Wyjdę za mąż, ale na pewno nie za tego przystojniaka. Tak, jest wspaniałym chłopakiem pod każdym względem, ale to nie mój „Znowu mama przyszła z konkubentem, a jeszcze z jakimś facetem. Już podchmieleni – Irina usiadła w kącie za szafką. – I nie ma gdzie się schować, na dworze już śnieg leży. Mam już tego wszystkiego dosyć. Latem skończę dziewięć klas i wyjadę do miasta. Pójdę do pedagogicznego kolegium i zostanę nauczycielką. Choć do miasta tylko dziesięć kilometrów, to i tak będę mieszkać w akademiku”. Mama z gośćmi zasiedli w kuchni. Słychać bulgotanie przy nalewaniu alkoholu, rozszedł się zapach kiełbasy. Dziewczyna mimowolnie przełknęła ślinę. – Poczekaj, ty! – rozległ się głos matki. – Co się krygujesz? – Was dwóch… – Jakbyś pierwszy raz była z dwoma – zachichotał Michał, konkubent matki. Zabrzęczało stłuczone naczynie. Szuranie, sapanie. Irina mocniej wcisnęła się w kąt. Hałas ucichł niespodziewanie. – Słuchaj, Nikita, ona śpi – odezwał się konkubent. – Sam mówiłeś, fajna dziewczyna, a coś mnie do niej ciągnie… – Przecież ona ma córkę… – Jaką córkę? – Irkę, już wyrosła. Pewnie schowała się w pokoju. – Przyciągnij ją tu! – rozległ się radosny głos Nikity. – Irka, gdzie jesteś? – wszedł do pokoju konkubent, zobaczył Irinę, uśmiechnął się nieprzyjemnie. – Chodź, posiedź z nami! – Tutaj mi dobrze. – Co się wstydzisz? – Michał próbował ją objąć. Irina złapała wazon stojący na szafce i zamaszyście uderzyła nim konkubenta matki w głowę. Zabrzęczało szkło. Irina wyrwała się i wybiegła z pokoju. – Łap ją! – krzyknął Michał. Ale dziewczyna była już przy drzwiach. Na zakładanie butów nie było czasu, więc wybiegła w samych skarpetkach, w starych szortach i koszulce na śnieg. Za nią wybiegli mężczyźni. Wieczorna ulica w miasteczku była pusta. Gdzie biec nocą po śniegu? Słychać było pogonię z tyłu. Przy wielkim domu, obok którego przebiegała, zawarczał pies. Potem czyjś głos go uciszył. Irina podbiegła do bramy i zaczęła pukać. Drzwi otworzył mężczyzna około czterdziestki. – Pomóżcie mi! – powiedziała cicho, błagalnie patrząc na mężczyznę. – Wchodź! – pociągnął ją za rękę i zamknął drzwi. – Olek, kto tam? – na ganek wyszła kobieta. – No i widzisz – kiwnął w stronę dziewczyny. – Gonią ją jacyś mężczyźni. – Szybko do domu! – kobieta złapała Irinę za rękę. – Wszystko opowiesz. – Irka, wyjdź łagodnie! – rozległ się głos Michała. – Olek, daj spokój! – krzyknęła gospodyni. – Wejdź do środka! Z ulicy dobiegały krzyki, na podwórku szczekał pies. – Trzeba zadzwonić na policję – kobieta wyjęła telefon. – Polinka, nie trzeba. Sam się zajmę. Wygląda na miejscowych. – Jak chcesz się nimi zająć? – Po swojemu. Uspokój dziewczynę! Gospodarz wziął torbę, wyjął z lodówki butelkę i kawałek kiełbasy. Na podwórku pogłaskał psa, razem wyszli na ulicę. Do niego podbiegł Michał: – Oddawaj Irkę! – Masz, bierz i idź stąd! – Co tam jest? – spojrzał w torbę, uśmiechnął się, skinął głową koledze. – Chodź już, Nikita! *** – Tak! Mam na imię Polina Serhijówna – kobieta nastawiła wodę na herbatę. – Siadaj! Opowiedz, kim jesteś i co się stało. – Irina się nazywam – zaczęła dziewczyna, szczękając zębami. – Mieszkam na tej ulicy, ale na samym końcu. – Jesteś córką Kiry? – Tak. – Niedawno tu mieszkamy, ale o twojej matce już słyszeliśmy. Dziewczyna spuściła głowę i się rozpłakała. – Już, nie płacz! Kobieta podeszła, lekko przytuliła ją do piersi. Ten gest dla Iriny był czymś niezwykłym. Objęła gospodynię