Wyjdę za mąż, ale na pewno nie za tego przystojniaka. Tak, jest świetnym chłopakiem pod każdym względem. Ale to nie mój człowiek Znowu mama przyszła ze swoim partnerem – i jeszcze z jakimś facetem. Wszyscy już podpici… Irina schowała się w kącie za szafką. – I nawet nie mam gdzie uciec, na dworze już śnieg. Mam tego wszystkiego dość. Latem skończę dziewięć klas i pojadę do miasta. Zdam do pedagogicznego i zostanę nauczycielką. Choć do miasta jest zaledwie dziesięć kilometrów, będę mieszkać w internacie. Mama z gośćmi rozgościli się w kuchni. Słychać było bulgotanie, jak nalewali wódkę do szklanek, zapach kiełbasy rozszedł się po całym mieszkaniu. Dziewczyna mimowolnie przełknęła ślinę. – Poczekaj, ty! – zawołała mama. – Po co się krygujesz? – Przecież was dwóch… – Jakbyś pierwszy raz była z dwoma – odezwał się Michał, partner mamy. Zabrzęczały rozsypane naczynia. Szura, chrapanie. Irina mocniej się wtuliła w kąt. Hałas nagle ucichł. – Słuchaj, Nikita, ona śpi – powiedział cicho partner mamy. – Sam mówiłeś, że niezła dziewczyna, a coś mnie do niej… – Uważaj, ona ma córkę… – Jaką córkę? – Irka, jest już duża. Chyba schowała się w pokoju. – Przyprowadź ją tutaj! – rozległ się radosny głos Nikity. – Irka, gdzie jesteś? – do pokoju wszedł partner mamy, zobaczył Irinę i uśmiechnął się nieprzyjemnie. – Chodź, posiedź z nami! – Chyba tu mi dobrze! – Czemu się wstydzisz? – Michał próbował objąć dziewczynę. Irina złapała wazę stojącą na szafce i z całej siły uderzyła w głowę partnera mamy. Zabrzęczało szkło. Wyrwała się i wybiegła z pokoju. – Łap ją! – krzyknął Michał. Ale dziewczyna była już przy drzwiach wyjściowych. Nie miała czasu zakładać butów – wybiegła w samych skarpetkach, starych szortach i koszulce na zaśnieżoną ulicę. Za nią ruszyli mężczyźni. Wieczorem w mieście, w śniegu – dokąd biec? Słychać było wrzaski z tyłu. W dużym domu, obok którego przebiegała, odezwał się szczekanie psa. Potem czyjś głos, który uciszył zwierzaka. Irina rzuciła się do bramy i zaczęła pukać. Drzwi otworzył około czterdziestoletni pan. – Proszę, pomóż mi… – szepnęła Irina z błagalnym spojrzeniem. – Wchodź! – pociągnął ją do środka i zamknął drzwi. – Olek, kto tam? – zapytała żona na ganku. – Oto ona – wskazał na dziewczynę. – Gonią ją jacyś facet. – Szybko do domu! – kobieta chwyciła Irinę za rękę. – Wszystko opowiesz. – Irka, wyjdź dobrowolnie! – krzyknął Michał. – Olek, nie wchodź w to! – zawołała pani domu. – Wracaj do środka! Z ulicy docierały krzyki, ze dworu szczekał pies. – Trzeba zadzwonić na policję – kobieta wyciągnęła komórkę. – Polina, poczekaj! Zaraz pogadam z nimi. Najpewniej są stąd, miejscowi. – Jak zamierzasz się z nimi dogadać? – Po ludzku. Ty uspokój dziewczynę! Gospodarz wziął torbę, podszedł do lodówki. Włożył tam butelkę i kawałek kiełbasy. Na podwórku pogłaskał psa i razem wyszli na ulicę. Do Olka podbiegł Michał: – Daj Irkę! – Masz – i znikaj! – Co tam masz? – spojrzał do torby, uśmiech pojawił się na twarzy, kiwnął koledze głową. – Ruszamy, Nikita! *** – Tak! Mam na imię Polina Serhijewna – kobieta nastawiła czajnik. – Siadaj, opowiedz, kim jesteś i co się stało. – Jestem Iriną – wybełkotała dziewczyna, trzęsąc się. – Mieszkam na tej ulicy, tylko na samym końcu. – Jesteś córką Kiry? – Tak. – My tu mieszkamy od niedawna, ale już o twojej matce słyszeliśmy. Irinie poleciały