Wychowujesz z niego życiowego nieudacznika – Dlaczego zapisałaś go do szkoły muzycznej? Ludmiła Pietrowna minęła synową, zdejmując w biegu rękawiczki. – Dzień dobry, pani Ludmiło. Proszę wejść. Ja też się cieszę, że pani przyszła. Sarkazm przeszedł bez echa. Teściowa rzuciła rękawiczki na komodę i odwróciła się do Marii. – Kostek mi powiedział przez telefon. Taki szczęśliwy, mówi – będę grać na pianinie! Co to w ogóle ma być? Jest dziewczynką, czy co? Maria zamknęła drzwi wejściowe. Wolno, ostrożnie. Byle tylko nie wybuchnąć i nie wrzasnąć na całe mieszkanie. – To znaczy, że pani wnuk będzie uczył się muzyki. Bardzo mu się podoba. – Podoba mu się! – prychnęła Ludmiła jakby Maria palnęła największą głupotę. – On ma sześć lat, sam nie wie, co lubi. Ty powinnaś kierować. Chłopiec, dziedzic, mój wnuk – a ty z niego kogo robisz? Teściowa przeszła do kuchni, pewnie nastawiając czajnik na herbatę. Maria ruszyła za nią, zaciskając zęby aż bolą szczęki. – Wychowuję z niego szczęśliwe dziecko. – Wychowujesz z niego życiowego nieudacznika i słabeusza! – Ludmiła odwróciła się, ręce w bokach. – Na piłkę go trzeba było zapisać! Na karate! Żeby mężczyzną rósł, a nie… nie jakimś pianistą! Maria oparła się o framugę drzwi. Odliczyła do pięciu. Nie pomogło. – Kostek sam poprosił. Sam. Kocha muzykę. – Kocha! – machnęła ręką teściowa. – Sergiusz w jego wieku po podwórku latał, w hokeja grał! A twój co? Będzie swoje gamy rzępolił? Wstyd! Coś w środku Marii pękło. Odepchnęła się od ściany i zrobiła krok w stronę teściowej. – Skończyła pani? – Nie skończyłam! Od dawna chciałam ci powiedzieć… – A ja od dawna chciałam powiedzieć pani – Maria ściszyła głos, niemal szeptała – Kostek to mój syn. Mój! I ja sama zdecyduję jak go wychowam. A pani nie pozwolę się wtrącać. Ludmiła Pietrowna poczerwieniała. – Ty… ty jak się do mnie odzywasz?! – Proszę wyjść. – Co?! Maria przeszła obok teściowej do przedpokoju, zdjęła z wieszaka jej płaszcz i wręczyła Ludmile. – Proszę wyjść z mojego domu. – Wyganiasz mnie?! Mnie?! Maria szeroko otworzyła drzwi. Chwyciła teściową za łokieć i wyprowadziła do wyjścia. Ludmiła próbowała się wyrywać, ale Maria była bardziej zdeterminowana. Wreszcie wypchnęła ją na klatkę schodową. – Ja jeszcze swoje osiągnę! – Ludmiła odwróciła się w drzwiach, twarz wykrzywiona ze złości. – Słyszysz mnie?! Nie pozwolę ci zmarnować mojego jedynego wnuka! – Do widzenia, pani Ludmiło. – Sergiusz się wszystkiego dowie! Wszystko mu opowiem! Maria zatrzasnęła drzwi. Oparła się o nie plecami i wypuściła powietrze, długo, powoli – aż do ostatniej kropli. Za drzwiami jeszcze przez chwilę słychać było stłumione krzyki, potem tupot na schodach. Cisza zapanowała dopiero po dwóch minutach. Teściowa w końcu ją wykończyła. Te wieczne pretensje, rady, pouczanie – jak wychowywać, czym karmić, w co ubierać. A Sergiusz nie widział problemu. „Mama chce dobrze”, „Jest doświadczona”, „No, posłuchaj jej chociaż”. Matkę traktował jak wyrocznię. Każde jej słowo było dla niego święte. Maria musiała tylko cierpliwie znosić. Dzień po dniu, wizyta po wizycie. Ale dziś nie. Sergiusz wrócił z pracy przed ósmą. Maria usłyszała, jak przekręcił zamek, i od razu wiedziała – teściowa już zadzwoniła do syna. Po tym, jak rzucił kluczami na komodę. Po tym, jak ciężko przeszedł do kuchni, nawet nie