Wracaj do domu! Tam z tobą porozmawiam! rzucił zirytowany Maksymilian. Jeszcze tego brakowało, żebym ulicą ludzi bawił domową awanturą!
Ależ proszę bardzo! prychnęła Wiola. Wielka mi rzecz!
Wiola, nie igra się z losem! zagroził Maksymilian. W domu pogadamy! O-o-o! Jakiś groźny się zrobił! zarzuciła długi warkocz na plecy i ruszyła w stronę domu.
Maksymilian poczekał, aż Wiola oddali się na bezpieczną odległość, po czym wyciągnął telefon, przykładając mikrofon do ust:
Tak, poszła już do domu! Przywitajcie ją tam jak należy! Wiecie, o czym była mowa. Do piwnicy ją, żeby nabrała pokory! Zaraz będę!
Schował telefon do kieszeni i już miał wejść do sklepu, celebrując swoje domowe szarogęsienie, gdy nagle ktoś nieznajomy złapał go za rękę.
Przepraszam, że tak bezceremonialnie! powiedział lekko zakłopotany mężczyzna z uśmiechem. Z państwem szła młoda kobieta…
Moja żona, a co? zmarszczył brwi Maksymilian.
Nic, nic! jego uśmiech stał się przepraszający. Czy pańskiej żony przypadkiem nie nazywają Wiolettą Zielińską?
Wiolettą, przyznał Maksymilian. Przed ślubem Zielińska. O co właściwie chodzi?
A z domu po ojcu, to nie Witoldówna?
Tak! odpowiedział Maksymilian, coraz bardziej rozdrażniony. Skąd pan zna moją żonę?
Przepraszam, wybaczy pan, ale urodziła się w dziewięćdziesiątym trzecim?
Maksymilian policzył w głowie i przytaknął:
Zgadza się. Ale o co tyle pytań i skąd pan wie o Wioli? spytał coraz bardziej niepewnie.
Wiola przeprowadziła się do ich wioski dopiero trzy lata temu. Wcześniej nikt o niej nie słyszał. Mówiła, że uciekła z domu, bo rodzice na siłę chcieli ją wydać za mąż.
Tymczasem jakiś nieznajomy w niewielkiej miejscowości nagle sypie takimi szczegółami.
Ależ ja jej osobiście nie znam! zarumienił się mężczyzna. Jestem, powiedzmy, wielbicielem!
Słuchaj, wielbicielu, zaraz ci połamę żebra, a kilka dla figury odejmę! zagroził Maksymilian ponurym tonem. Jakie to rozmowy o wielbicielach? Chcesz mi żonę odbić?
Nie, nie! Źle mnie pan zrozumiał! mężczyzna aż zaczął machać rękami. Jestem fanem jej talentu!
Wiola raczej nie ma żadnych szczególnych talentów, odpowiedział Maksymilian zdezorientowany.
Oj, panie, w wieku osiemnastu lat dożywotnio zdyskwalifikowana w Muay Thai za zbytnią brutalność taki talent nie każdemu się zdarza! wykrzyknął mężczyzna.
Szkoda, że po kilku wygranych turniejach prywatnych przestała walczyć! Oglądać ją w ringu to była czysta przyjemność!
Maksymilian trzęsącymi się rękami próbował wyciągnąć telefon, który nieszczęśliwie wypadł mu na bruk i rozpadł na kawałki. Gdy gorączkowo zbierał części, telefon nie chciał się już włączyć.
Maksymilian biegnie do domu, mamrocząc pod nosem:
Boże, żebym tylko zdążył!
Gdy w wiosce pojawiła się Wiola, od razu wzbudziła zainteresowanie Maksymiliana. Kto by jej nie zauważył? Młoda, wysportowana, ciekawa, uśmiechnięta. Do tego od razu podjęła pracę jako nauczycielka wychowania fizycznego w podstawówce.
Wszyscy myśleli, że to studentka skierowana na praktyki, która zaraz wyjedzie. A tu proszę, dziewczyna okazała się mieć dwadzieścia pięć lat i przyjechała na stałe.
Czekano, że zaraz sprowadzi rodzinę, ale okazało się, że mieszka sama.
Coś tu śmierdzi! plotkowały sąsiadki. Taka młoda i atrakcyjna, a przyjechała akurat do nas! Na pewno skrywa jakąś tajemnicę!
Jakie tajemnice w tych czasach? odpowiadała inna. Pewnie facet ją zranił i przyjechała leczyć rany!
Albo się z rodzicami pokłóciła, to uciekła! W telewizji takich historii pełno!
Maksymilian przyglądał się jej, ale początkowo nie podchodził.
Cóż, kto wie, co ona ma za sobą. Jak się okaże, to się zobaczy.
Praca w szkole to nie tylko zmęczenie i wysiłek, ale też codzienne posiedzenia w pokoju nauczycielskim, gdzie wszyscy się zwierzają.
