28 grudnia
Z samego rana wracałem do domu z siatkami pełnymi zakupów spożywczych. Myślałem tylko o tym, co trzeba będzie ugotować na kolację, nakarmić dzieci, a z młodszym jeszcze odrobić lekcje.
Już z daleka zobaczyłem, że pod blokiem stoi karetka pogotowia. Zaniepokoiłem się natychmiast moja żona czasem źle się czuje, czyżby zrobiło się aż tak poważnie, że trzeba było od razu wzywać pogotowie?
Do piętnastki pan jedzie? zapytałem niepewnym głosem kierowcę karetki.
Nie, do czternastki. Starsza pani źle się poczuła odpowiedział.
Ulżyło mi. To nie do nas. Czyli przyjechali do sąsiadki, pani Janiny Nowakowej. Też niedobrze, bo babcia samotna, a wiek już pod osiemdziesiątkę.
Pomyślałem jeszcze: Ojej, Janina ma kotkę. Jak ją zabiorą do szpitala, trzeba będzie się nią zająć. Wszedłem na swoje piętro.
Na korytarzu przed mieszkaniem sąsiadki było zamieszanie. Otwarty na oścież drzwi, nosze, a z boku mój sąsiad Piotr pomagający ratownikowi prowadzić starszą panią.
Zaraz podejdzie jeszcze kierowca, razem damy radę mówił ratownik.
Janina na widok mnie wyraźnie się ucieszyła:
Piotrku, zabierają mnie do szpitala na parę dni. Zostawię ci klucze do mieszkania. Bardzo cię proszę, popilnuj mojej Misi. Karma stoi na kuchennym stole, kuweta jest, tylko raz dziennie zmień i nie wstydź się. Mam nadzieję, że wrócę przed Sylwestrem Janina wręczyła mi klucze.
Oczywiście, nie martw się, zaopiekuję się twoją koteczką. Dbaj o siebie i wracaj do zdrowia! położyłem jej rękę na dłoni, dodając otuchy.
Proszę leżeć spokojnie, ruszać się nie wolno przypomniał jej ratownik. No, idziemy, wszyscy razem…
Zaczekaj, Piotrze, mam jeszcze jedno do ciebie zatrzymała mnie Janina. Na szafce w korytarzu leży karteczka z telefonem. Jakby coś mi się stało, zadzwonisz pod ten numer. To do mojej córki, Małgorzaty. Pokłóciłyśmy się lata temu, nie gadamy od tamtej pory…
Zapewniłem, że wszystko będzie dobrze, a gdy była już w karetce, wziąłem karteczkę z numerem, pogłaskałem Misię i zamknąłem drzwi.
Wyobraź sobie, tyle lat mieszkamy obok, a nie wiedziałem nawet, że Janina ma córkę powiedziałem żonie, gdy wróciła.
Ja też nigdy nikogo u niej nie widziałam usłyszałem od Marii. To co, jemy dziś coś na szybko?
Zamieszałem się w domowych obowiązkach, a potem, gdy już dzieci usnęły, przypomniałem sobie o tej Małgorzacie. Zerknąłem na zegarek było późno, więc zadzwonić postanowiłem dopiero następnego dnia.
Kiedy rano znowu byłem u Janiny, żeby nakarmić Misię, kot wdzięcznie wlazł mi na kolana i zamruczał. Długo wahałem się, czy dzwonić do tej Małgorzaty.
W końcu wykręciłem numer:
Dzień dobry, Małgorzato. Mówi Piotr, sąsiad pani Janiny. Zabrało ją wczoraj pogotowie do szpitala. Może chciałaby ją pani odwiedzić?
Proszę pana, to nie moja matka. Nią nie będę się zajmować usłyszałem. Głos był chłodny, obojętny.
Pani Małgorzato, cokolwiek was podzieliło, może nie wrócić już ze szpitala… Naprawdę nie chce się pani z nią zobaczyć choć na chwilę? próbowałem przemówić jej do rozumu, bo w sercu mi się nie mieściło takie podejście.
Proszę pana, to nie pańska sprawa syknęła i rozłączyła się.
Złość ścisnęła mnie w środku.
Wiesz, Misiu, jakby twoja pani nie wróciła, będziesz musiała zostać u nas. Może dogadasz się z naszym Azorkiem. Dzwoniłem dziś do szpitala Janina nadal bez poprawy
Nastał dzień Sylwestra. Wychodziłem z Marią ze sklepu, a w rękach miałem okazałą choinkę. Żona szukała wolnej ręki, by przytrzymać drzwi do klatki.
Piotrze, szybciej! zawołała, a ja się pośpieszyłem z drzewkiem.
Nagle patrzę, do klatki weszły dwie kobiety. Zamarłem z wrażenia, rozpoznałem je:
Pani Janino?! Już pani w domu?
Tak, wypisali mnie wcześniej, bo poczułam się lepiej. Poznajcie się, to moja córka Małgorzata! twarz Janiny rozpromieniła się szczęściem.
My już się znamy… trochę korespondencyjnie zaśmiała się Małgorzata.
Wszyscy ruszyliśmy razem do góry. Małgorzata troskliwie prowadziła matkę pod ramię, a gdy mieliśmy rozejść się do mieszkań, szepnęła:
Dziękuję, że pan mi oczy otworzył. Czy mogę potem wpaść na chwilę?
Ależ oczywiście odpowiedziałem zaskoczony.
Po pół godzinie stała z tortem w ręku w naszym progu. Usiedliśmy przy herbacie, a Małgorzata zaczęła snuć:
Pokłóciłyśmy się z mamą dziesięć lat temu o jakąś bzdurę nawet nie pamiętam jaką. Całe życie mnie pouczała (nauczycielka!), a tamtego dnia nie wytrzymałam. Obraziłyśmy się na siebie, przez rok w ogóle nie rozmawiałyśmy. Potem już tylko życzenia świąteczne przez telefon
Mówiłam jej wtedy straszne rzeczy nawet, żeby mnie już nie wychowywała, lepiej żeby jej nie było. A gdy pan zadzwonił i powiedział o szpitalu, na początku byłam zadowolona chyba. Jednak potem poczułam, że jeśli jej zabraknie, nie będę już niczyją córką, nawet nie będzie mi kto powiedzieć dobranoc.
Myślałam o pańskich słowach przez dwa dni, aż w końcu ruszyłam do szpitala. Nie uwierzyłby pan, jak bardzo poprawiło się jej samopoczucie po mojej wizycie. Obiecuję, już nigdy jej nie zawiodę.
Małgorzata pożegnała się ciepło i pobiegła do matki.
Kiedy żona po wszystkim mnie zapytała:
Co jej takiego powiedziałeś?
Odpowiedziałem tylko:
Po prostu prawdę. Czasem tylko prawda potrafi nam oczy otworzyć.
I pomyślałem Trzeba korzystać z czasu z bliskimi. Może dziś odwiedzimy moją mamę na Nowy Rok, Mario? Bo teraz to już mamy tylko tę jedną mamę na dwóch
Dziś zrozumiałem, że największego żalu możemy mieć nie do innych, ale do siebie, jeśli zaprzepaścimy szansę na pojednanie.
