„Wujku, wróć do domu wcześniej” – powiedziała mała żebraczka. Posłuchał i zastał żonę w… zaskakującej sytuacji.

Wujciu, wróć wcześniej do domu powiedziała mała żebraczka. Posłuchał i zastał żonę w interesującej sytuacji.
Igor siedział w gabinecie, pogrążony w ciężkiej, niemal fizycznie wyczuwalnej ciszy. Nawet zegar na ścianie zdawał się bać odmierzać czas jego wskazówki zastygły, jakby nie śmiały zakłócić milczącej żałoby wiszącej w powietrzu. Wpatrywał się w róg drogiego, ciemnego biurka, lecz nic nie widział. Jego wzrok był skierowany do wewnątrz tam, gdzie dusza krwawiła, dręczona wyrzutami i myślami o domu, o sypialni, gdzie, jak mu się zdawało, gasła powoli jego żona Krystyna.
W drzwiach ostrożnie zapukano. Cicho, nieśmiało jakby ktoś bał się naruszyć jego samotność. W progu stanęła Olga, jego zastępczyni i, jak czuł, jedyny powód, dla którego jeszcze nie oszalał. Weszła, a gabinet jakby wypełnił się światłem. Lecz na jej twarzy nie było zwykłowej ciepłej nuty. Podeszła do biurka i bez słowa położyła przednim złożony na pół arkusz papieru. Wypowiedzenie.
Ola, co to? głos Igora zadrżał, zamieniając się w chryp. Poczul, jak coś w nim pęka.
Tak będzie lepiej, Igor. Dla wszystkich odparła cicho, nie podnosząc wzroku. Znalazłam już pracę. W innym mieście.
Ból, tępy i ostry zarazem, przeszył go. Zerwał się, obszedł biurko i chwycił ją za dłonie. Były zimne jak wiatr, który wieje przez szpary starych okien.
Nie odchodź. Proszę wyszeptał, jak modlitwę.
Nie mogę zostać. Ona cię potrzebuje w jej głosie drżały niewylane łzy. Musisz być przy niej.
To moja wina! niemal krzyknął Igor, głos mu się załamał. To przeze mnie zachorowała! Mój grzech, mój romancik z tobą ją zabija!
Przestań Olga wreszcie na niego spojrzała, a w jej oczach ujrzał tę samą mękę. Nie jesteś winny. Niczego. Odpuść sobie.
Ale nie mógł. W głowie wirowały obrazy przeszłości, jakby pamięć celowo rzucała mu wspomnienia, by ranić głębiej. Ich małżeństwo z Krystyną było aranżowane przez rodziców, którzy wierzyli, że dzieci powinny podążać za Rodzinnymi tradycjami i korzystnymi układami. Wpomniał jej chłód, niemal obrzydzenie wobec prób zbliżenia się, jej wieczne niezadowolenie. Nie chciała dzieci, nazywając je kulą u nogi i końcem figury. Jej świat to były przyjęcia, drogie suknie i blask cudzych brylantów, w którym marzyła, by błyszczeć najjaśniej. A on był dla niej tylko portfelem i elementem wizerunku.
A potem w jego życiu pojawiła się Olga. I po raz pierwszy zrozumiał, czym jest ciepło, troska i miłość. Nic nie żądała w zamian. Po prostu była. Wspierała. Słuchała. Przytulała. Całowała tak, jakby znała każdą jego myśl. Ostatnie wspomnienie było najboleśniejsze. Postanowił być uczciwy do końca poszedł do Krystyny prosić o rozwód. Chciał wyznać prawdę o uczuciach do Oli. W odpowiedzi dostał nie histerię. To był spektakl. Krzyczała, tłukła naczynia, w końcu chwyciła się za serce i padła na dywan. Od tamtego dnia leżała, dotknięta tajemniczą chorobą, której nie umiał zdiagnozować żaden lekarz.
Powroty do domu stały się torturą. Mroczna, duszna atmosfera witała go już w progu. Krystyna leżała w swoim pokoju, otoczona poduszkami, i witała go słabym, lecz pełnym pretensji głosem:
Znowu tak późno Zupełnie cię nie obchodzę. A ja może do rana nie dożyję.
Igor połykał ślinę i siadał przy jej łóżku, czując, jak poczucie wIgor uścisnął Olgę mocniej, patrząc na ich córeczkę, i zrozumiał, że każda burza, przez którą przeszedł, była tylko drogą do tego, by w końcu odnalazł prawdziwe szczęście.