Wredna sąsiadka – Nie ruszaj moich soczewek! – wrzasnęła była przyjaciółka. – Patrz lepiej na swoje oczy! Myślisz, że nie widzę, na kogo się gapisz? – To co, zazdrosna jesteś? – zdziwiła się Tamara Borowikowa. – No, no, do kogo te usta rozdziawiasz! Już wiem, co ci dam na Gwiazdkę: maszynkę do zwijania warg! – Lepiej zatrzymaj ją dla siebie! – nie była dłużna Luda. – Albo twoich ust to już żadna maszyna nie ogarnie? Myślisz, że nie widzę? Babcia Tamara zsunęła nogi ze starego tapczanu i podeszła do domowego ołtarzyka pomodlić się rano. Nie była szczególnie religijna: coś tam z pewnością istniało gdzieś daleko – ktoś przecież nad tym wszystkim czuwał! Ale kto? Pytanie pozostawało otwarte. Głównej nazwie tej siły dawano wiele imion: kosmos, początek wszystkiego, no i oczywiście Pan Bóg! Tak, dobry dziadek z białą brodą i aureolą, siedzący sobie na chmurce i myślący o ludziach na Ziemi. Zresztą, wiek babci Tomy już dawno przekroczył połowę siedemdziesiątki. A w tym wieku lepiej już nie zadzierać z Najwyższym: jeśli Go nie ma – wierzący i tak niczego nie tracą. A jak jest, to niewierzący tracą wszystko. Pod koniec porannej modlitwy babcia Toma dorzuciła jeszcze kilka słów od siebie – jakżeby inaczej! Rytuał spełniony, duszy lżej – można zaczynać nowy dzień. W życiu Tamary Borowikowej były dwie wielkie udręki. I wcale to nie dziurawe drogi i pijacy, jak to zwykle mówią – to już oklepane! To była sąsiadka Luda i jej, Tomy, wnuki. Z wnukami wszystko jasne: młode pokolenie, nic im się nie chce. Ale mają własnych rodziców – niech się oni z nimi męczą! A co z Ludą, to nie wiadomo: zaczęła sąsiadce dopiekać po mistrzowsku! A w końcu to tylko w filmach przekomarzania się między Stecią i Jurkiewiczową wyglądają zabawnie i uroczo! W życiu – wygląda to zupełnie inaczej. Zwłaszcza, jak ktoś się czepia zupełnie bez powodu. A babcia Toma miała jeszcze serdecznego przyjaciela, “Pietrka na motorynce”. Pełne nazwisko – Piotr Efimowicz Koźmiński – taka rodzinna pisownia! O originie ksywki łatwo się było domyślić – w młodości Koźmiński Pietrek, a jakże, lubił śmigać motorynką. Dokładniej – motorynką, jak śmieszek nastolatek wołał na swój pojazd. Z czasem wszystko się uprościło – został po prostu „motorynka”. Motorynka od dawna zardzewiała w szopie, ale ksywka przylgnęła na dobre: wieś – to wieś! Kiedyś przyjaźnili się rodzinami – Pietrek z żoną Niną i Toma ze swoim mężem. Ale ich drugie połówki już od dawna spoczywały na miejscowym cmentarzu. Toma z przyzwyczajenia dalej przyjaźniła się z Pietrkiem – znali się od podstawówki, a on był porządnym kumplem. W szkole trzymali się we troje: ona, Pietrek i Luda – wtedy ta paczka świetnie się sprawdzała. To była zwyczajna przyjaźń – żadnego flirtu ze strony chłopaka. Chodzili wszędzie razem: rosły kawaler w środku, szczupłe panie po bokach pod rękę – jak filiżanka z dwoma uszkami. W sam raz, żeby się nie wyślizgnęła z ręki! Różnie bywa… Z biegiem lat przyjaźń się zmieniła. A właściwie – zanikła, przeradzając się w niechęć ze strony Ludmiły Władysławowny, a potem – w jawną nienawiść. Jak w bajce: coraz częściej mam wrażenie, że ktoś mnie podmienił… Ludę jakby podmienili! Stało