Jedyna rzecz, której zawsze się bałam w życiu, to wściekła teściowa. Byłam już raz mężatką. Wtedy jednak miałam w tym względzie szczęście. Mój pierwszy mąż, Michał, wychował się w domu dziecka nie miał rodziców, więc nigdy nie słyszałam żadnych wyrzutów w swoją stronę. Jednak z Michałem nam się nie ułożyło. Małżeństwem byliśmy tylko przez pięć lat, a potem to ja złożyłam pozew o rozwód. Gdy braliśmy ślub, byłam jeszcze na studiach. Michał po roku zaczął pić, zaciągał długi, a wszystkie zobowiązania ciążyły także na mnie, jako jego żonie. Musiałam rzucić studia, żeby pracować i spłacać nasze długi.
Małżeństwo z nim przysporzyło mi tylko kłopotów. Dopiero po rozwodzie poczułam ulgę. W końcu nie było już problemów. Przez dwa lata byłam sama, dochodząc do siebie, zbierając się na nowo w całość. Wtedy na mojej drodze stanął Adam. Nigdy wcześniej nie był żonaty, żadnych poważnych związków, poza mną. Wszystko potoczyło się szybko. Oświadczył mi się, a ja się zgodziłam. Później przyszła pora na poznanie jego matki.
Już od progu jej mieszkania zobaczyłam na jej twarzy niezadowolenie. Rzuciła zimne dzień dobry i zniknęła w sąsiednim pokoju. Przez chwilę nie wiedziałam, o co chodzi. Może coś było nie tak ze mną? Z moim ubiorem? Ale nie byłam ubrana elegancko i skromnie. Przy stole teściowa mierzyła mnie wzrokiem, milcząc. Jej spojrzenie sprawiało, że czułam się nieswojo. Gdy na mojej twarzy pojawił się rumieniec, nagle rzuciła:
Hm, czyli nawet szkoły nie skończyłaś? To znaczy, że jesteś taka… niedouczona? drwiący uśmiech, pogardliwy ton. Zawahałam się, ale spokojnie odpowiedziałam, biorąc łyk herbaty: Tak, mam niepełne wyższe wykształcenie, życie się tak potoczyło, ale zamierzam je dokończyć.
Teściowa głośno mruknęła. Skończyć jakieś szkoły? A kiedy zamierzasz być żoną? Kiedy zaczniesz rodzić mu dzieci, gotować obiady, prać koszule, sprzątać, co? Myślisz, że jesteś królewną!
Znów się roześmiała, upiła łyk herbaty i odstawiła kubek. Powiem ci coś, mój syn nie potrzebuje takich pustaków jak ty.
Patrzę na ciebie masz wygląd, masz figurę, ale rozumu brak. W tej chwili poczułam się potwornie upokorzona. Natychmiast wstałam od stołu i zamknęłam się w łazience. Płakałam. Obca kobieta obraża mnie bez powodu, a mój narzeczony milczy. Dobrze, że niedługo potem wyszliśmy z jej mieszkania. Do niej już nie chciałam jeździć. Ale ona zaczęła przychodzić do naszego mieszkania i za każdym razem próbowała mnie zranić słowem, choćby najmniejszym.
Nie wiedziałam, co robić, więc w końcu poszłam do psychologa. Kilka spotkań wystarczyło, żebym zrozumiała, że moja teściowa to typowa manipulatorka, a ja jestem ofiarą, bo pozwalam jej się poniżać przez moje wychowanie. Kiedy więc następnym razem próbowała mnie obrazić, poprosiłam ją, żeby wyszła z mojego domu. Od tamtej pory nie mamy kontaktu, ale już mnie to nie obchodzi a Adam w tej sprawie też nie ma żadnego zdania.
