Weronika, otwórz od razu! Wiemy, że jesteś w środku! Sławek widział światło w oknie!
Weronika właśnie kończyła podwiązywać gałązkę eustomy do drewnianego podpórka. Dłonie miała całe zielone od łodyg, fartuch ubrudzony ziemią. Podniosła wzrok i spojrzała na przeszklone drzwi pracowni. Za nimi stały dwie postacie. Jedną rozpoznała natychmiast, nawet przez zaparowaną szybę. Szerokie ramiona, farbowane włosy ciemnoczerwone jak dojrzała wiśnia. Lidia Pietras. Teściowa. A raczej była teściowa.
Weronika się nie spieszyła. Włożyła eustomę do wiadra z wodą, zdjęła rękawice i powiesiła je na haczyku przy stole. Dopiero potem podeszła do drzwi.
Dobry wieczór rzuciła, odsuwając zasuwę.
Lidia Pietras weszła pierwsza, nie czekając na zaproszenie. Za nią wcisnęła się Sylwia, siostra Michała, z podpuchniętymi oczami i szalikiem zarzuconym byle jak na szyi.
Dobry? Weronika, ty chyba żartujesz! Lidia rozejrzała się po pracowni, jakby szukała czegoś, co można by skrytykować. Znalazła: Kwiatuszki sobie wąchasz, kiedy człowiek umiera!
Kto umiera? zapytała Weronika spokojnie.
Michał! wykrzyknęła Sylwia i natychmiast zasłoniła usta dłonią. Michał jest w szpitalu. Wypadek. Kręgosłup…
Weronika patrzyła na nie w milczeniu. Coś w niej się ścisnęło, ale nie tak, jak rok temu ściskało się wszystko na samo imię Michał. Inaczej. Cicho i czujnie, jak ktoś, kto raz już się poparzył i teraz automatycznie cofa się od ognia.
Usiądźcie powiedziała, kiwała głową w stronę dwóch stołków przy stole.
Nie pora na siedzenie mruknęła Lidia, ale i tak opadła ciężko na stołek. Nogi miała słabe, Weronika pamiętała żylaki, nadciśnienie.
Sylwia została na stojąco, nerwowo plącząc szalik.
Opowiedzcie dokładnie poprosiła Weronika.
I opowiedziały. Przerywając sobie, przekręcając szczegóły. Trzy dni temu Michał jechał drogą ekspresową. Padał deszcz. Auto wpadło w poślizg, uderzyło w barierę. Mówią, że samochód do kasacji. On przeżył. Ale złamany kręgosłup, złamanie kompresyjne, operacja się udała, ale lekarze są ostrożni w rokowaniach. Może chodzić, może nie. Potrzebna opieka, bliscy.
A Daria? zapytała Weronika.
To imię padło spokojnie. Nawet ją to dziwiło. Rok temu przecież brzmiało jak cierń pod skórą. Daria, dwadzieścia dziewięć lat, specjalistka od sprzedaży, dla której Michał po osiemnastu latach małżeństwa zostawił rodzinę.
Lidia zacisnęła usta.
Daria wyjechała.
Gdzie?
Do mamy. Do Torunia. Sylwia znów zakryła sobie usta, ale już nie z żalu, tylko, zdawało się, z wściekłości. Jak tylko usłyszała, że może nie chodzić, natychmiast zaczęła się pakować. Dwa walizki w trzy godziny. Dzwonimy, nie odbiera.
Weronika przez chwilę milczała. W pracowni panowała cisza, tylko spod niezakręconego kranu kapała woda. Pachniało wilgocią i czymś słodkim, liliowym.
I czego więc ode mnie chcecie? spytała w końcu.
Lidia wyprostowała się na stołku.
Weroniko, przeżyliście wspólnie osiemnaście lat. To coś znaczy. Najlepiej go znasz. Z tobą się słucha. Potrzebuje teraz kogoś, kto…
Pani Lidio przerwała Weronika rozmawiacie o człowieku, który zostawił mnie dla innej. O człowieku, który rok temu, w tej naszej wspólnej codzienności, po prostu nie znalazł dla mnie miejsca.