się tak po śmierci jej męża: do tego wszystko było jako tako. Wiadomo, człowiek z wiekiem się zmienia: trochę skąpy robi się sknerą. Gadatliwy zamienia się w plotkarza. A zawistnego zżera zawiść do cna. Nie wykluczone, że właśnie to dopadło i sąsiadkę Tomy: baby takie są. Zresztą, chłopy nie lepsze. A było czego zazdrościć. Po pierwsze, Tomka mimo lat pozostała szczupła. A Luda – zamieniła się w “pieńka”: pani, gdzie tu robimy talię? Wyraźnie przegrywała na tle sąsiadki. Po drugie, wspólny przyjaciel z dzieciństwa ostatnio okazywał szybkiej Tamarkowi więcej zainteresowania niż Ludzie: często podśmiewali się z czegoś swojego, niemal dotykając siwymi głowami. A do niej ograniczał się do krótkich, suchych zdań. I odwiedzał Tomę częściej, a Ludę musiała go specjalnie zaciągać… No cóż: może nie była tak sprytna jak uparta Tomka. I zero poczucia humoru! A Pietrek zawsze umiał się pośmiać. W polskim języku jest dobre słowo – zrzędzić: bardzo lubił je nasz Jerzy Pilch. I właśnie zrzędzić zaczęła ostatnio Luda, czepiając się o byle co. Na początek okazało się, że klozet u Tomki stoi nie tam i śmierdzi! – Od twojej latryny wali! – wypaliła babcia Luda. – Ty to masz nowiny! Ona tam stoi od stu lat, dopiero zauważyłaś? – zdziwiła się sąsiadka i nie pozostała dłużna: – O, a twoje soczewki to przecież refundowane były! Darmowe rzeczy nigdy nie są dobre! – Nie ruszaj moich soczewek! – wrzasnęła była przyjaciółka. – Patrz lepiej na swoje oczy! Myślisz, że nie widzę, na kogo się gapisz? – To co, zazdrosna jesteś? – zdziwiła się Tamara Borowikowa. – No, no, do kogo te usta rozdziawiasz! Już wiem, co ci dam na Gwiazdkę: maszynkę do zwijania warg! – Lepiej zatrzymaj ją dla siebie! – nie była dłużna Luda. – Albo twoich ust to już żadna maszyna nie ogarnie? Myślisz, że nie widzę? A widziała, ile się dało, psiamać… I to nie raz, nie dwa. Nawet Pietrek, któremu poskarżyła się znajoma, doradził: zasyp ten kibel! Zrób w domu. I syn z córką zrobili mamie toaletę w domu. A szambo zasypał osobiście Piotr Efimowicz – ot, odpoczywaj, Luda! Zmieniaj tematy – wąchaj zapachy! Ale gdzie tam! Zaraz wyszło, że wnuki sąsiadki oberwały gruszę należącą do Ludmiły: gałęzie drzewa rozciągały się aż na działkę Tamary. – Pewnie myśleli, że to nasza grusza – próbowała tłumaczyć Tamara. Choć według niej nikt nie ruszał gruszy – jak wisiało, tak wisi! – Twoje kury z kolei buszują na moich grządkach i nic nie mówię! – Kura to głupie stworzenie! Kurczak czy nioska, co za różnica! – zirytowała się sąsiadka. – A wnuków trzeba wychowywać, babciu! A nie chichrać się z zalotnikami od rana do wieczora! I tak dalej. Znów wszystko schodziło na Pietrka… Wnuki dostały burę. Sezon na gruszki minął: odpocznij, Luda! A tu w międzyczasie – ktoś uszkodził zwisające gałęzie! – Gdzie? Pokaż! – domagała się Tamara: żadnych uszkodzeń nie było! – Tu i tu! – pokazywała krzywym palcem babcia Luda: zresztą i ręce Tomki były ładniejsze – długie, proste palce. Kobieta i ręce – to styl! Wieś wsią, ale styl to styl! Więc motorynka zaproponował: zetnijmy te gałęzie! Są po twojej stronie? Są! U siebie możesz robić, co chcesz! – Zacznie krzyczeć! – obawiała