Po pół roku nauczycielki wyciągnęły od Wioli jej historię.
Moi rodzice to przedsiębiorcy, porządni ludzie. Ale kiedy nastał kryzys i dostawca ich oszukał, wszystko zaczęło się walić. Ojciec postanowił wydać mnie za jakiegoś typa, żeby poprawić swoją sytuację.
A pan powinien zobaczyć tego przystojniaka! Wolałam uciec gdzie pieprz rośnie!
I tak zupełnie sama? kręciła głową starsza koleżanka.
Ludzi wszędzie nie brakuje wzruszała ramionami Wiola. Wolę sama się przez życie przebijać niż wychodzić za kogoś bez miłości!
Zresztą, to nawet nie byłoby wesele, tylko sprzedaż! A towaru grać nie zamierzam!
Nic się nie martw, tu znajdziesz miłość pokrzepiały ją koleżanki. Choć wioska mała, porządnych ludzi u nas nie brak!
Kiedy wieści z ust Wioli rozeszły się po okolicy, Maksymilian podjął decyzję.
Wezmę ją za żonę! Nasze panny to same chytre i bezczelne, a ta z zewnątrz! I żadnych wścibskich krewnych!
Tak powtarzał w domu: matce, ojcu i starszemu bratu.
Młoda jest, zdrowa, sportowa, nie bez powodu wuefistką! Dzieci zdrowe urodzi i w gospodarstwie pomoże. Ile tam radzi tych lekcji w szkole?
Idealna partia! przytaknęła rodzina. A jak będzie się stawiała, to nauczymy po naszemu, krótko i na temat!
Dlaczego byli pewni sukcesu? Bo Maksymilian to chłop urodziwy, a oprócz tego zastępca kierownika w hurtowni warzyw.
Kiedy przyjeżdżała kontrola z centrali, Maksymilian udawał się za zwykłego magazyniera. Trochę się spoufalał i tak wszystkich zamęczył, że dyrektora nie ruszyli, bo miał plecy, a Maksymiliana awansowali na zastępcę.
Znasz się, to rób. Jak nie dasz rady twoja sprawa!
Drwili czasem, że inicjatywa to ryzyko, a jednak Maksymilian praktycznie postawił całą bazę na nogi. Był świetnym zarządcą z każdej strony.
Pracownicy mówili, że Maksymilian jest surowy w karach, a starszy brat, szef ochrony, to już prawdziwy twardziel.
Zepsutych marchewek wynieść nie pozwalają! Nie boją się używać siły, bo brat brata obroni!
A jednak nikt się nie czepiał, bo kradzieże się skończyły całkowicie.
Jak Wiola mogła odmówić tak sumiennego człowieka? Najpierw zgodziła się na spacer, potem na adorację, a w końcu na małżeństwo.
Maksymilian zabrał Wiolę z wynajmowanego pokoju i sprowadził do siebie.
Synowa, sama musisz zrozumieć, u nas rodzina duża, wszyscy razem żyjemy zaczęła matka Maksymiliana.
Wszystko razem robimy, pomagamy sobie! Nie wiem, jak u was w domu było, ale u nas są takie zasady!
U mnie w rodzinie nie było żadnych zasad przyznała Wiola. Z tych właśnie uciekłam! Ale skoro jestem żoną Maksymiliana, będę się uczyć nowych zwyczajów!
Rodzina przyjęła to z entuzjazmem.
Ale, wybaczcie mi, naprawdę niczego jeszcze nie umiem zawstydziła się Wiola. U moich rodziców zajmował się wszystkim personel.
To się naprawi! rzucił dobrotliwie teść. Nauczymy! Uczyć się potrafisz?
W gruncie rzeczy tak odpowiedziała Wiola. Ale niesprawiedliwości nie znoszę.
Kochana znów wtrąciła się teściowa sprawiedliwość to pojęcie względne! Są zasady rodzinne, ustalone przez pokolenia!
Szanuj męża i jego rodzinę! Traktuj tak, jak sama oczekujesz! A kobiecie przystoi pokora i łagodność! Mężczyzna troszczy się o dom i rozwiązuje poważne sprawy!
Skoro tak trzeba wzruszyła ramionami Wiola. Byleby nie było kar jak w dawnych domach!
Batogów nie trzymamy, stajni nie mamy! zaśmiał się teść.
Wiola jakby przewidziała przyszłość: już po miesiącu po ślubie jej wolność ograniczono do minimum.
Tylko szkoła i sklep! A na resztę:
A gdzie to się wybierasz? W domu roboty pełno! Ogród, kury, kaczki! Wiola! darła się Natalia, teściowa. My rodzina! Sama nie dam rady!
Co do sama nie przesadzała: Maksymilian z bratem ciągle w pracy od świtu do nocy, a nieraz jeszcze nocą zostawali, bo hurtownia działała całodobowo.