Daj spokój odezwała się Sylwia. To już minęło. Teraz chodzi o życie!
O życie?
Lekarz powiedział, że bez stałej opieki będą powikłania! Odleżyny, zapalenie płuc! Miał operację kręgosłupa, rozumiesz?! To nie katar!
Weronika podeszła do zlewu i zakręciła wodę. Stała chwilę w skupieniu, patrząc na swoje ręce. Pięćdziesiąt dwa lata. Te dłonie potrafiły robić bukiety, które ludzie fotografowali, by potem oprawiać je w ramki. Ugniatać ciasto na pierogi, robić zastrzyki synowi przy wysokiej gorączce, bandażować rozcięty palec Michała, naprawić kontakt, dźwigać siatki z bazarku. Zawsze umiały wszystko. Weronika przez te lata nie zastanawiała się, czy chce to robić, czy po prostu wypada, bo tak trzeba. Bo tak musi być.
Wytarła ręce w ręcznik i odwróciła się.
Pomyślę powiedziała cicho.
Tu nie ma czasu na myślenie! Lidia podniosła się z krzesła, głos miała twardy, prawie groźny. Gdy ty tutaj myślisz, on tam leży sam! Żadnej żony, nikogo! Sylwia pracuje od rana do wieczora, mnie kręgosłup boli, sama ledwo chodzę! Nie możesz siedzieć przy kwiatach i udawać, że to nie twój problem!
A czyj? zapytała cicho Weronika.
Nie odpowiedziały.
Za szklaną pracownią było już ciemno na dobre. Październik, ciemno robi się szybko. Weronika patrzyła przez szybę na ulicę, na żółtą lampę na rogu, na mokry asfalt, na pustą ławkę, na której w lecie czekali klienci, aż skończy bukiet.
Historia jak z życia, myślała. To się dzieje naprawdę. Stoją przed tobą dwie osoby i każą wrócić do roli, której już dawno nie masz.
Dobrze powiedziała w końcu. Przyjadę jutro rano. Zobaczę, jak jest. Ale niczego nie obiecuję.
Lidia odetchnęła z ulgą. Sylwia rzuciła się jej na szyję, Weronika stała bez ruchu, nie odwzajemniając objęć, cierpliwa, czekając aż się odsunie.
Gdy wyszły, długo jeszcze siedziała na krześle, na którym przed chwilą siedziała Lidia. Wpatrywała się w kwiaty. Eustoma w wiadrze, różowa, z pąkami jak zwinięte listy. Chryzantemy w drewnianych skrzynkach pod ścianą. Gałęzie miechunki z pomarańczowymi lampionami. Wszystko to zrobiła własnymi rękami. Wynajęła lokal po trzech miesiącach, odkąd Michał odszedł. Sama malowała ściany na szarobiało, a szafki zawiesił pan Gienek, sąsiad, za butelkę dobrego wina. Nazwę Łodyżka sama wymyśliła na początku wydawała się śmieszna, ale została. Znalazła dostawców, założyła stronę, nauczyła się fotografować kwiaty tak, by ludzie przystawali patrząc na zdjęcia.
Rok. Rok budowała świat dla siebie. Żyć dla siebie nie jest egoizmem, nie jest kaprysem. To po prostu normalne.
A teraz to wszystko.
Wyłączyła światło nad stołem, zostawiła tylko małą lampkę przy drzwiach. Poszła do domu.
Szpital ogromny, jeszcze z czasów PRL, długie korytarze, zapach natychmiast rozpoznawalny. Chlor, szpitalne jedzenie, coś nieuchwytnego, typowego tylko dla takich miejsc. Znalazła oddział, zapytała pielęgniarkę, gdzie się udać. Ta spojrzała uważnie.
Jest pani rodziną?
Była żona odpowiedziała Weronika.
Brwi pielęgniarki lekko drgnęły, ale nie skomentowała, tylko podała drogę.
