Mama uważa, że Iwonka jest taka słabiutka wykrztusił w końcu mąż. Trzeba jej pomagać, bo przecież nie ma męża. A u nas niby wszystko gra
Wszystko gra? Wera spojrzała na niego wymownie. Sławek, od kiedy urodziłam, przytyłam piętnaście kilo. Kręgosłup mi wysiada, kolana chrupią, jakbym kluski ziemniaczane ugniatała w środku nocy.
Lekarz ostrzegł jak nie wezmę się za siebie, za rok nie dam rady Tomka na ręce podnieść. Muszę chodzić na siłownię. Dwa razy w tygodniu, po półtorej godziny. A ty ciągle w pracy, grafik jak tatrzańska pogoda, nie sposób przewidzieć. Kogo mam prosić, żeby popilnował dziecka?
Twojej mamie wnuk nie w smak. Ma przecież wnuczkę!
Sławek zamilkł.
No właśnie, kogo?
Wera oparła czoło o chłodne okno, patrząc, jak poczciwy fiat jej teściowej leniwie toczy się z parkingu.
Czerwone światła migły na pożegnanie i zniknęły za rogiem.
Na kuchennym zegarze wybiła siedemnasta równo.
Danuta Piotrowska była u nich dokładnie czterdzieści pięć minut.
W salonie Sławek próbował zabawić rocznego syna.
Mały Tomek z przejęciem kręcił plastikowe koło od ciężarówki, od czasu do czasu rzucając nieśmiałe spojrzenia w stronę drzwi, za którymi przepadła babcia.
Pojechała? Sławek zajrzał do kuchni, wyginając kark.
Poleciała, poprawka syknęła Wera, nie odwracając się. Uznała, że Tomeczek już marudzi ze zmęczenia i lepiej go nie wyrywać z rytmu.
W sumie trochę piszczał, jak go brała na ręce spróbował się jakoś uśmiechnąć Sławek, ale wyszło krzywo.
Piszczał, bo jej nie poznaje. Trzy tygodnie jej nie widział! Trzy!
Wera gwałtownie odwróciła się od okna i zaczęła wbijać brudne filiżanki do zlewu.
Daj spokój, Werka Sławek podszedł i próbował objąć ją w talii, ale zgrabnie mu się wyślizgnęła, sięgając po gąbkę. Mama po prostu przyzwyczaiła się do Martynki.
Martynka już duża, cztery lata, z nią łatwiej.
Łatwiej? wybuchnęła Wera. Jest ciekawiej. Martynka to córeczka Iwonki. A Iwonka to ulubiona córka.
A my? My no wiesz, takie piąte koło u wozu.
W zeszły piątek sytuacja powtórzyła się jak pod linijkę.
Danuta Piotrowska wpadła na minutkę, przywiozła Tomkowi jakąś tandetną, plastikową grzechotkę i natychmiast zaczęła zerkać na drzwi.
Sławek zdążył tylko wspomnieć, że w sobotę musi wyjechać służbowo, więc byłoby super, gdyby mama posiedziała chwilę z Tomkiem Wera skoczy do apteki i na zakupy.
Oj, Sławuś, nie dam rady! rozłożyła ręce Danuta. Z Martynką idziemy do teatru lalek, potem Iwonka chciała ją na cały weekend. Bidulka tyra w pracy, musi mieć czas na życie prywatne!
Iwonka, siostra Sławka, wychowywała córeczkę niby sama, ale to sama było mocno naciągane.
Podczas gdy Iwonka szukała siebie i zmieniała facetów jak rękawiczki, Martynka tygodniami mieszkała u babci.
Babcia odbierała ją z przedszkola, woziła na balet, kupowała modne kombinezony i orientowała się w świecie lalek lepiej niż niejeden przedszkolak.
Widzisz jej status? Wera wskazała na telefon na stole. Patrz, co twoja mama wrzuciła!
Sławek z ociąganiem wziął smartfona, przewinął ekran.
Kadr za kadrem: tu Martynka wcina lody, tu babcia popycha ją na huśtawce, tu razem lepią coś z plasteliny w sobotni wieczór.
