Dlaczego podjęłaś decyzję o rozwodzie? zapytała teściowa, jakby miała do tego pełne prawo. Weronika nie miała najmniejszego zamiaru mieszkać z rodzicami swojego męża. To on ją do tego przekonał. Powiedział, że jego mama nie może znieść myśli, by jej syn się wyprowadził. Chłop, trzydzieści cztery lata! Ale Weronice zrobiło się go żal.
Po prostu mamy inne spojrzenie na życie. Tak to już bywa. Nie jesteśmy pierwsi ani ostatni odpowiedziała, choć w duchu chciała powiedzieć prawdę wprost.
A jaki był prawdziwy powód? Teściowa dzwoniła do Dawida codziennie na wideo, żeby sprawdzić, czy Weronika sobie radzi i wszystko jest tak, jak trzeba. To było wtedy, kiedy nie mogła przyjechać osobiście. Nawet na weselu, składając im życzenia, powiedziała:
Cieszę się bardzo, że mój kochany syn w końcu się ożenił. Oczywiście, mógłby znaleźć lepszą partię, ale trudno. Nie obrażaj się, synowo.
Może Weronika powinna już wtedy po prostu się odwrócić i wyjść. Teściowa od dawna marzyła, by Weronika zostawiła Dawida i robiła wszystko, by im się nie powiodło. Dawid nie zrobił zupełnie nic, żeby chronić żonę. A tamtego dnia, gdy przejeżdżali autem obok domu teściowej, a ona nie wpuściła Weroniki do środka z Dawidem, Dawid nawet się nie odezwał. Teściowa powiedziała, że musi porozmawiać z synem na osobności. Weronika została na zewnątrz przez godzinę.
I znowu pytanie dlaczego nie odeszła? Gdyby tylko sama wiedziała. Ale teraz w końcu postanowiła. Tylko mi tu nie zaczynaj o różnicy poglądów. To nie film. No, mów, co ci nie pasuje w moim synu. Przyznaję, nie jesteś tą, którą sobie wymarzyłam przy Dawidzie. No i co teraz? Nie pozwolę ci odejść, dopóki nie powiesz szczerze, co takiego ci się nie podobało.
Weronika uśmiechnęła się tylko pod nosem. Nie potrzebowała jej pozwolenia. Odeszła sama, dla siebie, a do tego domu przyszła tylko dla Dawida. Powód rozwodu był jeden jego matka.
Odchodzę, powiedziała spokojnie Weronika.
Nie pozwalam! syknęła teściowa.
Wiesz co? Nie interesuje mnie to. Nic dla mnie nie znaczysz, odparła Weronika.
To oddaj mi połowę wartości pierścionka! wrzasnęła teściowa.
Co takiego? zdziwiła się Weronika.
Chcę połowy tego, co kosztował pierścionek, który ci kupił Dawid!
Weronika wybuchła śmiechem.
Mówisz o pierścionku, bo to jedyna rzecz, jaką twój syn był w stanie mi w życiu kupić? Możesz go sobie zatrzymać. Ja go nie chcę.
Tak się rozeszły. Weronika długo rozmyślała, jak mogła zgodzić się wejść w taki układ z Dawidem. Przecież jego matka pokazała prawdziwe oblicze na długo przed ślubem. Jak to się w ogóle stało? Chyba tylko Bóg to wie.
A ja wychodzę za mąż powiedziała kiedyś koleżanka z pracy Weroniki.
Serio? Za kogo? dopytała Weronika.
Nie bądź zła…
Nie żartuj Weronika już czuła, o kogo chodzi.
Za Dawida. Twojego byłego.
Żartujesz? Przecież wiedziałaś doskonale, jak się rozstaliśmy.
No wiedziałam, ale z każdym jest inaczej. On jest taki troskliwy. A jego mama wszystkim pomaga. Momentami nawet za bardzo, ale da się przeżyć.
Dla mnie to już nie ma znaczenia. Cieszę się, że to wszystko za mną.
A widzisz ten pierścionek, który mi dał Dawid? Zobacz.
I Weronika wiedziała, co zobaczy. To był dokładnie ten sam pierścionek, który kiedyś miał dla niej. Nawet nie kupił nowego, tylko zabrał stary i podarował go koleżance. Cóż, nie zdziwiło ją to ani trochę.
A na pierścionku był grawer: Na zawsze razem. Chciałaby, żeby ktoś to w końcu z tego pierścionka zmazał…