Michał leżał w czteroosobowej sali, ale inne łóżka były puste. Przykryty po pasa, ręce na kołdrze, wyraźnie schudł. Twarz szara, pod oczami cienie. Na stoliku szklanka z herbatą, telefon leżał ekranem do dołu.
Zobaczył ją i coś się zmieniło na twarzy. Nie radość, raczej spokój. Jakby się spodziewał, czekał.
Weronika powiedział.
Cześć odparła i położyła na stoliku reklamówkę z jabłkami i wodą mineralną. Nie z sympatii, po prostu w Polsce do szpitala nie idzie się z pustymi rękami.
Usiadła na krześle pod oknem.
Boli? spytała.
Da się wytrzymać. Dostaję leki. Zamilkł. Przyszłaś jednak.
Przyszłam.
Mama dzwoniła. Mówiła, że były u ciebie.
Tak.
Patrzył w sufit, potem na nią.
Myślałem, że nie przyjdziesz.
Ja też tak myślałam.
Cisza. Za oknem szumiał deszcz. Listopad gonił październik, spieszył się.
Daria wyjechała powiedział Michał.
Wiem.
No właśnie. Uśmiechnął się krzywo. Jak w filmie. Dopóki jest fajnie, to jest, jak coś się dzieje, to znika.
Weronika nie odpowiedziała. Nie zamierzała go żałować, ale też nie dobijać. Po prostu patrzyła na tego człowieka, z którym spędziła osiemnaście lat, urodziła syna, jeździła latem nad jezioro, kłóciła się o pieniądze i godziła, wierząc, że taka jest właśnie codzienność.
Weronika zaczął, zmieniając ton. Ciszej, łagodniej. Tak mówił, gdy o coś prosił. Rozpoznała ten głos od razu i odruchowo spoważniała. Leżąc tutaj, sporo myślałem. Człowiek ma na to czas, jak nie wstaje z łóżka. Dopiero teraz zrozumiałem, że byłem głupcem. To, co miałem prawdziwego, to byłaś ty. Dom, rodzina… Daria… Machnął ręką. Rozumiesz sama. Nie proszę o wybaczenie, wiem, że za późno. Ale jesteś najbliższą osobą, jaką mam.
Słuchała go, ale jakby z oddali, widząc, jak wykuwają się te słowa. Najbliższa. Najważniejsza. Zrozumiałem. Byłem głupi. Zostałaś jedna. To tylko słowa, by zgodziła się przy nim być. Nie z miłości. Z wygody.
Relacje po rozwodzie czasami wyglądają właśnie tak. Ani pięknie, ani tragicznie. Po prostu. Człowiek odnajduje cię, gdy mu ciężko. Nie dlatego, że kocha. Bo mu wygodnie.
Michał powiedziała. Dobrze, że żyjesz. Cieszę się, że operacja się udała. Ale nie wrócę. Ani opiekować się tobą, ani tak po prostu. Jesteśmy po rozwodzie.
Wiem…
Daj dokończyć.
Zamilkł. Zdążył się przyzwyczaić, że zawsze przerywała mu bez słów. Teraz był zaskoczony.
Znajdę opiekunkę. Dobrą, z doświadczeniem. Opłacę pierwszy miesiąc, bo pewnie nie dasz rady zorganizować tego sam. Ale to wszystko. I jeszcze jedno. Sięgnęła do torby po teczkę i długo szukała, bo zapodziała się pod portfelem i notesem. Tu dokumenty. Wciąż nie mamy zakończonego podziału majątku. Ty zwlekałeś, ja nie pchałam tematu. Teraz proszę cię o podpis.
Michał patrzył na teczkę.
Naprawdę teraz?
Tak. Bo potem możesz powiedzieć, że byłeś po lekach. Albo adwokat się przyczepi. Teraz jesteś świadomy. Lekarz potwierdzi.
Spojrzał długo. Ona nie odwróciła wzroku.
Zmieniłaś się mruknął.
Tak.
Kiedyś byś tak nie umiała.
Pewnie tak.