się babcia. – Założysz się – nie zacznie? Nie ośmieli się – ja cię przypilnuję! – zapewnił Pietrek. I faktycznie: Luda widziała, jak Pietrek tnie gałęzie, ale nie pisnęła słowa! Drzewo załatwione. Ale teraz to babcia Toma zaczęła mieć pretensje o kury sąsiadki – faktycznie demolowały jej grządki. W tym roku Ludmiła Władysławowna zakupiła nową rasę: wcześniej tak nie było. A kura – wiadomo: głupota w stanie czystym! W kółko ryje i ryje – wszystko wydrapane. Na prośby, żeby trzymała swoje kury na własnym terenie, sąsiadka tylko się szyderczo uśmiechała: i co mi zrobisz? Można by było upolować parę kur i demonstracyjnie usmażyć, ale dobra babcia Toma woli unikać afer. I wtedy sprytny przyjaciel wymyślił numer podpatrzony w internecie – nocą rozłożyć na grządkach jajka. Rano zebrać demonstracyjnie – niby że kury zniosły. Był obyty z siecią – internet był u nich od lat. I wiecie, zadziałało! Dzięki, światowy necie – przynajmniej tyle! Zaskoczona Luda patrzyła na Tomę z pełną miską jajek i zaniemówiła. Kury więcej na cudze grządki nie wlazły. No to co – może się pogodzimy, Luda? Nie ma się o co boczyć! Gdzie tam! Teraz zaczęło jej przeszkadzać palenie i zapach z letniej kuchni, w której babcia gotowała do późnej jesieni. Jasne, nagle wczoraj nie przeszkadzało, dzisiaj przeszkadza! Może mnie irytuje zapach smażonego mięsa! Może jestem wegetarianką! Zresztą, Sejm już dawno uchwalił zakaz grillowania! – Gdzie ty tu widzisz grilla? – próbowała przemówić do rozumu była przyjaciółka Tamara. – Przetrzyj okulary czasem, nasza “czyścioszka”! Tamara Borowikowa była osobą kulturalną i cierpliwą, ale powoli tracila nerwy. Bo sąsiadka naprawdę się zapętliła – też dobre słowo! U Ludy nie było już w ogóle spokoju… – Może oddać ją na eksperymenty medyczne? – żartowała Tamara Borowikowa, kiedy piła herbatę z Pietrkiem. – Przecież ona mnie zje żywcem! Babcia Toma rzeczywiście schudła i opadła z sił – codzienna wojna wykańczała. – Zadławi się! I nie pozwolę na to! – obiecał przyjaciel. – Mam na nią lepszy sposób! Za parę dni, pewnego pięknego ranka, Tamara usłyszała śpiew: – Toma, Toma – wychodź z doma! Przed drzwiami stał uradowany Pietrek: przyjechał na samodzielnie naprawionej starej motorynce – Pietrek na motorynce! – Wiesz, dlaczego wcześniej byłem markotny? – zaczął Piotr Efimowicz. – Bo motorynka była niesprawna! No i co – jedziemy, piękna, powspominać młodość? Wskakuj – ruszamy w nową drogę! I babcia Toma wskoczyła! Bo przecież starości już oficjalnie nie ma – uchwalili w Sejmie: wszyscy jesteśmy aktywni seniorzy 65+! I ruszyła – dosłownie i w przenośni – w nowe życie. Już wkrótce została Panią Koźmińską: Piotr Efimowicz oświadczył się! Puzzle się ułożyły, a babcia Toma wprowadziła się do męża. Luda została sama – gruba i zgorzkniała. No czyż to nie powód do nowej zazdrości? Na domiar złego nie miała już z kim się kłócić – cała żółć zostawała w środku, a gdzieś trzeba ją przecież wyrzucić… Trzymaj się więc, Tomo, i nie wychodź z domu! Bo to dopiero początek, oj, będzie się działo! Po prostu nie życie, a kabaret. A czego się spodziewałaś na polskiej wsi? A z tym wychodkiem to był błąd, mogłaś się nie szarpać…