Wyjdź z mojego domu! krzyknąłem, gdy moja teściowa znowu zaczęła mnie obrażać.
Od zawsze bałem się gniewu teściowej, z którą już raz miałem do czynienia choć w tym wypadku nie była to moja żona, lecz matka mojego partnera. Na szczęście udało mi się uniknąć najgorszego. Mój pierwszy małżonek, Paweł Kowalski, był dzieckiem przygarniętym z domu dziecka i nie miał rodziców. Nasze małżeństwo nie wytrwało. Po pięciu latach złożyłem pozew rozwodowy. W momencie ślubu studiowałem jeszcze na Uniwersytecie Warszawskim. Po roku Paweł zaczął pić, zaciągał długi, a jego problemy przeniosły się na mnie. Musiałem przerwać naukę, żeby podjąć pracę i spłacać zobowiązania.
Z pierwszego małżeństwa wzięło się mi mnóstwo kłopotów. Gdy rozwód stał się faktem, odetchnąłem z ulgą wreszcie nie musiałem już zmagać się z ciągłymi problemami.
Dwa lata spędziłem sam, dochodząc do siebie i stopniowo podnosząc się z upadku. Wtedy poznałem Roberta Zielińskiego. Robert nie był żonaty, nie miał poważnych związków i od razu po poznaniu postanowiliśmy być ze sobą. Złożył mi propozycję, a ja przyjąłem ją z radością. Następnie udaliśmy się do jego domu, aby spotkać się z matką.
Na progu już dostrzegłem gniew w twarzy Haliny Zielińskiej. Rzuciła mi jedynie chłodne cześć i zniknęła w innym pokoju. Nie zdawałem sobie najpierw sprawy, co dokładnie się dzieje. Może to był mój strój? Byłem skromnie ubrany, więc nie miał to sensu. Przy stole teściowa spojrzała na mnie i milczała. Ten wpatrzony wzrok wywołał we mnie niepokój. Gdy poczułem rumieniec, od razu wpadła w słowo:
A więc jesteś tutaj, bez wykształcenia? powiedziała z lekkim uśmiechem i pogardą. Zatrzymałem się na chwilę, po czym odpowiedziałem spokojnie, sięgając po herbatę.
Tak, nie ukończyłem studiów, los po prostu nie sprzyjał mi w tym zakresie, ale zamierzam to nadrobić.
Teściowa zamruczała głośno.
Chcesz dokończyć naukę? A jak będziesz mężem, co potem? Kiedy będziesz wychowywał dzieci, gotował dla swojego męża i sprzątał dom? Jesteś jak jakaś księżniczka. zaśmiała się, wzięła kolejny łyk herbaty i odłożyła filiżankę na stół. Powiem ci szczerze, mój syn nie potrzebuje takiej dziewczyny jak ty.
Patrząc na ciebie, dostrzegam przeciętność zarówno w wyglądzie, jak i sylwetce, a przy tym brak rozumu. dodała. W tej chwili poczułem się mocno urażony. Wstałem od stołu, pobiegłem do łazienki i zacząłem płakać. Nieznajoma kobieta obrażała mnie bez powodu, a Robert milczał. Dobrze, że szybko opuściliśmy jej dom.
Nie chciałem już wracać do tego miejsca, ale teściowa regularnie wpadła do naszego mieszkania, za każdym razem próbując mnie obrazić i zranić.
Zwróciłem się nawet do psychologa, by dowiedzieć się, co zrobić. Po kilku sesjach zrozumiałem, że teściowa jest typową manipulatorką, a ja stałem się ofiarą, bo pozwoliłem jej mnie poniżać. Kiedy znów zaczęła mnie obrażać, natychmiast poprosiłem ją, by opuściła mój dom.
Od tamtej pory nie mamy ze sobą kontaktu, co mnie nie obchodzi, a Robert nie ma w tej sprawie nic do powiedzenia.