Wziął teczkę, przeglądał dokumenty. Weronika podała mu długopis.
Właśnie wtedy wszedł lekarz. Niski, około czterdziestki, w szarym kitlu, z teczką pod pachą. Spokojny, lekko zmęczony wyraz twarzy.
Dzień dobry przywitał się, spoglądając z zapytaniem na Weronikę, ale uprzejmie, bez wścibstwa. Andrzej Makowski, lekarz prowadzący.
Weronika.
Jest pani…
Była żona, po raz drugi dzisiaj powiedziała już niemal przyzwyczajona.
Andrzej Makowski skinął głową, jakby to była najzwyklejsza sprawa świata i zwrócił się do Michała.
Panie Michał, jak noc?
W porządku. Spałem.
Dobrze zanotował lekarz. Dziś spróbujemy podnieść zagłówek wyżej, zobaczymy jak zareaguje organizm. Proszę być dobrej myśli, na razie rokowania są ostrożnie optymistyczne.
Panie doktorze wtrąciła Weronika mogę chwilę?
Wyszli na korytarz. Weronika zamknęła drzwi.
Chciałabym zatrudnić opiekunkę. Proszę podpowiedzieć, czego szukać jakie umiejętności, doświadczenie. I sprzęt, jeśli potrzeba coś dokupić.
Andrzej Makowski patrzył na nią uważnie.
Nie będzie pani się opiekować osobiście?
Nie.
Rozumiem. Zamyślił się na chwilę. Szczerze, to rozsądna decyzja. Proszę się nie urazić, ale krewni, którzy opiekują się z poczucia winy lub obowiązku, rzadko dają sobie radę. Pacjentowi potrzeba spokoju, stałej opieki. Opiekunka to potrafi, rodzina nie zawsze.
Weronika spojrzała na niego.
Wszystkim to pan mówi?
Tylko tym, którzy pytają odparł.
Prawie się uśmiechnęła.
Proszę napisać, co konieczne poprosiła i wyciągnęła telefon.
Zmówił szybko. Zapytała na oddziale o kontakty do agencji. Podziękowała.
Jedno jeszcze dodał, gdy już miała wracać. Rokowania są niezłe. Jest stosunkowo młody, operacja się powiodła. Może za pół roku znów będzie chodził. Ale nic nie jest pewne.
Rozumiem.
Najważniejsze, żeby to on rozumiał.
Wróciła do sali. Michał trzymał zamkniętą teczkę na brzuchu, długopis leżał obok.
Podpiszesz? zapytała.
Patrzył w sufit.
A jak powiem, że się zastanowię?
Michał…
Podpiszę. Wziął długopis. I tak postawisz na swoim. Teraz jesteś inna.
Zawsze taka byłam. Tylko ukrywałam. Nie wiem, po co.
Podpisał. Trzy kartki w odpowiednich miejscach. Schowała dokumenty.
Opiekunkę załatwię do końca tygodnia oznajmiła. Sylwii wyjaśnię wszystko. Pieniądze za pierwszy miesiąc przekażę agencji. Potem już sobie poradzicie.
Weronika… powiedział, gdy pakowała torebkę.
Tak?
Dziękuję, że przyszłaś.
Spojrzała. Długo. Bez żalu, bez złości. Po prostu jak na coś, co było częścią życia, a już nią nie jest.
Zdrowiej rzuciła.
I wyszła.
Na korytarzu zatrzymała się przy oknie. Za nim widok na szpitalne podwórko, kilka drzew z resztkami liści, ławka mokra od deszczu. Starszy pan w szlafroku siedział tam i patrzył w dal, choć nie było na co patrzeć. Po prostu siedział i oddychał.
Weronika też wzięła głęboki oddech.
Coś puściło. Nie wszystko. Ale coś ważnego, jakby niosła ciężką torbę i w końcu ją odstawiła. Nie rzuciła, nie cisnęła. Po prostu odstawiła, ostrożnie. Wyprostowała się.