łzy. – Dobrze, już nie płacz! Polina delikatnie przytuliła ją do piersi. Ten gest był dla Iriny czymś niesamowitym. Objęła kobietę i rozpłakała się jeszcze mocniej. – Spokojnie, już… Zaraz napijemy się herbaty. Wracając do kuchni wszedł gospodarz. – Po sprawie. Wyprawiłem ich. – A co z naszą pięknisią? – uśmiechnęła się Polina wskazując na Irinę. – Pomówimy jutro! Najpierw herbata i kąpiel dla niej. – Jesteś głodna? – Polina postawiła kubek herbaty przed gościem. – Widzę, że tak. Na stole pojawiły się kanapki i resztki tortu. – Jedz, jedz! – dodał gospodarz z uśmiechem, obserwując zachwyt dziewczyny. Iriny dalej nie wypytywano. Starali się nie zwracać uwagi, widząc jej skrępowanie. Po kolacji Polina zaprowadziła gościa do łazienki: – Umyj się, załóż ten szlafrok! *** Irina marzyła tylko o jednym: żeby jej dziś nie wyrzucili na śnieg. Jak przyjemnie leżeć w ciepłej kąpieli… Ale trzeba wychodzić, gospodarze czekają. Wyszła. Gospodarze siedzieli na kanapie. Dziewczyna uśmiechnęła się nieśmiało: – Dziękuję! – Irino, – zaczęła gospodyni. – Widzę, że nikt cię szczególnie nie szuka. A ty nie chcesz wracać. Irina spuściła głowę. – Jutro rano musimy wyjechać… – Rozumiem – Irina pochyliła się jeszcze bardziej. – Zostaniesz sama. Nikomu drzwi nie otwieraj! Na podwórku nasz Jack nikogo obcego nie wpuści. Zapamiętaj? – Tak! – wykrzyknęła dziewczyna entuzjastycznie. – Możesz ugotować nam barszcz na powrót – szelmowsko uśmiechnął się Olek Romanowicz. – Potrafisz? – Potrafię, dobrze gotuję! Posprzątam też. – Sprzątnij na dole, jeśli możesz – zgodziła się Polina Serhijewna. *** Obudziła się z gospodarzami. Udała, że śpi, wciąż bojąc się, że ją wyrzucą. Z podwórka ruszył samochód, wszystko ucichło. Wstała. Umyła się. Na kuchni gorący czajnik, na stole chleb, kiełbasa, ser. Na blacie – żeberka. Zjadła śniadanie, sprzątnęła. Wszystko przetarła, umyła podłogi. W korytarzu wypatrzyła odkurzacz, zaczęła odkurzać. Kiedy skończyła… – I co to ma znaczyć? – odezwał się głos za plecami. Odwróciła się wystraszona. Przystojny chłopak, około 18 lat, ciekawość w oczach. – Sprzątam – wybąkała Irina. – Kim jesteś? – No proszę… – pokręcił głową i sięgnął po telefon: – Mamo, jestem w domu. Kim jest ta dziewczyna? – Synku, ona trochę u nas pomieszka. – Dla mnie to żaden problem. Schował telefon, zmierzył Irinę wzrokiem i poszedł do kuchni. – Zrobić wam herbatę? – zapytała nieśmiało dziewczyna. – Sam sobie poradzę. *** Irina schowała odkurzacz. Zaczęła wycierać kurz, nasłuchując każdego szmeru z kuchni. Chłopak zjadł śniadanie, wszedł do łazienki. Po kąpieli pachniał wodą kolońską. – Ej, gospodarzu, daj jeszcze jedną flaszkę! – ktoś krzyknął na ulicy. – Co się dzieje? – chłopak podszedł do okna. – Nie otwieraj im! – przestraszona Irina zawołała. Popatrzył na nią z ciekawością, uśmiechnął się i podszedł do wyjścia. Irina rzuciła się do okna. Przy płocie stali partner mamy i jego kolega, wykrzykując coś. Irinie zrobiło się strasznie. Syn gospodarzy wyszedł do nich. Nagle… obaj mężczyźni runęli w śnieg. Chłopak pochylił się nad nimi, powiedział coś. Obaj wstali i ze smutnymi minami poszli w stronę domu mamy. Chłopak wrócił. Zatrzymał się przy zastygłej dziewczynie, podszedł: – Wystraszyłaś się? Nie panując nad sobą, wtuliła się w jego pierś i rozpłakała. – Jak masz na imię? – zapytał niespodziewanie. – Irina. – Ja – Ruslan. Nie