Jedynej rzeczy, której w życiu naprawdę się bałam, to wściekła teściowa. Już raz byłam mężatką. Ale wtedy, być może miałam szczęście. Mój pierwszy mąż wychowywał się w domu dziecka, nie miał rodziców. Nigdy nie usłyszałam więc w swoją stronę żadnych ocen, żadnego potępienia. Z tamtym mężem nie wyszło wytrzymaliśmy razem tylko pięć lat, a potem to ja złożyłam pozew o rozwód. Kiedy braliśmy ślub, jeszcze studiowałam. Rok po ślubie mój mąż zaczął pić, narobił długów, a wtedy zobowiązania spadły i na mnie. Musiałam zrezygnować ze studiów, żeby pójść do pracy i wszystko spłacać.
Małżeństwo przysporzyło mi tylko problemów. Gdy w końcu się rozwiodłam, odetchnęłam z ulgą. Wreszcie miałam spokój i nie musiałam się niczym przejmować. Przez dwa lata byłam sama, dochodziłam do siebie, zbierałam się na nowo. Potem poznałam Pawła. Nigdy wcześniej nie był żonaty ani nawet w żadnym poważnym związku. Wszystko potoczyło się błyskawicznie oświadczył mi się, a ja się zgodziłam. Wtedy nadszedł czas, żeby poznać jego matkę.
Już od progu jej mieszkania widziałam niezadowoloną minę. Ledwo rzuciła mi na powitanie dzień dobry i zniknęła w drugim pokoju. Na początku nawet nie wiedziałam, o co jej chodzi. Może coś było nie tak ze mną albo z moim strojem? Ale nie, byłam ubrana bardzo skromnie i z klasą. Przy stole teściowa obrzucała mnie tylko oceniającym spojrzeniem, nie wypowiadając ani słowa. Jej wzrok sprawiał, że zapadałam się w sobie. Kiedy już spłonęłam rumieńcem, nagle wypaliła:
No tak, czyli nie skończyłaś nawet studiów? To co ty możesz w ogóle wiedzieć? Z pogardliwym uśmiechem spojrzała na mnie. Zawahałam się, a potem spokojnie odpowiedziałam, popijając herbatę: Tak, mam nieukończone wyższe wykształcenie. Tak się życie potoczyło, ale zamierzam dokończyć studia.
Teściowa głośno westchnęła. Dokończyć studia, hmm? A kiedy ty zamierzasz być żoną, co? Kiedy będziesz wychowywać dzieci, gotować mężowi obiady, sprzątać dom? Wielka księżniczka się znalazła zakpiła znowu, upiła łyk herbaty i odstawiła filiżankę na stół. Powiem ci jedno: mój syn nie potrzebuje kobiet takich jak ty!
Patrzę na ciebie i ani wyglądu, i figury, i rozumu żadnego nie widać rzuciła beztrosko.
W tej chwili zrobiło mi się tak przykro, że bez słowa wstałam od stołu i zamknęłam się w łazience. Płakałam. Obca kobieta zrównuje mnie z ziemią, a mój mąż milczy. Dobrze, że wkrótce stamtąd wyszliśmy. Nie chciałam już nigdy tam wracać. Ale ona zaczęła przychodzić do nas, a za każdym razem próbowała mnie poniżyć, choćby powiedzieć coś złośliwego.
W końcu, zamiast siedzieć cicho i cierpieć, wybrałam się do psychologa. Kilka spotkań wystarczyło, by zrozumieć, że teściowa to klasyczna manipulatorka, a ja sama pozwalałam się obrażać przez wychowanie wyniesione z domu. Kiedy następnym razem zaczęła mnie atakować, poprosiłam ją, żeby wyszła z mojego mieszkania. Od tamtej pory nie mamy kontaktu. Mnie to wcale nie przeszkadza. Dla mojego męża to też nie ma większego znaczenia.