Jak odpuścić przeszłość, zapisałaby, gdyby miała pamiętnik. Nie wiem. Chyba to nie dzieje się w jeden moment i od jednej decyzji. To wiele małych kroków. Jeden z nich właśnie zrobiła.
Opiekunkę znalazła przez agencję w dwa dni. Pani Halina, 58 lat, doświadczenie w rehabilitacji. Spokojna, konkretna, z plikiem referencji. Umówiły się w kawiarni obok szpitala. Halina zadawała trafne pytania o charakter, depresję, ból. O rodzinę, która będzie się pojawiać.
Rodzina częściej przeszkadza niż pomaga powiedziała Halina. Ale to nie ich wina.
Wiem przyznała Weronika.
Ustaliły szczegóły, Weronika przelała pieniądze. Zadzwoniła do Sylwii, wyjaśniła wszystko. Sylwia najpierw chciała protestować, że Michał chce bliskich, nie opiekunki, ale Weronika przerwała jej cicho i stanowczo. To dla niej samej było objawienie. Przedtem albo nie przerywała, albo krzyczała ze złości. Teraz spokój.
Sylwio, możesz przychodzić codziennie. Halina nie będzie przeszkadzać. Ale ja nie przyjdę. Mam własne życie, które nie musi się dostosować do cudzego nieszczęścia.
Sylwia milczała, w końcu powiedziała:
No dobrze.
Tylko tyle. Bez pretensji, bez łez. Może miała już dość. Może czuła, że Weronika ma rację.
Lidia zadzwoniła sama za tydzień. Głos miała inny niż w pracowni, cichszy, starszy.
Weroniko, Halina się sprawdza, Michał się przyzwyczaja. Dziękuję, że się tym zajęłaś.
Proszę bardzo, pani Lidio.
Nie znikaj już całkiem. Czasem zadzwoń.
Weronika nie odpowiedziała ani tak, ani nie. Pożegnała się i schowała telefon do kieszeni fartucha. Stała w Łodyżce, jak niemal codziennie. Jak odpuścić przeszłość, gdyby ktoś zapytał, odpowiedziałaby: po prostu żyj dalej. Nie heroicznie, nie ostentacyjnie. Po prostu. Wstań rano, idź do pracy, rób to, co umiesz i kochasz. Toksyczni krewni i byli mężowie nie znikną z życia. Po prostu przestają być w nim najważniejsi.
Zima przyszła wcześnie tego roku. Na początku listopada spadł śnieg. Weronika niespodziewanie odkryła, że lubi zimę. Wcześniej nie lubiła. A przynajmniej nie myślała o tym. Póki był Michał i jego ciągłe narzekanie na zimno, reumatyzm, herbatę w konkretnym kubku o konkretnej godzinie. Teraz mogła patrzeć na śnieg i myśleć: ładnie. Po prostu.
W grudniu zamówień było więcej. Firmowe bukiety, prezenty, stroiki świąteczne. Weronika zatrudniła pomocnicę, Olę, dwadzieścia trzy lata, studentkę zaoczną, roześmianą, trochę roztargnioną, ale pojętną. Pracowało im się dobrze. Weronika uczyła ją, że kwiaty to nie towar, tylko tworzywo, jak farba w rękach artysty. Ola słuchała i czasem wpadała na pomysły na bukiety, które Weronikę autentycznie zadziwiały.
Skąd ty to bierzesz? zapytała raz Weronika.
Patrzę na człowieka, zamawiającego bukiet wzruszyła Ola ramionami. I wyobrażam sobie, jaki kwiat byłby do niego podobny. Albo do osoby, którą chce obdarować.
Weronika uśmiechnęła się.
To dobry sposób.
To pani mi powiedziała, że bukiet ma być żywy.
Tego nie pamiętała, ale pewnie mówiła.
Styczeń, luty. Życie toczyło się dalej. Weronika zapisała się na kurs florystyki. Ola żartowała, że już nie musi się niczego uczyć, na co Weronika odparła, że zawsze jest czego się uczyć i że to dla przyjemności, nie z braku umiejętności. To był dla niej nowy argument; kiedyś robiła rzeczy, bo należało albo ktoś poprosił.
