Dziennik Natalii Majchrzak
Ostatnie dni mijają mi na ciągłych próbach dodzwonienia się do syna. Jarek wypłynął w kolejny rejs i kontakt urywa się zawsze, gdy jest na morzu. Sercem czuję, że coś się wydarzyło i nie mogę usiedzieć spokojnie.
Aleś namieszał, synu! westchnęłam, wybierając jego numer po raz nie wiadomo który. Połączenia znowu brak. No tak, nie odbierze, póki nie przypłynie do najbliższego portu. A to może się ciągnąć jeszcze tygodniami. A tu taka sprawa
Nie śpię już drugą noc przez te jego wybryki!
***
Historia zaczęła się już kilka lat temu, jeszcze zanim Jarek zdecydował się pracować na statkach długodystansowych. Był już wtedy dojrzałym mężczyzną, a z dziewczynami jakoś mu nie wychodziło. Wszystkie mu przecież nie pasowały! Patrzyłam na to z bólem serca przecież tyle porządnych i ładnych dziewczyn przewinęło się przez jego życie. Takie fajne dziewczyny, a on tylko kręci nosem!
Synu, masz nie do zniesienia charakter! mówiłam. Wszystko ci nie pasuje! Czy znajdzie się jakaś kobieta, która spełni twoje oczekiwania?
Nie rozumiem twoich wyrzutów, mamo. Ty chcesz mieć synową i nawet nie obchodzi cię, jaka ona będzie?
Jak to nie obchodzi! Dla mnie liczy się, żeby cię kochała i była porządną osobą.
A on tylko milczał z poważną miną, co mnie irytowało podwójnie. Jak to teraz mój własny syn, którego wychowałam, nagle uważa, że życie zna lepiej ode mnie? To kto jest tu starszy i mądrzejszy?
No czym ci przeszkadzała Kinga?! wybuchałam z nerwów.
Już mówiłem.
Dobrze westchnęłam, wiedząc, że Kinga nie była żelaznym argumentem. Powiedzmy, że nie była wobec ciebie szczera, chociaż ja i tak tego nie rozumiem…
Mamo, nie roztrząsaj tego. Kinga nie jest osobą, z którą chcę spędzić życie.
A Marysia?
Marysia też nie.
A Bożena? Przecież taka fajna dziewczyna. Spokojna, rodzinna. Sympatyczna, chętna do pomocy!
Masz rację, mamo. Była miła, ale okazało się, że nigdy mnie nie kochała.
A ty ją?
Chyba też nie.
A Dorotka?
Mamo!
Co mamo?! Tobie po prostu nie dogodzisz! Jakbyś był jakimś bawidamkiem! Zamiast ustatkować się, rodzinę założyć, dzieci mieć!
Mamo, przestań już z tym tematem! rzucał w końcu Jarek i wychodził z mieszkania.
Cały po ojcu taki sam twardy i uparty! myślałam ze złością.
Czas leciał, dziewczyny przychodziły i odchodziły, a ja wciąż czekałam, kiedy wreszcie syn się ustatkuje, założy rodzinę i da mi się nacieszyć wnukami. Jarek zmienił zawód po spotkaniu dawnego kolegi, który zaproponował mu pracę na statku. Przepadł. Moje prośby nic nie dały.
Mamo, to świetna okazja! Wiesz, ile tam można zarobić? Nam się poprawi!
I co z tego, jak cię nie będzie w domu, a ja będę tylko czekać? Lepiej byś rodzinę założył…
No, ale przecież rodzinę trzeba z czegoś utrzymać! Teraz zarobię, potem będzie już inna bajka.
I zarabiał rzeczywiście nieźle. Po pierwszym rejsie zrobił gruntowny remont mieszkania. Po drugim założył konto i wręczył mi kartę bankomatową.
Żeby ci na nic nie zabrakło!
Ja mam, synku, wystarczająco! Tylko wnuków nie mam, a czas leci. Ja już stara jestem!
Daj spokój, jeszcze do emerytury ci daleko śmiał się.
Pieniędzy nie ruszałam mam własną, niewielką pensję z apteki, co mi wystarcza na życie. Niech leżą na koncie, Jarek i tak nie sprawdza. Dopiero się zdziwi, jaka matka jest oszczędna!, myślałam.
Tak to nam mijały lata. Syn na krótko wracał do domu, starał się jak mógł wykorzystać czas bawił się z kumplami, wychodził, spotykał jakieś dziewczyny, których coraz rzadziej mi przedstawiał. Raz mu to wytknęłam, a on odburknął, że to żeby nie przywiązywać się, bo nie zamierza się z takimi żenić.