Podpis: Moje największe szczęście, moja radość.
Cały weekend z nimi Wera aż przygryzła wargę, próbując się nie rozpłakać. A do nas na dziesięć minut. Tam idylla, u nas byle szybciej wyjść.
Sławek, Tomek ma rok. To też jej wnuk. Twój syn. Czemu tak o niego nie dba?
Sławek milczał, bo co tu powiedzieć.
Przypomniał sobie, jak w zeszłym miesiącu mama zadzwoniła w nocy, bo cieknie kran i zalewa cały blok, więc pomknął pół miasta, żeby odratować kuchnię.
Przypomniał, jak zamykał szybki kredyt, który matka wzięła, żeby kupić Iwonie nowy telefon na urodziny.
Przypomniał, jak całe majowe weekendy orał w ogródku na wsi, a siostra z Martynką piły lemoniadę na leżakach.
Może jednak poprosimy ją jeszcze raz, odezwał się niepewnie Sławek. Pogadam z nią powiem wprost, że to nie fanaberia, tylko konieczność.
Wera tylko wzruszyła ramionami. Świetnie wiedziała, jak to się skończy.
***
Rozmowa odbyła się we wtorek wieczorem.
Sławek włączył głośnik, żeby Wera wszystko słyszała:
Cześć, mamo. Słuchaj, jest sprawa
Wera musi chodzić do siłowni na zalecenie lekarza, z kręgosłupem kiepsko
E, Sławuś, po co jej siłownia? głos Danuty w słuchawce brzmiał rześko, w tle słychać było rechot Martynki. Niech po domu sobie poćwiczy, zamiast pączki wcinać, to i plecy bolą nie będą.
Mamo, lekarz jej kazał. Są treningi, masaże, to nie jest żaden wymysł.
Nie mogłabyś posiedzieć z Tomkiem we wtorek i czwartek od szóstej do ósmej? Sam bym po ciebie przyjechał.
Cisza.
Sławku, przecież znasz mój grafik. Martynkę z przedszkola odbieram o piątej, potem zajęcia dodatkowe, potem park. Iwonka do późna w pracy, na mnie liczy.
Nie rzucę dziecka, bo twoja Wera chce dźwigać ciężary na maszynach!
Mamo, Tomek to też twój wnuk. On cię prawie nie zna!
Daj spokój. Martynka to dziewczynka, przytula się do mnie, mnie kocha. Tomuś jeszcze malutki, co on rozumie? Dorośnie, to się zaprzyjaźnimy. A teraz nie mam czasu, właśnie malujemy.
No to pa!
Sławek ostrożnie położył telefon na stole.
Słyszałaś? Czyli mój syn musi najpierw dorosnąć do babcinej uwagi?
Sławek, wiedziałam, że tak będzie Wera podniosła głos. Już w dniu wypisu ze szpitala wiedziałam! Dwie godziny się spóźniła, bo Martynce musiała leginsy nowe kupić!
Wiesz, nie boli mnie, że ona uważa mnie za grubą czy leniwą.
Boli mnie, że Tomek rośnie i kiedyś zapyta: Mamo, czemu babcia Danusia zawsze z Martynką, a ze mną nigdy?.
I co mu powiem? Że ciocia to ukochana córeczka, a tata to tylko portfel i złota rączka do usług?
Sławek chodził tam i z powrotem po kuchni. Po chwili zatrzymał się gwałtownie:
Pamiętasz, jak planowaliśmy remont jej kuchni na urodziny?
Wera skinęła głową.
Przez pół roku odkładali złotówki na niespodziankę dla Danuty. Sławek wybrał już zabudowę, umówił fachowców, wynegocjował rabat.
Sporawa sumka akurat by wystarczyło na istną, roczną kartę do najlepszego fitness klubu z basenem i trenerem dla Wery.
Remontu nie będzie, rzucił Sławek. Jutro dzwonię, żeby odwołać zamówienie.
Serio? Wera spojrzała na niego oczami wielkimi jak pięciozłotówki.