Żyć dla siebie brzmi egoistycznie, gdy się mówi. W praktyce to: zapis na kurs, wieczór z książką na fotelu bez komentarzy, że czytasz za długo, wyjazd w weekend do innego miasta, bo lubisz starą architekturę, choć nikt wcześniej tego nie rozumiał.
W lutym zadzwoniła Sylwia. Michał powoli wraca do siebie. Wstał o kulach. Halina go prowadziła spokojnie, bez narzekań. Weronika była naprawdę zadowolona i to było szczere sama radość, bez żalu i poczucia winy. Po prostu: dobrze, że wychodzi na prostą. Tyle.
Marzec przyniósł roztopy i pierwsze zamówienia na wiosenne bukiety. Tulipany, hiacynty, anemony. Weronika uwielbiała tę zmianę, gdy zimowe kompozycje ustępowały czemuś kolorowemu, rozkrzyczanemu, niecierpliwemu.
I właśnie w marcu on przyszedł.
Stała przy stole, pakowała na zamówienie żółto-biały bukiet narcyzy z margerytkami, prosty i szczery. Drzwi się otworzyły i wszedł mężczyzna. Nie podniosła od razu głowy, bo miała zajęte ręce.
Dzień dobry powiedziała.
Dzień dobry usłyszała.
Głos. Rozpoznała go zanim spojrzała w twarz. Spokojny, lekko zmęczony, równy.
Andrzej Makowski stał przy wejściu i patrzył na pracownię tak, jak spogląda się na miejsce, które zna się tylko z wyobraźni. Bez kitla, w ciemnym płaszczu, z szalikiem. Bez teczki z dokumentami.
Pan? zapytała Weronika.
Ja uśmiechnął się.
Chwila ciszy. Ola akurat była w zapleczu po papier do pakowania. Zostali sami.
Michał został wypisany dziesięć dni temu powiedział Andrzej. Dochodzi do siebie w domu z tą samą opiekunką. Rokowania dobre.
Wiem odpowiedziała, Sylwia pisała.
Bardzo dobrze. Uśmiechnął się lekko, może nawet lekko się zawahał. Mówiąc wprost: nie przechodziłem tędy przypadkiem. Pamiętałem nazwę: Łodyżka. Znalazłem adres w internecie.
Weronika odłożyła tasiemkę.
Chce pan kupić kwiaty?
Tak. I nie tylko.
Cisza. Pachniało hiacyntami.
Co pan chciałby kupić? zapytała.
Podszedł do stojaka z anemonami. Fioletowe, czerwone, białe z ciemnym środkiem.
Te, poproszę. Trzy. Może pięć? Jak lepiej?
U nas to musi być nieparzyście: trzy albo pięć. Dla kogo?
Jeszcze nie wiem. Może pani pomoże zdecydować?
Podeszła do anemonów. Wybrała trzy, dołożyła dwa ciemnobordowe.
Pięć powiedziała. Lepiej wyglądają razem.
Zaczęła zawijać. Ręce pracowały same, odruchowo. Papier, wstążka, woda.
Weroniko powiedział.
Tak?
Czy mogę bezpośrednio powiedzieć? Nie umiem owijać w bawełnę.
Proszę nie podniosła wzroku od bukietu.
Chciałbym się z panią spotkać. Nie w szpitalu, nie z powodu sprawy, tylko tak po prostu. W kawiarni. Albo może do teatru, jeśli lubi pani teatr. Albo po prostu pospacerować, jeśli lepiej na świeżym powietrzu. Może to dziwne, ale myślę, że dorośli mogą być szczerzy, nie udawać, że przeszli tylko po kwiaty.
Uniósł wzrok.
Od kiedy tak pan uważa? spytała Weronika.
Od trzech miesięcy. Od rozmowy na korytarzu, kiedy pani notowała, co potrzeba dla opiekunki.
Pamiętała ten korytarz. Szpitalne okno, gołe drzewa.