płacz. Oni już nie wrócą. *** Ruslan poszedł na górę, już nie wychodził do wieczora. Irina ugotowała barszcz, usiadła w kuchni i rozmyślała. Chciałaby tu zostać, z tymi dobrymi ludźmi, ale rozumiała, że to nieprzyzwoite. Gospodarze wrócili. Polina Serhijewna z uznaniem patrzyła na porządek, Olek Romanowicz docenił barszcz. – Chyba wracam do domu – stwierdziła Irina. – Dziękuję za wszystko! – Irino, zostań u nas jeszcze kilka dni! – Dziękuję, Polino Serhijewno. Ja wracam do siebie – powtórzyła nieśmiało. Zrobiła krok w stronę drzwi i zastygła. Cały dzień chodziła w cudzym szlafroku i kapciach. – Chodź – gospodyni zabrała ją do szafy. Długo coś szukała. W końcu dała Irinie jeansy, sweter i ciepłą kurtkę sportową. – Zakładaj! Jesteśmy prawie tego samego wzrostu. – Nie trzeba, naprawdę… – Nie wyjdziesz przecież goła! Zakładaj! Nie zbiednieję. Irina przebrała się. Ukradkiem spojrzała w lustro. Takich ładnych rzeczy nigdy nie miała. W korytarzu jeszcze czapka i zimowe buty. – Irino, nos na zdrowie! – Dziękuję, Polino Serhijewno! *** Życie wróciło na stare ścieżki, chociaż już nie te same. Mama znalazła pracę na fermie, jej partner zniknął z kolegą. Nastała wiosna. Pewnego dnia Irina siedziała nad lekcjami, gdy ktoś zapukał do furtki. Spojrzała przez okno i nie wierzyła: przy płocie stał Ruslan. Skinął głową, zapraszając ją. Wybiegła. – Cześć! – uśmiechnął się Ruslan. – Hej! – Mama coś cię chciała. I znów Irina weszła do domu, w którym spędziła ten szczęśliwy dzień. – Witaj, Irino! – gospodyni przywitała ją w progu i uściskała. – Dziękuję, Polino Serhijewno! – Chodź, wypijemy herbatę! Gospodyni nalała Irinie herbaty. Sama usiadła przy stole. – Mam do ciebie sprawę. Lecimy z mężem na miesiąc do Turcji – pojawił się uśmiech na jej twarzy. – Syn rzadko bywa w domu. Czy możesz popilnować domu? Jacka trzeba karmić, kota też. Kwiaty podlewać. Mam ich pełno. – Oczywiście, Polino Serhijewno! – Świetnie! – podała Irinie pieniądze. – Masz tu dwadzieścia tysięcy. – Polino Serhijewno, naprawdę nie trzeba… – Weź! Nie zbankrutujemy. Chodź, wszystko ci pokażę! Irina starała się zapamiętać, gdzie stoją doniczki, gdzie pasza dla kota i mięso dla psa. Potem Polina zawołała: – Ruslan! – syn gospodarzy wyszedł od razu z pokoju. – Poznaj Irinę z Jackiem! – Chodź – chłopak lekko położył rękę na ramieniu Iriny. Wyszli na podwórko, odpięli Jacka i poszli na spacer. Po drodze Ruslan opowiadał o studiach, karate, rodzinnym biznesie. A Irina myślała tylko o jednym. Zrozumiała, że między nią a Ruslanem jest taka przepaść, jak między jej mamą a rodzicami Ruslana. Tak, to dobrzy ludzie, ale to nie bajka o Kopciuszku, tylko samo życie. Za dwa miesiące zdam egzaminy do college’u, na pewno zdam. Będę się uczyć, pracować, walczyć – zostanę porządnym człowiekiem. Wyjdę za mąż, ale na pewno nie za tego przystojniaka. Tak, jest fantastyczny pod każdym względem. Ale nie dla mnie! Jestem wdzięczna Polinie Serhijewnej za ubrania i te dwadzieścia tysięcy. Dzięki temu przetrwam pierwszy czas w mieście. I tak, Irina poczuła, że właśnie tym razem kończy się jej trudne dzieciństwo. I zaczyna dorosłe życie – nie łatwiejsze, ale takie, gdzie wszystko zależy tylko od niej. Dotarli do domu. Irina pogłaskała Jacka po szyi, uśmiechnęła się do Ruslana i wróciła do siebie. Jutro zaczyna się jej praca w tym domu. Tylko praca – i nic więcej!