Zabolało mnie, kiedy uznał, że za dobrze myślę o ludziach, że jestem naiwna. Tak, powiedział to wprost! Uznał, że w ogóle nie znam jego dziewczyn, a one starały się zrobić na mnie dobre wrażenie, a rzeczywistość była zupełnie inna.
Tłukło mi się to w głowie długo no bo czy bycie ufną znaczy, że jestem głupia? Czy właśnie tak mnie postrzega? Jednak gdy przypadkiem zobaczyłam go z jakąś nową dziewczyną, znowu ogarnęło mnie pragnienie naprawienia jego losu.
Skręcało mnie z ciekawości. Podeszłam do nich, a Jarek aż się zaczerwienił. Ale co mam poradzić matka to matka musiał mnie przedstawić.
Milena zrobiła na mnie dobre wrażenie. Wysoka, szczupła, kręcone włosy, uprzejma, inteligentna. Zastanawiałam się, czy może w końcu naprawdę trafił na tę jedyną…
Ich związek trwał cały jego urlop. Milena była kilka razy u nas, rozmowne, wykształcona dziewczyna. Gdy Jarek zbierał się do następnego rejsu, nagle zniknęła.
Nie widuję się już z Mileną. Ty też nie powinnaś powiedział stanowczo. I pojechał.
Nie dawało mi to spokoju, ale nie było się gdzie dowiedzieć, co się właściwie wydarzyło.
***
Minął rok. Syn wracał do domu, ale wszelkie pytania o Milenę zbywał chłodno.
Boże, no a ona czym ci zawiniła? Ta to już była idealna! straciłam cierpliwość.
Mamo, to sprawa tylko między nami. Nie wtrącaj się w moje życie.
Byłam bliska płaczu.
Przecież martwię się o ciebie!
Nie musisz warknął. Mówiłem ci już raz, żebyś z Mileną nie utrzymywała kontaktu!
Znowu wypłynął, a ja, ze ściśniętym sercem, próbowałam pogodzić się z codziennością.
I wtedy, pracując w aptece, zobaczyłam ją. Milena przyszła kupić mleko modyfikowane dla dziecka, dziewczynka siedziała w wózku.
Milenko! Jak się cieszę, że cię widzę! Przecież Jarek nic mi nie powiedział, po prostu wyjechał! wykrztusiłam radośnie.
Tak wyszło spojrzała smutno. Niech tak zostanie.
Serce mi drżało.
Co się stało, powiedz! Znam mojego syna, z nim czasem ciężko. Zrobił ci coś?
To nieważne. Nie mam do niego żalu. Dobrze, już pójdziemy, bo muszę jeszcze do sklepu.
Ale przyjdź do mnie! Choćby tutaj, jak będę na zmianie. Pogadamy.
Przyszła następnego dnia. Kupowała znowu mleko. Powoli wypytałam ją o wszystko. Okazało się, że Milena zaszła w ciążę z Jarkiem, a on oznajmił, że nie zamierza być ojcem, bo nie ma na to ani czasu, ani chęci, skoro i tak pływa. Potem kontakt się urwał.
Pewnie wypłynął rzuciła. Ale damy sobie radę!
Uklękłam niemal przy wózku, patrząc na dziecko.
To moja wnuczka?
Tak wyszło cicho odpowiedziała. Ma na imię Ania.
Ania
***
Nie mogłam sobie miejsca znaleźć. Wyciągnęłam z Mileny, że jest przyjezdna, wynajmuje mieszkanie i wiąże ledwo koniec z końcem. Myślała wracać do rodziców. Już na myśl, że wnuczka miałaby wyjechać, rozbolało mnie serce.
Milenko, zamieszkaj ze mną. Z Anią! To moja wnuczka, pomogę wam, znajdziesz pracę. Jarek tyle pieniędzy przysyła, że nie mam ich na co wydawać. Ani niczego nie zabraknie!
A co na to Jarek?
Kogo to obchodzi? Sam narozrabiał! Dziecko zostawił, matce nic nie powiedział! Jakoś muszę naprawić jego winy. A jak wróci, to mu wygarnę. Oj, wygarnę mu! ścisnęłam pięść.
I tak zamieszkałyśmy razem. Dla Ani nie żałowałam czasu ani pieniędzy. Brałam mniej dyżurów, by więcej z nią być. Milena dostała pracę i spokojnie zostawiała małą pod moją opieką, czasem wracała zmęczona.
Cały dzień na nogach, klienci tacy trudni!