Wtedy jeszcze byłam formalnie mężatką.
Wiem. Dlatego czekałem.
Za szybą był sam środek marca. Śnieg topniał, tylko gdzieniegdzie zostały szare pasy przy krawężnikach. Wróble kłóciły się przy ławce. Żółta lampa paliła się, choć już jasne.
Nie wiem powiedziała Weronika szczerze.
Czego nie wie pani?
Nie wiem, jak to się robi. Osiemnaście lat byłam żoną, rok oswajałam się z samotnością. Nie umiem, jak teraz się żyje.
Szczerze? Ja też nie wiem. Sześć lat po rozwodzie. Córka siedemnaście mieszka z matką, dogadujemy się. Najpierw tylko praca, żeby nie myśleć. Potem myślenie. W końcu stwierdziłem, że może trochę czasu na coś innego.
Ola weszła z papierem, zobaczyła klienta, uśmiechnęła się.
Pani Weroniko, pomóc?
Nie, Olu, dziękuję.
Ola wycofała się delikatnie na zaplecze, choć papier już nie był potrzebny.
Weronika wręczyła bukiet Andrzejowi.
Ile płacę?
Zaczekaj pan powiedziała.
Spojrzała na anemony ciemnobordowe, aksamitne płatki. Zawsze lubiła je za to, że są dyskretne, nie krzyczą, ale też nie chowają się w cieniu.
To historia o kwiatach, pomyślała nagle. Cały rok budowała życie wokół nich. Skryła tu ból. Znalazła coś własnego, prawdziwego. Teraz ktoś wchodzi do jej życia. Nie wdziera się, nie żąda, nie popycha. Po prostu wchodzi. Mówi wprost. Z anemonami w ręku. Czeka na odpowiedź.
Dobrze zgodziła się.
Uniósł lekko brwi.
Dobrze, czyli?
Do teatru. Dawno nie byłam w teatrze.
Andrzej uśmiechnął się szeroko.
Bardzo się cieszę.
Ale dziś nie mogę. Mam jeszcze trzy zamówienia.
Jasne. Więc w piątek? Albo w sobotę?
W sobotę powiedziała Weronika.
Podała cenę. Zapłacił, resztę schował do kieszeni.
Weroniko, a mogę zapytać?
Proszę.
Od kiedy zajmuje się pani kwiatami?
Pracownia istnieje rok z hakiem. Ale kwiaty towarzyszyły mi całe życie. To było hobby. Teraz to praca.
Dobrze gdy hobby staje się pracą.
Prawda przytaknęła. To szczęście.
Kiwał głową, złapał bukiet i ruszył do drzwi. Na progu zatrzymał się.
Do soboty, Weroniko.
Do soboty, Andrzeju.
Uśmiechnął się nieco szerzej:
Andrzej.
Do soboty, Andrzeju.
Drzwi się zamknęły. Weronika patrzyła za nim, jak przechodzi obok ławki, wróbli. Płaszcz, szalik, anemony w dłoni. Nie obejrzał się.
Ola wychynęła zaraz z zaplecza.
Kto to był, pani Weroniko? spytała tonem niby obojętnym, ale nie wytrzymała.
Klient odpowiedziała Weronika.
Klient, który rozmawiał piętnaście minut?
Ola.
Co?
Zawiniesz chryzantemy dla pani Marii? Będzie o czwartej.
Ola poszła zadowolona, że coś się wydarzyło. Weronika wróciła do pracy. Ręce działały jak zawsze. Papier, woda, zapach hiacyntów.
Sobota. To już za cztery dni. Cztery zupełnie zwyczajne dni, z zamówieniami, z dostawami, z pytaniami Oli, z telefonami od hurtowni. Cztery dni takie same jak wszystkie w tym spokojnym, wywalczonym roku.
Nie myślała specjalnie o sobocie. Po prostu pracowała. Czasem, gdy była sama, gdy tylko kwiaty były w wiadrach, wracała myślą do tej rozmowy. Nie do słów, do tonu. Spokojny głos, anemony w ręku: do soboty, Andrzeju.
