„Wujku, wróć do domu wcześniej!” — powiedziała mała żebraczka. Posłuchał jej i zastał żonę w… zaskakującej sytuacji.

«Wujciu, wróć do domu wcześniej» powiedziała mała żebraczka. Usłuchał i zastał żonę w… interesującej sytuacji.
Igor siedział w gabinecie, pogrążony w ciężkiej, niemal fizycznie odczuwalnej ciszy. Wydawało się, że nawet zegar na ścianie bał się odmierzać czas jego wskazówki zastygły, jakby nie śmiały zakłócić milczącej żałoby wiszącej w powietrzu. Wpatrywał się w róg drogiego, ciemnobrązowego biurka, ale nic nie widział. Jego wzrok był skierowany do wewnątrz tam, gdzie dusza bolała, dręczona wyrzutami i myślami o domu, o sypialni, gdzie, jak mu się wydawało, jego żona Krystyna powoli gasła.
W drzwiach ostrożnie zapukano. Nie głośno, nie natarczywie jakby ktoś bał się zakłócić jego samotność. W prześwicie stanęła Olga, jego zastępczyni i, jak czuł, jedyny powód, dla którego jeszcze nie oszalał. Weszła, a gabinet jakby wypełnił się światłem. Ale na jej twarzy nie było zwykłego, ciepłego uśmiechu. Podeszła do biurka i w milczeniu położyła przed nim złożony na pół arkusz papieru. Wniosek o zwolnienie.
Olu, co to? głos Igora załamał się, zmieniając w chryp. Czuł, jak coś pęka w nim w środku.
Tak będzie lepiej, Igor. Dla wszystkich odparła cicho, nie podnosząc wzroku. Już znalazłam pracę. W innym mieście.
Ból, tępy i ostry jednocześnie, przeszył go. Zerwał się, obszedł biurko i chwycił ją za ręce. Były zimne jak wiatr, który wdziera się przez szczeliny starych okien.
Nie odchodź. Proszę wyszeptał, jak modlitwę.
Nie mogę zostać. Ty jesteś jej potrzebny w jej głosie brzmiały niewylane łzy. Musisz być przy niej.
To moja wina! niemal krzyknął Igor, jego głos się załamał. To przeze mnie zachorowała! Mój grzech, mój romans z tobą ją zabija!
Przestań Olga w końcu na niego spojrzała, a w jej oczach zobaczył tę samą ból. Nie jesteś winny. Niczego. Puść siebie.
Ale on nie mógł. W głowie wirowały obrazy przeszłości, jakby pamięć celowo podsuwała wspomnienia, by ranić głębiej. Ich małżeństwo z Krystyną było aranżowane przez rodziców, którzy wierzyli, że dzieci powinny podążać za tradycjami i korzystnymi powiązaniami. Pamiętał jej chłód, niemal odrazę wobec jego prób zbliżenia się, jej wieczne niezadowolenie. Nie chciała dzieci, nazywając je balastem i końcem figury. Jej światem były przyjęcia, drogie suknie i blask cudzych diamentów, w których pragnęła błyszczeć najjaśniej. A on był dla niej tylko portfelem i symbolem statusu.
A potem w jego życiu pojawiła się Olga. I po raz pierwszy zrozumiał, czym jest ciepło, troska i miłość. Nie żądała niczego w zamian. Po prostu była blisko. Wspierała. Słuchała. Przytulała. Całowała tak, jakby znała każdą jego myśl. Ostatnie wspomnienie było najbardziej bolesne. Postanowił być uczciwy do końca i poszedł do Krystyny, by poprosić o rozwód. Chciał powiedzieć jej prawdę o swoich uczuciach do Olgi. W odpowiedzi dostał nie tylko histerię. To był spektakl. Krzyczała, tłukła naczynia, a potem złapała się za serce i upadła na dywan. Od tamtego dnia leżała z tajemniczą chorobą, której żaden lekarz nie umiał zdiagnozować.
Powroty do domu stały się torturą. Mroczna, przytłaczająca atmosfera wiała od progu. Krystyna leżała w swojej sypialni, otoczona poduszkami, i witała go słabym, ale pełnym wyrzutu głosem:
Znowu tak późno Zupełnie cię nie obchodzę. A ja może nie dożyję rana.
Igor połykał w milczeniu guzek w gardle i siadał w fotelu przy jej łóżku, czując, jak wina pożera go od środka. Był gotów na wszystko, byleby przeżyła, byleby mógł odkupić swój grzech. Dlatego, gdy oświadczyła, że znalazła medyczne światło, które może jej pomóc, bez słowa sprzeciwu się zgodził. Drogi profesor z wypielęgnowanymi rękami i samozadowoloną miną przyjeżdżał dwa razy dziennie, robił jakieś zastrzyki i wystawiał Igorowi ogromne rachunki. Igor płacił, nie zadając pytań.
Tego wieczoru podjechał pod kutą bramę swojego domu i zgasił silnik. Nie mógł się zmusić, by wysiąść z samochodu. Jeszcze pięć minut. Choć pięć minut ciszy, zanim znów zanurzy się w piekle wyrzutów, westchnień i zapachu leków.
W boczną szybę zapukano. Przy samochodzie stała drobna, może dziesięcioletnia dziewczynka w starej kurtce. W rękach trzymała wiaderko z mętną wodą i szmatę. Widział ją już kilka razy w tej okolicy zawsze kręciła się przy drodze, proponując kierowcom mycie reflektorów.
Wujciu, umyć reflektory? zapytała dzwoneczkowym głosem.
Igor skinął głową, wyjął z kieszeni banknot dużo większy niż koszt usługi i podał jej. Dziewczynka szybko przetarła szyby reflektorów, złapała pieniądze i już miała uciec, gdy nagle się odwróciła.
A pan za późno przyjeżdża wyrzuciła z siebie. Spróbuj wrócić wcześniej.
I, nie czekając na odpowiedź, zniknęła w ciemności. Igor został w samochodzie, kompletnie zdezorientowany. Co to za dziwne słowa?
Poranek zaczął się jak zwykle. Krystyna przywitała go jękiem i nową porcją wyrzutów:
Nie dotykaj mnie odsunęła rękę, gdy próbował poprawić jej poduszkę. Wkrótce przyjdzie opiekunka, ona wszystko zrobi. Jedź do swojej pracy, skoro jest ci ważniejsza niż umierająca żona.
Igor wymknął się z domu z ulgą. W pracy nie było lepiej. W południe, wyglądając przez okno gabinetu, zobaczył to, czego najbardziej się bał. Olga szła do swojego samochodu, niosąc w rękach karton ze swoimi rzeczami. Włożyła go na tylne siedzenie, usiadła za kierownicą i odjechała. Na zawsze.
Fala rozpaczy, zmieszanej z głuchą złością na siebie i na całe to niesprawiedliwe życie, przykryła go z głową. Stracił ją. Sam ją oddał, wymienił na poczucie winy wobec kobiety, której nigdy nie kochał. Usiadł w fotelu i zakrył twarz dłońmi. Wszystko skończone.
Dzień, w którym Igor uświadomił sobie, że prawdziwe szczęście nie wymaga poświęceń tylko wyboru.