Nic się nie martw, idź odpocząć. Ja Anię wykąpię i położę spać!
Zbliżał się urlop Jarka, a Milena coraz bardziej się denerwowała. Ja natomiast miałam ochotę bronić ją i tę kruchą dziewczynę przed całym światem.
Niedługo Jarek wróci i nas wyrzuci! martwiła się Milena. Nie powinnam była się zgadzać. Jutro zacznę szukać mieszkania.
Nikt nikogo nie wyrzuci! zapewniałam. Jak wróci, to ja z nim porozmawiam, przekonasz się!
Panie Natalio, źle zrobiłam. Zawsze trzeba liczyć na siebie. Jeszcze zarzuci, że zależy mi na pieniądzach, a ja przecież nic od was nie chcę! Tyle mi Pani pomogła, ale jednak pójdę na swoje. Zawsze zostaniemy w kontakcie!
No co ty wymyślasz, do rodziców wrócisz? W tym mieszkaniu ja jestem właścicielką! Mogę zapraszać, kogo chcę, i nikt mi nie zabroni!
Mimo jej oporów postawiłam na swoim. Zostały u mnie.
Wiesz co, myślę, że powinnam tę kawalerkę zapisać na Anię. Przynajmniej będzie jasne! Jarek pewnie się nie ożeni, a wnuczka musi mieć coś swojego. Zwłaszcza, że nigdzie w dokumentach nie ma wpisane, że jest ojcem spojrzałam wymownie na Milenę, która tylko zaczerwieniła się i spuściła wzrok.
Przepraszam Myślałam…
Spokojnie, rozumiem. Ale w razie czego ciężko będzie udowodnić, że to jego córka, więc pójdziemy jutro do notariusza.
Nie trzeba, Pani Natalio. Moi rodzice też mają mieszkanie…
Nie przekonasz mnie! odparłam zdecydowanie.
Wszystko gotowe, a notariusz odmówił. Najpierw syn musi się wymeldować.
Zostało parę dni do jego powrotu, więc miałam jeszcze czas. Milena coraz częściej znikała.
Gdzie tak znikasz? zapytałam któregoś dnia.
Milena się zamyśliła.
Chcę dostać zaliczkę, w tym miesiącu ciężko finansowo, a szef powiedział, że bez zrealizowanej pracy nie da.
Ale po co ci ta zaliczka? Brakuje ci czegoś?
Zmieniała się w domu, zauważyłam, że część jej rzeczy spakowana w dużą torbę, schowaną za łóżkiem.
Gdzie się wybierasz? Wyprowadzasz się?
Muszę odejść… Jarek wróci…
Nigdzie cię z małą nie puszczę! ucięłam stanowczo. Po chwili dodałam: Przecież karta leży w szufladzie, znasz PIN. Możesz kupić, co potrzebne, a nie gonić tak w pracy. Ania zaraz zapomni, jak wygląda mama. Jeśli chcesz, by Jarek cię zaakceptował, musisz być zaradna.
Milena tylko pokiwała głową. Jarek wrócił dwa dni później.
***
Tego ranka obudziłam się wcześnie, do wizyty syna. Najpierw zajrzałam do pokoju Mileny i Ani Mileny już nie było, tylko Ania spała słodko w łóżeczku.
Co jest? Gdzie ona poszła o szóstej?! Nigdy tak wcześnie nie wychodziła! nie mogłam pojąć.
Zabrałam się za gotowanie Jarkowych przysmaków. W myślach widziałam, jak witam go z wnuczką na rękach i każę przeprosić Milenę, kiedy wróci.
Wreszcie rozległ się dźwięk domofonu.
Jarek stanął w progu zaskoczony widokiem matki trzymającej dziecko.
No hej, mamo. A kto to? Co się tu wydarzyło pod moją nieobecność?
Dobrze wiesz…
Nic nie rozumiem rozebrał się i zajrzał do kuchni. Opowiadaj, jakie to przygody ci się przydarzyły, jak mnie nie było?
Przygody? Oto proszę bardzo: znalazłam ci wnuczkę, Anię! spojrzałam mu prosto w oczy.
Jaką wnuczkę? Przecież nie mam rodzeństwa… zdziwiony.
Przestań udawać. Milena mi wszystko powiedziała! Nie tak cię wychowałam! Wstyd!
Milena? Nie rozumiem. Po pierwsze: prosiłem cię, żebyś się z nią nie kontaktowała; po drugie: co ona ma z tym wspólnego?
Zalała mnie fala złości. Opowiedziałam mu wszystko, nie szczędząc wyrzutów. Jarek złapał się za głowę:
No nie, mamo! krzyknął w końcu.
