Wszyscy piją, piją, butelek pełno, a jedzenia ani trochę.
W domu zawsze było pełno gości. No, może nie zawsze, ale prawie zawsze.
Wszyscy piją, piją, butelek pełno, a jedzenia ani odrobiny. Choć kawałek chleba by się znalazł a na stole tylko puste puszki i niedopałki Leon znów dokładnie przejrzał stół, ale niczego jadalnego nie znalazł.
Dobrze, mamo, idę powiedział chłopiec i powoli zaczął wkładać swoje podarte buty.
Wciąż miał nadzieję, że mama go zatrzyma i powie:
Gdzie ty, synku, biegniesz głodny, a na dworze zimno. Zostań w domu. Zaraz ugotuję zupę, wyrzucę gości i pozmywam.
Czekał zawsze na czułe słowo, ale mama nie przepadała za takimi. Jej słowa były jak kolce, od których Leon chciał się skulić i schować.
Tym razem postanowił odejść na dobre. Miał sześć lat i czuł się już wystarczająco dorosły. Najpierw musiał zdobyć pieniądze i kupić bułkę. A może nawet dwie Jego brzuch burczał i domagał się jedzenia.
Skąd wziąć pieniądze? Leon nie miał pojęcia, ale idąc obok kiosku, zobaczył wystający ze śniegu pusty butelkę. Przypomniał sobie, że butelki można zwracać i wtedy będzie miał trochę złotówek. Włożył butelkę do kieszeni, potem znalazł zgniecioną reklamówkę przy przystanku. Przez pół dnia zbierał butelki.
Było ich już sporo, wesoło brzęczały w reklamówce. Leon wyobrażał sobie, jak kupi mięciutką, pachnącą bułkę z makiem albo z serem, a może nawet z marmoladą, ale pomyślał, że taka może kosztować więcej, więc postanowił poszukać jeszcze.
Zbłądził na dworzec. Na peronie, gdzie mężczyźni pili piwo, czekając na pociąg, Leon zostawił ciężką reklamówkę przy kiosku i pobiegł po nowo zauważoną butelkę. Gdy wrócił, jakiś brudny, zły typ zabrał jego zbiór. Leon poprosił o zwrot, ale mężczyzna spojrzał na niego tak groźnie, że chłopiec tylko się zawrócił i odszedł.
Marzenie o bułce rozpłynęło się jak miraż.
Zbieranie butelek to nie bułka z masłem pomyślał Leon i znów ruszył w śnieżne ulice.
Śnieg był mokry i lepki. Buty przemokły, a stopy marzły. Zapadł zmrok. Nie pamiętał, jak znalazł się w klatce schodowej. Przytulił się do kaloryfera i zasnął w cieple.
Obudził się, myśląc, że wciąż śni było ciepło, cicho i przytulnie, a w powietrzu unosił się pyszny zapach!
Do pokoju weszła kobieta. Była piękna i patrzyła na niego łagodnie.
No i co, chłopczyku spytała rozgrzałeś się? Wyspałeś? Chodźmy na śniadanie. Wracałam w nocy, a ty spałeś w klatce jak jakiś szczeniaczek. Wzięłam cię do domu.
To teraz tu jest mój dom? spytał Leon, nie wierząc w swoje szczęście.
Jeśli nie masz swojego, to będzie odpowiedziała kobieta.
Potem wszystko potoczyło się jak w bajce. Nieznana ciocia karmiła go, opiekowała się nim, kupowała nowe ubrania. Stopniowo Leon opowiedział jej wszystko o swoim życiu z mamą.
Dobra ciocia miała imię, które wydało mu się magiczne Lidia. W rzeczywistości było zwyczajne, ale Leon nie znał go wcześniej. Uznał, że tylko dobra wróżka może mieć tak piękne imię.
A chciałbyś, żebym była twoją mamą? spytała pewnego dnia, przytulając go mocno, tak jak robią to prawdziwe, kochające matки.
Oczywiście, że chciał, ale
Szczęśliwe życie skończyło się nagle. Po tygodniu przyszła jego mama.
Była prawie trzeźwa i krzyczała na kobietę, która go przygarnęła:
Nikt mi jeszcze nie odebrał praw rodzicielskich, a dziecko jest moje!
Gdy wyprowadzała Leona, z nieba posypały się płatki śniegu. Chłopcu wydawało się, że dom, który zostawił, przypomina biały zamek pokryty czarodziejskim puchem.
Później życie stało się bardzo trudne. Mama piła. Leon uciekał z domu. Spał na dworcach, zbierał butelki, kupował chleb. Nie zawierał znajomości, niczego nie prosił.
Z czasem mamie odebrano prawa rodzicielskie, a Leon trafił do domu dziecka.
Najsmutniejsze było to, że nie mógł przypomnieć sobie, gdzie stał ten dom biały jak zamek, w którym mieszkała dobra kobieta o magicznym imieniu.
Minęły trzy lata.
Leon żył w domu dziecka. Był zamknięty w sobie i małomówny. Najchętniej rysował. I zawsze to samo biały dom i spadające płatki śniegu.
Pewnego dnia do placówki przyszła dziennikarka. Wychowawczyni oprowadzała ją i przedstawiała dzieci. Podeszli do Leona.
Leon to dobry, ciekawy chłopiec, ale ma trudności z adaptacją. Mimo że jest z nami trzy lata, nadal jest wycofany. Pracujemy nad tym, by znalazł rodzinę tłumaczyła dziennikarce.
Poznajmy się, nazywam się Lidia powiedziała dziennikarka.
Chłopiec nagle ożył i zaczął mówić! Ten cichy, zamknięty w sobie chłopiec opowiadał jej z zapałem o innej dobrej cioci Lidii. Z każdym słowem jego dusza odtajała. Oczy mu błyszczały, policzki się zaróżowiły. Wychowawczyni patrzyła na tę przemianę ze zdumieniem.
Imię Lidia okazało się złotym kluczem do jego serca.
Dziennikarka nie mogła powstrzymać łez, słuchając jego historii. Obiecała napisać o nim w lokalnej gazecie. Może tamta dobra ciocia przeczyta i zrozumie, że Leon na nią czeka.
Dotrzymała słowa. I stał się cud.
Tamta kobieta nie prenumerowała gazet, ale akurat miała urodziny, a koledzy z pracy podarowali jej kwiaty. Ponieważ na dworze było zimno, kwiaty były owinięte gazetą.
Rozpakowując je, zauważyła mały artykuł: *Dobra kobieta o imieniu Lidia, chłopiec Leon cię szuka. Odpowiedz!*
Przeczytała i zrozumiała, że to ten sam chłopiec, którego kiedyś zabrała z klatki schodowej i chciała adoptować.
Leon poznał ją od razu. Rzucił się jej w ramiona. Płakali wszyscy: on, Lidia, wychowawcy.
Tak bardzo na ciebie czekałem mówił chłopiec.
Ledwo udało się go przekonać, by puścił ci
Wódka płynie strumieniami, pełno butelek, a jedzenia ani kęsa.