Oj, wnuczki moje, posłuchajcie staruszki Bo choć mówią, że w domu opieki jest cisza, to mnie tylko przypomina, jak kiedyś życie wokół huczało. A wiecie, co pamiętam najwyraźniej? Nie święta, nie prezenty, tylko te ludzkie głupoty, przez które rodziny się rozpadają.
Miałam kiedyś znajomych małżeństwo Antoninę i jej synka, Witolda. Żyli sobie spokojnie, aż ten przyprowadził do domu jakąś młodą. Nazywała się Alina. Śliczna, umalowana, paznokcie jak sztylety, ale niestety do pracy czy gospodarstwa ręce jej nie pasowały.
Antonina już od pierwszego spotkania wargi zacisnęła mówi mi:
Coś mi ta lala nie leży.
I nie bez powodu. Bo jak Alina pierwszy raz naczynia myła to raczej tłuszcz po talerzach rozsmarowała. I jeszcze butnie oznajmiła:
Rąk brudzić nie będę, to nie dla mnie.
A teściowa na to:
I sprzątać za tobą też nie zamierzam. Myj, bo to nie hotel!
A ona tylko ramionami wzruszyła. No, myślę, długo to nie pociągną. Ale Witold uparł się:
Kocham! Ożenię się!
Antonina go tu i tam odradzała, ale na próżno. W dwa miesiące wesele zrobili, a tydzień później klucze od mieszkania młodym oddali.
Ale nie cieszyła się długo przyszła kiedyś w gości, a tam Boże, wnuczki, taki bałagan, że lepiej podpalić i od nowa budować! Kurz, brudne naczynia w zlewie, rzeczy porozrzucane. A Alina, zamiast ścierkę do wiadra zamoczyć, siedzi, paznokcie kręci i mówi:
Szukam siebie. Praca mnie znajdzie, gdy będzie trzeba.
A teściowa na to:
Nie praca cię znajdzie, tylko wydział kredytowy, jak twojego męża za długi wezmą!
Bo Witold już dwie pożyczki miał, a trzecią wziął na jej zachcianki. A Alina, wyobraźcie sobie, jeszcze i samochód zachciała.
Po co? pyta teściowa.
Żeby na rozmowy jeździć, z autem to inaczej cię traktują! dumnie odpowiada.
I tak się tam przekomarzali, aż Antonina, ścierając kurz z lodówki, nie powiedziała:
Znam swojego syna. Długo ty tu nie posiedzisz.
A ta za plecami:
On mnie kocha!
Ale teściowa już postanowiła ani grosza więcej na ich długi nie da. I nie pomyliła się: po miesiącu Witold przybiegł nie po samochód, tylko prosić, żeby mama kredyt na siebie wzięła.
Dla nas, mamo! Sam spłacę! błaga.
A ona na to:
Wiem, komu obiecałeś ten samochód. Ale na mój koszt nigdy.
Poszedł zasępiony, powiedział Alinie, że zakupów nie będzie. A ta jak nie wrzasnie! Skandal urządziła, jakby świat się walił.
Wtedy Witold już nie wytrzymał. Spakował rzeczy tej piękności i za drzwi wystawił. I rozwód złożył.
Ot, dzieci, bywa tak: myślisz, że miłość na wieki, a tu jak pianę wiatr zdmuchnie. Bo miłość to nie manicure, bez pracy i szacunku szybko pęka.
Chcecie, opowiem wam, jak potem żyli? Bo to też pouczająca historia
