nowo. — Powiedział, że sama winna, że nie da ani grosza, skoro taka beztalencie. Rzucił: „Idź na policję, niech się nauczysz życia”. Nawet do mieszkania mnie nie wpuścił, przez drzwi nakrzyczał. Nie mam już do kogo iść. Mam dwadzieścia tysięcy zaoszczędzone. Brakuje mi trzydziestu. — A mama? Dlaczego jej nie powiesz? To twoja matka. — Nie! Mama mnie zabije. Zawsze mówi, że ją przynoszę wstyd, a tu jeszcze kradzież… Pracuje w szkole, wszyscy ją znają. Proszę, pożycz mi trzydzieści tysięcy, dobrze? Przysięgam, będę oddawać po dwa, trzy tysiące tygodniowo. Już mam inną pracę! Proszę cię, ciociu Leno! Lena aż poczuła ból żal do dziewczyny. Dwadzieścia lat, życie dopiero się zaczyna, a tu taka skaza. Ojciec odmówił pomocy, odwrócił się, matka pewnie by ją zagryzła… — Kto nie popełnia w życiu błędów? — pomyślała Lena. Ariadna płakała nieprzerwanie. — Dobrze — powiedziała. — Mam te pieniądze. Odkładałam na zęby, ale moje zęby poczekają. Tylko obiecaj, że to ostatni raz. I mamie twojej nic nie powiem, jak tak bardzo się boisz. — Dziękuję! Dziękuję, ciociu Leno! Uratowałaś mi życie! — Ariadna rzuciła się jej na szyję. W pierwszym tygodniu Ariadna przyniosła rzeczywiście dwa tysiące. Przyszła uśmiechnięta, powiedziała, że wszystko załatwione, na policję nie zgłaszają, w nowej pracy wszystko dobrze. A potem… przestała odpisywać. Miesiąc, dwa, trzy. Lena widywała ją u Natalii na uroczystościach, ale Ariadna zachowywała się, jakby się ledwo znały — chłodne „dzień dobry” i koniec. Lena nie naciskała. Myślała: — Młoda, wstydzi się, to unika. Uznała, że trzydzieści tysięcy to niewielka cena, by próbować rujnować wieloletnią przyjaźń z Natalią. Spisała dług na straty, zapomniała. *** — W ogóle mnie słuchasz? — Natalia machnęła jej ręką przed oczami. — O czym myślisz? — A tak, — Lena otrząsnęła się. — O swoich sprawach. — Słuchaj — ściszyła głos Natalia. — Spotkałam ostatnio Kseniię, pamiętasz naszą byłą sąsiadkę? Zaczęła w sklepie dopytywać o Ariadnę, czy oddała długi. Nic nie rozumiem. Powiedziałam, że Ariadna jest samodzielna, sama zarabia. A Ksenia tylko dziwnie się uśmiechnęła i odeszła. Nie wiesz, Ariadna coś od niej pożyczała? Lena poczuła napięcie w środku. — Nie wiem, Natalia. Może jakieś drobiazgi. — Dobra, lecę. Muszę jeszcze do apteki — Natalia wstała, pocałowała Lenę w policzek i wyszła. Wieczorem Lena nie wytrzymała. Znalazła telefon Ksenii i zadzwoniła. — Ksenia, cześć. Tu Lena. Dzisiaj widziałaś Natalię? O jakie długi pytałaś? W słuchawce ciężki oddech. — Ojej, Lenka… Myślałam, że wiesz. Ty przecież byłaś najbliżej. Dwa lata temu Ariadna do mnie przyleciała załamana, zapłakana. Powiedziała, że ją na pracy o kradzież oskarżyli. Albo odda trzydzieści tysięcy, albo więzienie. Błagała, by mamie nie mówić, łzy lały się strumieniami. Głupia, pożyczyłam jej te pieniądze. Obiecała za miesiąc zwrócić. I nie ma jej… Lena ścisnęła słuchawkę. — Trzydzieści tysięcy? — powtórzyła. — Dokładnie trzydzieści? — No tak. Mówiła, że właśnie tyle jej brakuje. Oddała pięćset złotych po pół roku i zniknęła. A potem się dowiedziałam od Wery z trzeciej klatki, że do niej Ariadna też przyszła z tą samą historią. Wera dała jej czterdzieści tysięcy. I jeszcze pani Gabriela, ich była wychowawczyni, też „ratowała” Ariadnę przed więzieniem. Dała pięćdziesiąt tysięcy. — Czekaj… — Lena opadła na kanapę. — To znaczy… wszystkim opowiadała tę samą historię? Z tą samą kwotą? — Wygląda na to — głos Ksenii stwardniał. — Dziewczyna zebrała „daninę” od wszystkich przyjaciółek matki. Od każdej po trzydzieści-czterdzieści tysięcy. Kłamstwo o kradzieży, uderzenie w litość. Przecież wszyscy Natalię lubimy, więc milczeliśmy, by jej nie ranić. A Ariadna te pieniądze najwyraźniej przehulała. Bo miesiąc później w mediach społecznościowych wrzucała zdjęcia z Egiptu. — Ja jej też dałam trzydzieści tysięcy — cicho powiedziała Lena. — No to mamy to — prychnęła Ksenia. — To nas już pięć-sześć osób. To już biznes, Lenka. To nie „wpadka młodości”, tylko zwyczajne oszustwo. A Natalia nie ma pojęcia. Chodzi dumna z córki. A