i rozpłakała się jeszcze mocniej. – Już, już! Wszystko dobrze! Zaraz napijemy się herbaty. Wszedł gospodarz domu: – Już! Przegoniłem ich. – A co z tą piękną dziewczyną? – zapytała Polina, uśmiechając się do Iriny. – Pogadamy jutro! Teraz herbatka i kąpiel. – Chcesz zjeść? – Polina postawiła przed gościem kubek herbaty i uśmiechnęła się. – Widzę, że chcesz. Na stole pojawiły się kanapki i resztki tortu. – Jedz, jedz! – uśmiechnął się też gospodarz, przyglądając się, jak dziewczyna patrzy na jedzenie. Nie dręczyli jej więcej pytaniami. I nawet nie zwracali uwagi, widząc jej onieśmielenie. Po kolacji Polina zaprowadziła gościa do łazienki: – Umyj się, załóż ten szlafrok! *** Irina chciała tylko jednego – by nie wyganiali jej dziś z domu. Jak przyjemnie leżeć w ciepłej kąpieli, gdy na dworze zimno. Ale należy wyjść – gospodarze czekają. Wyszła. Małżeństwo siedziało na sofie w pokoju. Dziewczyna nieśmiało się uśmiechnęła: – Dziękuję! – Irino – zaczęła gospodyni. – Nikt cię nie szuka. Do domu wracać nie masz ochoty. Irina spuściła głowę. – Jutro rano musimy wyjechać… – Rozumiem – dziewczyna opuściła głowę jeszcze niżej. – Zostaniesz sama. Nikomu nie otwieraj drzwi! Na podwórko nasz Dżek nikogo nie wpuści. Rozumiesz? – Tak! – zawołała Irina. – Możesz na nasz powrót ugotować barszcz – uśmiechnął się Olek Romanowicz. – Umiiesz? – Umieję – szybko odpowiedziała Irina, wciąż bojąc się, że ją wygonią. – Dobrze gotuję. I sprzątać potrafię. – Posprzątaj, jeśli nie ciężko – zgodziła się Polina Serhijówna. *** Obudziła się razem z gospodarzami. Leżała cicho w łóżku, wciąż się bojąc, że ją wygonią. Na podwórzu słychać było samochód, po chwili wszystko ucichło. Wstała. Umyła się. W kuchni gorący czajnik, na stole chleb, kiełbasa, ser, na blacie żeberka wieprzowe. Zjadła śniadanie. Posprzątała. Wszystko wytarła. Umyła podłogę. W korytarzu zobaczyła odkurzacz. Włączyła go i zaczęła sprzątać. Ledwie skończyła… – Co to ma znaczyć? – rozległ się głos zza pleców. Szybko się odwróciła. Przystojny chłopak około osiemnastu lat, w jego oczach ciekawość. – Sprzątam – wymamrotała Irina. – A pan kim jest? – No, no… – chłopak pokiwał głową i sięgnął po telefon. – Mamo, jestem w domu. A kto to jest? – Synku, niech ta dziewczyna trochę u nas pomieszka. – Mi to obojętne. Schował telefon do kieszeni. Oceniająco spojrzał na Irinę i poszedł do kuchni. – Zrobić panu herbatę? – zapytała dziewczyna. – Poradzę sobie. *** Irina schowała odkurzacz. Zaczęła wycierać kurz, wsłuchując się w każdy odgłos z kuchni. Chłopak zjadł śniadanie, poszedł do łazienki. Wyszedł stamtąd ogolony, pachniał wodą toaletową. – Ej, gospodaru, daj jeszcze flaszkę! – krzyki z ulicy. – Co to za hałas? – podszedł do okna chłopak. – Nie otwierajcie im! – przestraszona krzyknęła Irina. Chłopak z zaciekawieniem spojrzał na dziewczynę, uśmiechnął się i poszedł do wyjścia. Dziewczyna rzuciła się do okna. Przy płocie stali konkubent matki z kolegą, coś krzycząc. Irina była przerażona. Wyszli syn gospodarzy. Tamci rzucili się do niego. I nagle… padli w śnieg, obaj naraz. Chłopak coś do nich powiedział. Tamci wstali i, z opuszczonymi głowami, poszli w stronę domu matki. Chłopak wrócił. Spojrzał na zamarłą Irinę. Podszedł: – Przestraszyłaś się? Nie kontrolując się, przytuliła się do niego i zapłakała. – Jak masz na imię? – zapytał nagle. – Irina. – Ja – Ruslan. Nie płacz już. Oni nie wrócą. *** Ruslan poszedł na górę do swojego pokoju