zajrzał do pokoju, gdzie Kostek oglądał bajki. – Kostek, słoneczko, zostań tutaj – Maria uklękła przed synem, nałożyła mu duże słuchawki i włączyła na tablecie ulubiony serial o robotach. – My z tatą musimy porozmawiać. Kostek skinął głową, wbił wzrok w ekran. Maria przymknęła drzwi do dziecięcego i poszła do kuchni. Sergiusz stał przy oknie, skrzyżowane ręce na piersi. Nie odwrócił się, gdy Maria weszła. – Wygoniłaś moją matkę. Nie pytanie. Stwierdzenie. – Poprosiłam ją, żeby wyszła. – Wywaliłaś ją za drzwi! – Sergiusz odwrócił się, szczęka mu pulsowała. – Dwie godziny płakała przez telefon! Dwie godziny, Maja! Maria usiadła do stołu. Nogi bolały po całym dniu w pracy, a teraz jeszcze to. – Nie przeszkadza ci, że mnie obraziła? Sergiusz zawahał się na sekundę, potem machnął ręką. – Ona się tylko martwi o wnuka. Co w tym złego? – Nazwała mojego syna nieudacznikiem i mazgajem. Naszego syna, Sergiuszu. Sześciolatka. – No, przesadziła, bywa. Ale w czymś mama ma rację, Maja. Chłopakowi potrzeba sportu. Drużyna, hart ducha, odporność… Maria spojrzała mężowi w oczy. Milczała długo, aż odwrócił wzrok. – Mnie w dzieciństwie zmuszali do gimnastyki. Mama postanowiła – będziesz gimnastyczką i koniec. Przez pięć lat, Sergiuszu, przez pięć lat płakałam przed każdymi zajęciami. Rozciągałam się do bólu, chudłam od ćwiczeń, błagałam, żeby mnie zabrała z tych sal. Sergiusz zamilkł. – Do dziś nie mogę patrzeć na sale sportowe. Do dziś. I swojemu dziecku tego nie zrobię. Zechce na piłkę – proszę bardzo. Ale tylko jeśli sam będzie chciał. Na siłę – nigdy. – Mama po prostu chce dobrze… – To niech sobie urodzi jeszcze jedno dziecko i wychowuje jak chce – Maria wstała od stołu. – Do wychowywania Kostka już jej nie dopuszczę. I ciebie też, jeśli będziesz po jej stronie. Sergiusz się wahał, jakby chciał coś odpowiedzieć, ale Maria już wyszła z kuchni. Resztę wieczoru nie rozmawiali. Maria położyła Kostka spać, potem długo siedziała w ciemności dziecięcego pokoju i słuchała równomiernego oddechu syna. Następne dwa dni minęły w napiętym milczeniu. Potem Sergiusz zażartował przy kolacji, Maria się uśmiechnęła – lody zaczęły topnieć. W piątek już rozmawiali normalnie, choć temat teściowej oboje uparcie omijali. W sobotni poranek Maria nagle się obudziła. Leżała chwilę, mrużąc oczy na budzik – ósma. Za wcześnie jak na weekend. Sergiusz chrapał obok, Kostek pewnie jeszcze spał. Co ją obudziło? Wtedy usłyszała cichy metaliczny dźwięk w przedpokoju. Przekręcenie klucza. Maria zerwała się, serce podskoczyło do gardła. Złodzieje? W biały dzień? Złapała telefon z komody i na palcach wyszła do przedpokoju. Drzwi wejściowe się otworzyły. Na progu stała Ludmiła Pietrowna. W ręku pęk kluczy. Na twarzy triumfalny uśmiech. – Dzień dobry, synowo. Maria stała boso na zimnej podłodze, w rozciągniętym t-shircie i piżamowych spodniach, a teściowa patrzyła na nią z góry tak, jakby w pełni miała prawo wejść do cudzego mieszkania o ósmej w sobotę. – Skąd pani ma klucze? Ludmiła pomachała pękiem przed nosem Marii. – Sergiusz dał. Wpadł dwa dni temu, przyniósł. Powiedział – mama, wybacz jej, nie chciała cię skrzywdzić. Tak cię przepraszał za jej wyskoki. Maria mrugnęła. Raz. Drugi. Próbując ogarnąć to, co usłyszała. – Co pani tu robi o tej porze? – Po wnuka przyszłam – teściowa już