Teść narzekał na kręgosłup i nogi, więc głównie dawał cenne rady. Tak naprawdę wszystko opierało się na barkach Natalii i Wioli.
Natalia już wiekowa, raz ciśnienie skoczy, raz stawy bolą, raz migrena a dom nie przewiduje wolnych.
A gdzie tu życie osobiste? pytała Wiola. Nie mówię o mężu, ale własne? Kino, kawiarnia, spacer? Ja nawet przyjaciółek nie mam!
Żonie przyjaciółki niepotrzebne! A uwierz mi, Wiolu, z nich same kłopoty!
A o kinie i kawiarni to z mężem rozmawiaj! A co pomyślą, jak kobieta sama chodzi po mieście? Przecież wszyscy patrzą!
Serio? zdziwiła się Wiola.
Żyłaś w dużym mieście, tu wszystko jak na dłoni! Zrobisz krok w bok i fama pójdzie po całej okolicy! Jesteś nauczycielką, mogą zwolnić z hukiem!
Twarda logika, ale chować się w domowym kącie Wiola nie zamierzała.
Pracowała, robiła, co kazali, ale domagała się szacunku. Czasem się postawiła, czasem głos podniosła, czasem dosadnie odpowiedziała.
Jeśli pracuję, to na równych zasadach! mówiła. A jeśli ktoś leży, a ktoś tyra, to ja odmawiam!
Dwa i pół roku po ślubie Wiola wciąż nie dała się ujarzmić. Wymagała, by każdy uczciwie przykładał się do obowiązków. Jak nie, to ona też nie zamierza!
Ależ charakter tej Wioli! żaliła się Natalia, wysyłając ją do sklepu. Gorsza niż gorzka rzodkiewka! Powiesz jej słowo, ona pięć ci odda!
I mnie nie szanuje! dorzucił teść. Poprosisz, by przyniosła poduszkę, wodę, a ona że zajęta!
Maksymilianie, to nie porządek stwierdził Nikodem, starszy brat. Rodziców obraża! A niby kto to widział, żeby takie rzeczy wybaczać?
Wiem, że ona się pastwi! Zaprzecza, a ja przecież jestem mąż! Trzeba ją przywołać do porządku! A dzieci jeszcze nie mamy! Jak będą, to już zupełnie nas zdominuje!
Musimy się przygotować rzekł Nikodem. Wyciągnij ją na spacer do centrum, a potem sama niech wraca. My tu ją przywitamy jak trzeba!
Może słowa pomogą, jak nie, użyjemy siły! A jak zacznie się buntować, zamkniemy ją w piwnicy, w szkole powiemy, że wyjechała na urlop! Miesiąc posiedzi, to zmądrzeje!
Tak właśnie postąpili. Gdy Maksymilian zabierał Wiolę na spacer, rodzina szykowała się do rozmowy, aż zadzwoni od męża sygnał, że wraca.
Maksymilian nie zdążył.
Furtka była na miejscu, ale drzwi do domu jakby nigdy nie istniały. Na przedsionku siedział Nikodem, wyjąc, trzymając złamaną rękę. Maksymilian wyjął mu z kieszeni telefon, zadzwonił po pogotowie i podał bratu:
Podaj adres! krzyknął, próbując przebić się przez szok. I powiedz, żeby wysłali dwie karetki!
Nikodem kiwał głową, skrzywiony z bólu.
W przedsionku, pośród resztek mebli, leżał ojciec, nieprzytomny, lecz żywy to już sukces. W kuchni na podłodze mama na twarzy piękny siniak, w rękach połamany na pół wałek do ciasta.
Przy stole kuchennym spokojnie piła herbatę Wiola.
Kochanie? spojrzała na Maksymiliana. Przyszedłeś po swoją porcję?
N-nie wyjąkał Maksymilian.
To nie wiem, co ci zaproponować zamyśliła się Wiola. Może trochę sprawiedliwości do rodzinnych relacji?
O takich rzeczach trzeba było wcześniej ostrzegać! obruszył się. Przecież mało co ludzi…
Znam umiar! I każdy dostał odpowiedź zgodnie z zamiarem! Każdy dostał, czym przyszedł!
A wałek złamałam o kolano! Twojej mamie nic nie zrobiłam, sama wpadła w drzwi uciekając z przedpokoju!
Jak mamy dalej żyć po tym wszystkim? spytał Maksymilian.
Myślę, że zgodnie! uśmiechnęła się Wiola. I przede wszystkim sprawiedliwie! I nie myśl o rozwodzie, bo jestem w ciąży! Moje dziecko będzie miało ojca!
Maksymilian przełknął ślinę:
Dobrze, kochanie.
Gdy wszyscy wyzdrowieli i ochłonęli, zasady w rodzinie uległy zmianie.
Od tamtej pory w rodzinie zapanował spokój i zgoda. I już nikt nigdy nikogo nie próbował poniżać.
