W 2018 roku, Radosław Radek Nowak, 34-letni mieszkaniec Skarżyska-Kamiennej, marzy o wyrwaniu się z biedy poprzez hodowlę świń. Wynajmuje opuszczony fragment góry w okolicach Bodzentyna, aby założyć małe gospodarstwo.
Wydaje wszystkie oszczędności, zaciąga nawet kredyt w Banku Spółdzielczym, buduje chlewnie, kopie głęboką studnię i kupuje 30 prosiąt.
W dniu, kiedy przywozi pierwszą partię świń na górę, mówi z dumą do żony, Wioletty, lat 31:
Poczekaj tylko na mnie. Za rok postawimy sobie dom.
Jednak życie nie jest takie jak w opowieściach o szybkim wzbogaceniu się, które pokazują w telewizji.
Po niecałych trzech miesiącach na Mazowszu i w okolicy rozpoczyna się epidemia afrykańskiego pomoru świń. Jedna po drugiej upadają okoliczne gospodarstwa. Sąsiedzi muszą palić całe chlewnie, żeby powstrzymać wirusa. Nad górami przez wiele tygodni unosi się ciężki dym.
Wioletta ogarnia strach.
Sprzedajmy je, póki jeszcze żyją prosi.
Ale Radek jest uparty.
Przejdzie. Musimy wytrzymać jeszcze trochę.
Z powodu ciągłego stresu i nieprzespanych nocy Radek zaczyna słabnąć. Ląduje nawet w szpitalu w Kielcach z wyczerpania i nerwów. Spędza ponad miesiąc, odpoczywając u teściów na wsi.
Gdy wraca na górę, połowa świń już nie żyje. Pasza podrożała dwukrotnie. Bank zaczyna dzwonić po raty kredytu.
Każdej nocy, gdy deszcz uderza o blaszany dach chlewni, Radek ma wrażenie, jakby wszystko, na co pracował, rozsypywało się w pył.
Aż pewnej nocy, po kolejnym telefonie od windykatora, siada na ziemi i szepcze do siebie:
To koniec.
Następnego ranka zamyka chlewię. Oddaje klucz właścicielowi ziemi panu Tadeuszowi i schodzi z góry. Nie chce patrzeć, jak to wszystko się zawali. W myślach już wszystko spisał na straty.
Przez pięć lat nie wraca na górę.
Razem z Wiolettą przenoszą się do Warszawy i pracują w fabryce. Życie jest proste nie bogate, ale spokojne.
Kiedy ktoś wspomina o hodowli świń, Radek tylko gorzko się uśmiecha.
Nakarmiłem góry swoimi pieniędzmi.
Jednak na początku tego roku nieoczekiwanie dzwoni pan Tadeusz. W głosie słychać drżenie:
Radku Przyjedź tu. Z twoją dawną chlewnią stało się coś niebywałego.
Następnego dnia Radek jedzie ponad 40 kilometrów przez góry. Stara, błotnista droga zarosła trawą i krzakami, jakby nie chodził nią nikt od dekady.
Idąc pod górę, ogarnia go niepokój.
Czy chlew już się rozpadł?
A może nie został już żaden ślad po jego dawnej pracy?
Gdy skręca za ostatni zakręt, nagle staje jak wryty.
Miejsce, które opuścił, tętni życiem.
To już nie ta sama chlewnia, co kiedyś. Dach oblazły bluszczem, zarośnięte błotniste zagrody. Wokół wyrosły drzewa, a ścieżka przepadła pod zaroślami.
Ale to nie to najbardziej go zdziwiło.
Słyszy dźwięki.
Chrum, chrum…
Radek zastyga.
Powoli podchodzi do ogrodzenia, które niemal zniknęło w wysokiej trawie. Zagląda do środka starej zagrody i cofa się z niedowierzaniem.
Są tam świnie.
Nie jedna czy dwie mnóstwo.
Dorosłe, masywne. Parę małych prosiąt biega pomiędzy nimi.
Z trzydziestu prosiąt, które zostawił pięć lat temu, zrobiło się całe stado.
To niemożliwe szepcze.
Pan Tadeusz, idący za nim, podchodzi bliżej.
To właśnie chciałem ci powiedzieć. One nie zniknęły.
Ale jak przetrwały? Radek nadal nie może uwierzyć w to, co widzi.
Pan Tadeusz siada na kamieniu.
Gdy wyjechałeś, kilka świń jeszcze było w środku. Rozwaliły ogrodzenie i uciekły. Byłem pewny, że w lesie zginą. Ale nie zginęły.
Radek rozgląda się wokół.
Za chlewnią płynie mały strumyk, którego wcześniej nie zauważył. Wokół zarosły bananowce, ziemniaki, dzikie zioła. Są nawet leszczyny i dzikie bodziszki.
Nauczyły się żyć na górze mówi pan Tadeusz. I zaczęły się rozmnażać.
Radek patrzy na stado. Kilka świń podnosi łby, jakby rozpoznawały go po tylu latach.
Jedna duża świnia podchodzi bliżej ogrodzenia. Skóra lekko czerwonawa, z blizną na uchu to znak, który poznaje jako pierwszą z kupionych przez siebie prosiaków.
Ta szepcze Radek.
To była moja pierwsza świnia.
Coś ściska mu gardło.
To, co myślał, że stracił… wciąż tam było.
Nie tylko żyło rozwinęło się.
I co teraz zrobisz? pyta pan Tadeusz.
Radek milczy.
Patrzy na górę. Na chlewnię. Na świnie, które przechadzają się po trawie, jakby ostatnie pięć lat nic nie znaczyło.
Powoli Radek uśmiecha się po raz pierwszy od lat.
Może mówi cicho
mój sen się jeszcze nie skończył.
I w tym momencie rozumie coś, co kiedyś uważał za stracone.
Czasem nawet, gdy porzucisz swoje marzenia…
one wciąż gdzieś na ciebie czekają, aż wrócisz.