i do wieczora już nie wychodził. Irina ugotowała barszcz. Usiadła przy stole w kuchni i zamyśliła się. Chciałaby zostać tu z tymi cudownymi ludźmi, ale wiedziała, że przegięła ztemu gościnnością. Gospodarze wrócili. Polina Serhijówna pokręciła głową, widząc porządek. Olek Romanowicz docenił barszcz. – Ja chyba wrócę do domu – powiedziała Irina. – Dziękuję za wszystko! – Irina, zostań u nas jeszcze parę dni! – Dziękuję, Polino Serhijówno! Ja jednak pójdę do domu – powtórzyła dziewczyna. Zrobiła krok do drzwi i nagle się zawahała. Od wczoraj chodziła po domu w cudzym szlafroku i kapciach. – Chodź! – gospodyni wzięła ją za ramię i zaprowadziła do garderoby. Otworzyła szafę. Przez chwilę przeglądała rzeczy. Wyciągnęła jeansy, sweter, ciepłą kurtkę sportową. – Ubieraj się! Jesteśmy prawie tego samego wzrostu. – Nie trzeba… – Nie pójdziesz przecież do domu w cudzych ubraniach! Ubieraj się i już! Mnie nie zbiednieje. Ubierając się, zerknęła ukradkiem w lustro. Takich porządnych rzeczy nigdy nie miała. W korytarzu gospodyni założyła jej czapkę i zimowe buty. – Irino, noś na zdrowie! – Dziękuję wam, Polino Serhijówno! *** Życie wróciło na stare tory. A raczej, nie do końca stare. Mama znalazła pracę na fermie. Jej konkubent zniknął z kolegą. Nadeszła wiosna. Tego dnia siedziała w domu nad lekcjami, gdy ktoś zapukał do furtki. Irina spojrzała przez okno – nie wierzyła własnym oczom: przy płocie stał Ruslan. Przywołał ją gestem. Nie wyszła – wybiegła. – Cześć! – uśmiechnął się Ruslan. – Witam! – Mama cię wołała. *** Weszła do domu, w którym spędziła najszczęśliwszy dzień. – Cześć, Irino! – przywitała ją Polina i przytuliła. – Dzień dobry, Polino Serhijówno! – Chodź! Napijemy się herbaty! Gospodyni usadziła ją, nalała herbaty. Usiadła naprzeciwko. – Mam do ciebie sprawę. Z mężem lecimy na miesiąc do Turcji – przemknął jej cień marzenia na twarzy. – Syn rzadko bywa w domu. Mogłabyś popilnować domu? Trzeba karmić Dżeka i kota. Podlewać kwiaty. Mam ich mnóstwo. – Oczywiście, Polino Serhijówno! – Świetnie – podała jej pieniądze – Dwadzieścia tysięcy. – Po co? – Bierz! My nie zbiedniejemy. Chodź, wszystko ci pokażę! Irina dokładnie zapamiętała, gdzie stoją doniczki i skrzynki z kwiatami, gdzie jest karma dla kota i mięso dla psa. Wtedy Polina zawołała: – Ruslan! – syn natychmiast wyszedł ze swojego pokoju. – Poznaj Irinę z Dżekiem! – Chodź! – chłopak delikatnie położył rękę na jej ramieniu. Wyszli na podwórko, odpięli Dżeka i poszli na spacer. Całą drogę Ruslan opowiadał o studiach, o karate, o rodzinnym biznesie. A Irina myślała o czymś innym. Wiedziała, że między nią a Ruslanem jest taka sama przepaść, jak między jej mamą a rodzicami Ruslana. Są dobrzy i mili, ale życie bliżej do prawdy niż do bajki o Kopciuszku. „Za dwa miesiące zdam egzaminy do kolegium, na pewno zdam. Będę się uczyć, pracować, walczyć, ale zostanę człowiekiem. Wyjdę za mąż, ale na pewno nie za tego przystojniaka. Może i jest wspaniały w każdym względzie, ale to nie mój! Jestem wdzięczna Polinie Serhijównie za ubrania i te dwadzieścia tysięcy. Przynajmniej na początek w mieście starczy”. Gdzieś głęboko Irina poczuła: właśnie teraz, w tej chwili, kończy się jej trudne dzieciństwo. I zaczyna dorosłe życie – nie mniej trudne, ale już zależne tylko od niej. Doszła do domu. Pogłaskała Dżeka po szyi, uśmiechnęła się do Ruslana i poszła do siebie. Jutro zacznie się jej praca w tym domu. Tylko praca – i nic więcej!