córka… złodziejka! Lena odłożyła słuchawkę. W uszach szumiało. Nie żal jej było pieniędzy — z nimi dawno się pożegnała. Było jej niedobrze na myśl, jak wyrachowanie i cynicznie dwudziestoletnia dziewczyna oszukała dorosłe kobiety, wykorzystując ich zaufanie. *** Następnego dnia Lena poszła do Natalii. Nie miała zamiaru robić afery. Chciała tylko spojrzeć Ariadnie w oczy. Właśnie wróciła z porodówki, a zanim jej nowe mieszkanie miało skończony remont, mieszkała u mamy. — Oj, ciocia Lena! — Ariadna wysiliła się na uśmiech, gdy zobaczyła przyjaciółkę matki w drzwiach. — Proszę, herbata? Natalia kręciła się przy kuchence. — Lenko, siadaj. Dlaczego nie zadzwoniłaś wcześniej? Lena usiadła naprzeciwko Ariadny. — Ariadno — zaczęła spokojnie. — Spotkałam wczoraj Ksenię. I Werę. I panią Gabrielę. Cały wieczór rozmawiałyśmy. Powstał, można powiedzieć, „klub wsparcia poszkodowanych”. Ariadna zamarła, pobladła, rzuciła szybkie spojrzenie na matkę, która stała tyłem. — O czym ty mówisz, Lena? — Natalia się odwróciła. — Ariadna dobrze wie, — Lena nie odpuszczała. — Pamiętasz tę paskudną sytuację sprzed dwóch lat? Gdy prosiłaś mnie o trzydzieści tysięcy? I Ksenię o trzydzieści. I Werę o czterdzieści. Panią Gabrielę o pięćdziesiąt. Każda z nas „ratowała” cię od więzienia. Każda była przekonana, że to ona wie o twoim mrocznym sekrecie. Czajnik w ręce Natalii zadrżał, wrzątek prychnął na kuchenkę i sizzczął. — Jakie pięćdziesiąt tysięcy? — Natalia powoli odstawiła czajnik. — Ariadna? O czym ona mówi? Pożyczyłaś pieniądze od moich przyjaciółek? Od pani Gabrieli?! — Mamo… to nie tak… — Ariadna zaczęła się jąkać. — Ja… prawie wszystko oddałam… — Wcale nic nie oddałaś, Ariadna, — ucięła Lena. — Dałaś mi dwa tysiące dla zmyły i przepadłaś. Po prostu wyłudziłaś od nas w sumie jakieś dwieście tysięcy, opowiadając bajki. Milczałyśmy, bo żal nam było twojej matki. Ale wczoraj zrozumiałam, że to nie tobie się współczucie należało, tylko nam. — Ariadna, popatrz mi w oczy. Wyłudziłaś pieniądze od moich przyjaciółek?! Wymyśliłaś historię o kradzieży, żeby okraść tych, którzy do mnie do domu przychodzą? — Mamo, potrzebowałam pieniędzy na przeprowadzkę! — wrzasnęła Ariadna. — Przecież nic mi nie dawaliście! Ojciec nie dał grosza, a ja musiałam zacząć życie od nowa! No i co? Przecież nie zabrałam ostatnich pieniędzy, nie zubożały od tego! Lena poczuła obrzydzenie. No pięknie… — Wszystko jasne. Natalio, przepraszam, że musiałaś się tego dowiedzieć akurat ode mnie, ale nie mogę już tego dłużej ukrywać. Nie chcę wspierać takiego zachowania. Traktuje nas wszystkie jak idiotki! Natalia stała wspierając się na stole. Cała się trzęsła. — Wynoś się, — powiedziała spokojnie. Ariadna uśmiechnęła się ironicznie i rozsiadła się na krześle — była pewna, że to do cioci Leny. — Wynoś się z mojego mieszkania! — Natalia odwróciła się do córki. — Pakuj rzeczy i do męża marsz. Żebym cię tu więcej nie widziała! Ariadna zbladła: — Mamo, mam dziecko! Nie wolno mi się denerwować! — Nie masz tu matki, Ariadno. Matka była tej dziewczynie, którą uważałam za uczciwą. Ty jesteś złodziejką. Pani Gabriela… Boże, ona dzwoniła codziennie zapytać, jak się ma, i ani słowa… Jak ja teraz na oczy jej się pokażę? Ariadna chwyciła torbę, trzasnęła ścierką o podłogę. — Udławcie się tymi pieniędzmi! — krzyknęła. — Stare wariatki! Spadajcie obie! Wpadła do drugiego pokoju, złapała fotelik z dzieckiem i wybiegła z mieszkania. Natalia osunęła się na krzesło i zakryła twarz dłońmi. Lena poczuła się okropnie. — Przepraszam, Natalko… — Nie, Lenka… To ja cię przepraszam. Za to, że takie coś wychowałam. Naprawdę myślałam, że sama do czegoś doszła… Boże, jaki wstyd… Lena pogłaskała przyjaciółkę po ramieniu, a Natalia zaniosła się płaczem. *** Po tygodniu mąż Ariadny, blady i ponury, objeżdżał wszystkich „wierzycieli”, przepraszając, nie patrząc w oczy. Obiecywał, że odda pieniądze. W istocie zaczęły się przelewy — pięćdziesiąt tysięcy dla pani Gabrieli oddała Natalia. Lena nie czuje się winna całej sytuacji. Oszustka przecież zasłużyła na karę. Prawda?