To był dziwny sen, który zaczynał się w Warszawie, na dworcu autobusowym pachnącym kawą i drożdżówkami z makiem, gdzie z grupą polskich emerytów wsiadałam do autokaru jadącego do Krakowa. Miałam wrażenie, że wcale nie ja prowadzę swoje życie, tylko ono mnie zabiera, prowadzi ścieżkami wydeptanymi przez innych. Ot, wycieczka kilka zdjęć pod Sukiennicami, magnesy na lodówkę dla wnuków, kawałek oscypka i chwila zapomnienia od szarości codziennych ulic.
Sądziłam, że zatrzymam się tylko na chwilę przy Wawelu, spojrzę na Wisłę i zniknę w tłumie turystów, którzy robią zdjęcia smokowi ziejącemu ogniem. Ale wtedy, pod chłodnym cieniem katedry, spotkałam mężczyznę, który otulił mnie jak pachnący bzem czerwcowy wieczór.
Stałam przy smoczej jamie i nagle usłyszałam czyjś głos cichy, żartobliwy, trochę ironiczny, jakby wyjęty z moich młodzieńczych wspomnień. Zastanawiam się, czy smok też tak narzekał na pogodę jak my dziś? powiedział. Gdy się odwróciłam, zobaczyłam Jana wysokiego, z siwiejącymi skroniami, ubranego w lnianą koszulę i stary, słomiany kapelusz. Uśmiechał się do mnie tak, jakbyśmy tylko my dwójka byli w całym tym dziwnym, sennym Krakowie.
Zaczęliśmy rozmowę tak zwyczajną, a jednak pełną śmiechu, ciepłą jak herbata z konfiturą z róży. Poznałam jego imię, dowiedziałam się, że jest wdowcem jak ja. Ot, dwójka emerytów, których połączył przypadek na ławce przy Plantach. Nie chciałem dłużej czekać na lepszy moment, żeby zobaczyć Kraków powiedział pół żartem, pół serio. Jakby czekał na mnie właśnie tutaj.
Każda kolejna chwila była osobnym snem: siedzieliśmy razem na przystanku, patrzyliśmy na mewy, jedliśmy obwarzanki i próbowaliśmy odgadnąć, który hejnał jest prawdziwy, a który tylko mi się przyśnił. Czułam, że od lat nikt nie słuchał mnie z takim przejęciem. Pod Wawelem piliśmy razem mocną kawę w cieniu lipy, a ja po raz pierwszy od lat poczułam się młoda.
Następne dni rozciągały się jak długie popołudnia w dziwnie miękki czas. W autokarze siadałam obok niego, w restauracji dzieliliśmy się pierogami, w tłumie wycieczek odnajdywaliśmy się spojrzeniem. Wieczorami, gdy cała grupa grała w brydża albo oglądała Jeden z dziesięciu, my staliśmy na balkoniku hotelowym, patrząc na nocne światła miasta, rozmawialiśmy szeptem o wszystkim, co minione i tym, czego jeszcze nie odważyliśmy się zamarzyć.
Czułam, jak wraca do mnie dziewczęcy rumieniec, zakładałam bluzki, o których już zapomniałam, częściej się śmiałam. Inni patrzyli na mnie z uśmiechem a ja znów czułam się jak ktoś, a nie tylko cień własnej przeszłości.
Ale z każdym kolejnym porankiem rosło we mnie pytanie co będzie dalej? On mieszkał w Gdańsku, ja pod Łodzią, mieliśmy zupełnie inne życia, oddzielone setkami kilometrów i lat doświadczeń. Czy ta podróż w magicznym Krakowie mogłaby być czymś więcej niż ulotnym snem?
Ostatniego dnia wybraliśmy się razem na spacer Plantami bez innych. Siedzieliśmy na schodach przed Barbakanem, jedliśmy lody z krówkami i milczeliśmy w ciszy zbyt gęstej na słowa. Dawno nie czułem się tak dobrze powiedział Jan ale boję się, że to wszystko zniknie, gdy wrócimy do domu. Może to po prostu letnie uniesienie?.
Nie wiedziałam, czy to sen czy jawa, ale łzy napłynęły mi do oczu. W sercu walczyły dwie siły pragnienie, by zaryzykować, i strach, że rzeczywistość okaże się zbyt ciężka dla takiego kruchego szczęścia. Na krakowskim dworcu rozstaliśmy się uściskiem zbyt długim, zbyt prawdziwym. Wymieniliśmy numery, ale żadne nie powiedziało: Spotkajmy się jeszcze.
Teraz, gdy wspominam ten dziwny, niemal nierzeczywisty tydzień, jest on jak barwny sen piękny, intensywny i kruchego światła. Może Jan miał rację, a może tchórzostwem byłoby nie sprawdzić, dokąd zaprowadzi ta opowieść? Czy warto, mając tyle lat, zaryzykować spokojną codzienność w imię uczucia, które przychodzi jak letni deszcz cicho, niespodziewanie, bez zapowiedzi?
Więc pytam czy po pięćdziesiątce, sześćdziesiątce, a nawet później, wolno nam otworzyć się na nowe? Czy lepiej ukryć ten sen pod poduszką i zostawić jako pamiątkę, czy rozwinąć go jak list i przeczytać do końca? Bo serce przyspiesza na myśl o nim, a rozum szepce, że przecież to tylko sen. Ale może właśnie dla takich snów warto znów nauczyć się żyć.