Dorośli ludzie, powiedział. Mogą mówić wprost.
Może naprawdę mogą.
Nie wiedziała, co będzie w sobotę. Czy im się spodoba, czy będzie o czym mówić, poza pracą, chorobami, przeszłością. Czy będzie chciała spotkać się drugi raz. Nie wiedziała nic poza jednym: o tym zdecyduje sama. Nie teściowa, nie Michał, nie poczucie obowiązku, nie strach przed samotnością. Tylko ona.
To było nowe uczucie. Nie upajające, nie zawrotne, jak piszą w książkach. Po prostu pewne, jak ziemia pod stopami wiosną po długiej śnieżycy.
W piątek wieczorem, gdy zamknęła już pracownię, a Ola poszła do domu, Weronika włożyła do wazonu kilka ciemnobordowych anemonów, które zostały z dostawy. Ustawiła je na oknie obok kasy, tam gdzie zawsze kładzie coś dla siebie, nie na sprzedaż.
Spojrzała.
Dobrze wyglądają razem, powiedziała wtedy o pięciu.
To było prawdą.
Wyłączyła światło i poszła do domu. Jutro sobota.
Sobota zaczęła się o ósmej, szarym niebem i zapachem kawy z ekspresu, który kupiła pół roku temu i który Michał by wyśmiał bo za drogi, po co. Po co to jedno z tych słów, które rosną w małżeństwie jak chwasty w ogródku i nie zauważasz, że zagłuszają inne: chcę, lubię, marzę.
Siedziała z kawą przy oknie. Mokre dachy, gołąb na gzymsie, samochód omijający kałużę.
Telefon leżał na stole. Wiadomość leżała tam już od godziny. Nie dziś, nie przed momentem, tylko od godziny, jakby ktoś wstał, pomyślał, zebrał się na odwagę.
Dzień dobry. Teatr o siódmej. Może wcześniej coś zjemy? Ale jeśli nie, to nie nalegam. Andrzej.
Przeczytała raz jeszcze. Zauważyła dzień dobry bez ń. Uśmiechnęła się.
Odpisała:
Dzień dobry. Może zjemy. O szóstej?
Wysłała. Odstawiła telefon.
Dopiła kawę.
Za oknem marzec robił swoje. Cieknąca woda spod lodu, wiatr, wróbel przegonił gołębia. Miasto budziło się, obojętne na cudze soboty, cudze ważne decyzje i pierwsze kroki. Miasto nigdy nie zauważa, gdy ktoś robi coś ważnego. Po prostu jest.
Telefon zawibrował.
Ustalone.
Weronika wstała, odstawiła filiżankę do zlewu. Założyła fartuch, bo do wieczora było jeszcze pełno pracy, a kwiaciarnia sama się nie otworzy. Wzięła klucze.
Stanęła w drzwiach, spojrzała na mieszkanie. Niewielkie, jasne, z anemonami w szklance przy oknie bo i do domu wzięła kilka na próbę. To jej mieszkanie. Jej ekspres do kawy. Jej kwiaty. Jej sobota.
Wyszła.
Drzwi zamknęły się cicho. Tak, jak zamyka się coś, co zostało naprawdę zamknięte.
Andrzej już czekał przy kawiarni, gdy przyszła o 18:40. Stał kawałek od wejścia, zerknął w telefon, gdy ją zobaczył, schował go do kieszeni. Granatowy płaszcz, ten sam szalik. Tym razem bez kwiatów.
Dobry wieczór powiedział.
Dobry odpowiedziała Weronika.
Popatrzyli po sobie. Dwie sekundy, może trzy. Dwoje dorosłych na mokrej, marcowej ulicy, którzy są tu, bo tego chcą. Nie z konieczności. Nie dlatego, że nie mogą inaczej. Po prostu dlatego, że chcą.
No to co uśmiechnął się Andrzej wchodzimy?
Wchodzimy odpowiedziała Weronika.
I weszli.