Co, znowu nazwiesz mnie naiwną? Proszę bardzo, nazywaj jak chcesz! Ale…
To nie moje dziecko, mamo! Milena perfidnie cię wykorzystała. Ona chce tylko pieniędzy. Powiedz, co ci zabrała?!
Nic! Przesadzasz…
Mamo! Sprawdź swoje oszczędności! Pewnie już z nimi uciekła!
Poszła na rano do pracy!
Kłóciliśmy się długo. Uznał, że trzeba poczekać na jej powrót i wszystko wyjaśnić.
Czekaliśmy do wieczora. Opowiedziałam mu, jak Milena do nas trafiła, jak zamierzałam przepisać mieszkanie na Anię. Jarek spokojnie powtarzał, że zostałam oszukana.
Nie wierzę ci! Milena to dobra dziewczyna…
Dobra oszustka! parsknął. Dałaś się nabić w butelkę!
Nie mów tak! Poczekaj tylko, aż wróci, sam się przekonasz! Ja pobawię się wnuczką!
To nie twoja wnuczka!
Spojrzałam nieprzyjaźnie na syna.
W ostateczności można zrobić test DNA…
Zrobimy! obrażona wyszłam z dziewczynką.
Nadciągnął wieczór i noc. Milena nie wróciła. Następnego dnia też nie. Nie odbierała telefonu. Poszłam pod adres jej rzekomej pracy, mając zdjęcie na telefonie. Usłyszałam, że taka osoba tam nie pracowała i nikt jej nie zna. Pokazywałam zdjęcie, nic to nie dało.
Wróciłam do domu, sprawdziłam szafki zginęła karta i oszczędności, które pokazywałam Milenie. Jej rzeczy też nie było tylko rzeczy Ani zostały. Dopiero wtedy zrozumiałam, że zostałam oszukana.
Nie mogę uwierzyć… Nie mogła zostawić Ani i tak po prostu zniknąć?
A niby nie?! mruknął Jarek. Koledzy przed nią ostrzegali, Felek mówił, że go okradła. Kiedy potem przyszła do nas, ledwo ją znałem, a ona już była w ciąży z kim, do dzisiaj nie wiadomo Mówiła, że ze mną, a kolędowała z wieloma. Taka ona była…
Ale ja jestem naiwna rozryczałam się. Dlaczego mi tego nie powiedziałeś?! Dowiedziałabym się, kim jest!
Nie chciałem cię martwić, mama. Ty zawsze do ludzi z sercem, nie chciałem burzyć ci obrazu świata.
To co teraz zrobimy?
Pisać na policję! Dobrze, że nie zdążyłaś przepisać mieszkania na Anię, bo byśmy zostali na lodzie.
Zgłosiliśmy sprawę, ale Milena przepadła jak kamień w wodę. Zanim konto zablokowaliśmy, zdążyła wypłacić tylko niewielką sumę. Kartę znaleźli potem na dworcu.
Anię pozwolono mi zatrzymać do czasu. Musiałam przez to rzucić pracę, ale na szczęście syn zarabiał wystarczająco. Test DNA wykazał, że Jarek nie jest ojcem. Jednak pokochałam Anię jak własną wnuczkę nie wyobrażałam sobie życia bez niej. Po rozmowie z synem, postanowiliśmy wspólnie ją wychować. Ostatecznie sąd przyznał mi opiekę to wymagało czasu i załatwiania mnóstwa formalności, zwłaszcza że Jarkowi odmówili, musiałam wrócić do pracy i załatwić żłobek. W końcu życie wróciło do normy.
Rok później Jarek wrócił z rejsu z… żoną.
Mamo, poznaj Zosię. Teraz będziemy mieszkać razem.
A co z wskazałam na pokoik Ani, niepewna, czy przygotował Zosię na niespodziankę.
Zosia uśmiechnęła się spokojnie:
Bardzo mi miło panią poznać! Jarek wszystko mi opowiedział i jestem pod ogromnym wrażeniem. Jeśli pozwoli mi pani uczestniczyć w wychowaniu Ani, będę zaszczycona spojrzała na syna.
Tak, kończę z rejsami. Zosieńka i ja adoptujemy Anię. Teraz nam już nikt nie zabroni!
Rozpromieniłam się ze szczęścia:
Boże, jakie to szczęście! Wchodźcie do stołu! Czekałam na was, tyle nagotowałam! Poznamy się wreszcie wszyscy bliżej… Jestem taka szczęśliwa! i otarłam ukradkiem łzę z policzka.