Zupełnie serio. Jeśli mama ma czas tylko dla jednej wnuczki, to i resztę niech ogarnia sama. Niech Irka jej naprawia krany i całe to gospodarstwo, a my wynajmiemy ci opiekunkę, żebyś miała chwilę na siłownię.
***
Następnego dnia zadzwoniła Danuta osobiście.
Sławku, a jak tam z tą moją kuchenną okapem Ty miałeś jeszcze w tym tygodniu przyjechać zobaczyć, czemu w całym domu dym, jak wędzarnia! A Martynka już tęskni wciąż mnie pyta: Gdzie mój wujek Sławek?.
Sławek, siedząc w biurze, przymknął oczy.
Kiedyś by już szukał śrubokręta i planował trasę do Castoramy.
A teraz
Mamo, nie przyjadę powiedział spokojnie.
Jak to? jej głos momentalnie spoważniał. A ten okap? Uduszę się!
Poproś Iwonkę, albo jej nowego chłopa.
Ja teraz mam sporo spraw wzięliśmy się za zdrowie Wery, każdy wieczór już rozplanowany. Mam dyżur z Tomkiem.
Przez takie bzdury?! Dla widzimisię żony?
To nie widzimisię, tylko priorytety, mamo. Ty masz swoje Martynkę i Iwonkę, ja Tomka i Werę. Sprawiedliwie.
Ty mi pyskujesz?! Ja cię wychowałam, człowieka z ciebie zrobiłam!
Co konkretnie, mamo? Utrzymywałaś Iwonkę z moich pieniędzy? Ona odpoczywała, ja harowałem na działce? A, jeszcze jedno z tej kuchni, co miała być na urodziny Już dawno odwołałem. Potrzebujemy tych pieniędzy na własną rodzinę. Opiekunka się przyda, skoro babcia za bardzo rozpisana dla własnego wnuka.
W sekundę Danuta przeszła w tryb operacja histeria.
Na to się nie zgadzam! Matka ci życie poświęciła! Zwariowałeś przez tę swoją Werę! Martynka to sierotka przy żyjącym tatusiu, potrzebuje czułości! A ten wasz Tomuś żyje jak pączek w maśle!
Dlaczego niby mam go kochać?
Serduszko oddałam Martynce, ona jest najważniejsza! Niewdzięczny! Nie dzwoń, nie pokazuj się u mnie!
Sławek rozłączył się bez słowa.
Dłonie mu drżały, ale w środku poczuł dziwną ulgę. Wiedział, że to dopiero początek awantury. Teraz mama naskarży Iwonce, a ta będzie słała wiadomości pełne żalu, pretensji i szantażu moralnego.
Dokładnie tak się stało.
Wieczorem, kiedy wrócił do domu, Wera już była w temacie teściowa nagrała jej pięciominutową rapsodię na WhatsAppie, gdzie określenie żmija pod kamieniem było jednym z najłagodniejszych.
Na pewno dobrze robimy? zapytała cicho, kiedy Tomka już ułożyli i usiedli do kolacji. To przecież wciąż twoja mama.
Matka to ta, co kocha wszystkie dzieci i wnuki, Werka. Nie ta, która jednych hołubi, drugich używa jak bateryjki. Udawałem, że nie widzę, że ona już taka jest.
Ale jak uznała, że twój kręgosłup nieważny, a jej terminarz z Martynką świętość
Dość.
**
Awantura trwała długo.
I Iwonka, i jej mama, pozbawione regularnych zastrzyków gotówki, blokowały Sławkowi i Werze telefon gradem pretensji, szantaży i apeli do rodzinnych sumień.
Małżeństwo robiło w końcu to samo co dotąd teściowa nie odbierało.
Dwa tygodnie później, do Sławka wparowała siostra.
Iwona już od progu wrzeszczała, że jest pantoflem bez kręgosłupa, żądała natychmiastowej zapłaty rachunków mamy i kieszonkowego na zakupy oraz leki.
Sławek zamknął jej drzwi przed nosem. Ostatnio i tak miał już dość bycia wdzięcznym synkiem na etacie.