zdejmowała płaszcz, wieszała na haczyk. – Kostek, szykuj się! Babcia zapisała cię na piłkę, dziś pierwsze zajęcia! Wściekłość przyszła natychmiast. Gorąca, duszna, oślepiająca, aż do szału. Maria obróciła się i pobiegła do sypialni. Sergiusz leżał odwrócony do ściany. Udawał, że śpi – Maria widziała napięte ramiona pod kołdrą. – Wstawaj! – Maja, daj spokój… Maria zerwała z niego kołdrę, chwyciła za rękę i wyciągnęła do salonu. Sergiusz wyrywał się, potykał, ale Maria nie puszczała. Ludmiła już rozgościła się na kanapie. Siedziała z nogą na nodze, przeglądała magazyn z ławy. – Dałeś jej klucze – Maria zatrzymała się pośrodku pokoju, wciąż ściskając męża za nadgarstek. – Do mojego mieszkania. Sergiusz milczał. Kręcił się, rozglądał. – To moje mieszkanie, Sergiuszu. Moje! Kupiłam je przed ślubem. Za własne pieniądze. Jak mogłeś dać swojej matce klucze do mojego domu? – Ojej, jaka egoistka! – Ludmiła rzuciła magazyn. – Moje, nie moje… Tylko myśli o sobie! A Sergiusz myślał o synu, dlatego dał klucze. Żebym mogła z wnukiem się zobaczyć, skoro mnie na próg nie wpuszczasz. – Proszę się zamknąć! Ludmiła zaniemówiła z oburzenia, ale Maria patrzyła tylko na męża. – Kostek nie pójdzie na żadną piłkę. Dopóki sam nie zechce. – Nie ty decydujesz! – teściowa zerwała się z kanapy. – Ty to w ogóle nikt! Przelotna kobieta w życiu mojego syna! Myślisz, że jesteś jedyna? Niezastąpiona? Sergiusz cię toleruje tylko przez dziecko! Cisza. Maria powoli odwróciła się do męża. Stał z głową spuszczoną. Bez słowa. – Sergiuszu? Nic. Ani słowa w jej obronie. Ani jednego. – Dobrze – Maria kiwnęła głową. Ogarnęło ją zimne, przejrzyste uspokojenie. – Przelotna kobieta. A to się kończy w tej chwili. Zabierajcie swojego syna, pani Ludmiło. On nie jest już moim mężem. – Nie masz prawa! – teściowa zbielała. – Nie wolno ci tak po prostu go zostawić! – Sergiuszu – Maria mówiła cicho, patrząc mu w oczy – Masz pół godziny. Pakuj się i wyprowadź. Albo wyrzucę cię w piżamie – nie obchodzi mnie to. – Maja, poczekaj, porozmawiajmy… – Już rozmawialiśmy. Odwróciła się do teściowej i krzywo się uśmiechnęła. – Klucze może pani zostawić. Dziś wymieniam zamki. …Rozwód trwał cztery miesiące. Sergiusz próbował wrócić, dzwonił, pisał, przyjeżdżał z kwiatami. Ludmiła groziła sądem, opieką, jakimiś znajomościami. Maria zatrudniła dobrego adwokata i przestała odbierać telefony. Dwa lata minęły jak chwila… …Sala koncertowa szkoły muzycznej tętniła głosami. Maria siedziała w trzecim rzędzie, ściskała w dłoniach program. „Konstanty Woronow, 8 lat. Beethoven – Oda do radości”. Kostek wyszedł na scenę – poważny, skupiony, w białej koszuli i czarnych spodniach. Usiadł przy fortepianie, położył ręce na klawiszach. Pierwsze dźwięki wypełniły salę, a Maria przestała oddychać. Jej chłopiec grał Beethovena. Ośmioletni syn, który sam poprosił o szkołę muzyczną, sam godzinami ćwiczył, sam wybrał ten utwór na koncert. Kiedy wybrzmiał ostatni akord, sala eksplodowała oklaskami. Kostek wstał, ukłonił się, odnalazł wzrokiem mamę i się uśmiechnął – szeroko, szczęśliwie. Maria biła brawo razem ze wszystkimi, a łzy ciekły po policzkach. Wszystko dobrze. Wszystko zrobiła dobrze. Postawiła syna ponad wszystko – ponad cudze zdanie, ponad związek, ponad własny strach przed samotnością. Tak właśnie powinna postępować matka…