“Sierść na talerzu: jak kłótnie o kota zniszczyły miłość”
– Igor, proszę cię po raz ostatni! Zmień temat! Obiecałeś, że już nie będziesz źle mówił o moim synu! – Krystyna starała się panować nad sobą, ale głos drżał jej z emocji.
– Nie mówię źle, tylko prawdę! – odparł szorstko Igor. – Wisi na twojej szyi, a ty się tylko rozczulasz. Nie widzisz, że wychowujesz lenia?
– Powtarzam: koniec tematu! – Krystyna prawie krzyczała. – Mój syn jest studentem. Dopóki się uczy, będę go utrzymywać. Nie potrzebuję twojej zgody!
– Czyli moje zdanie się nie liczy? – oburzył się Igor. – Tylko komplementy chcesz słyszeć? Nie, kochanie, musisz się ze mną liczyć!
– Nie muszę! – odcięła się. – Jeśli nie przestaniesz, wyjdę teraz z domu. Znowu! Dwa tygodnie temu przysięgałeś, że już tego nie poruszymy. Zapomniałeś?
– Pamiętam! – warknął Igor. – Ale jak mam milczeć, gdy on się tak zachowuje? Dla niego ostatnią koszulę byś sprzedała, a on nawet tego nie docenia!
– Kto ci powiedział, że nie docenia? – Krystyna drżała ze złości. – Mateusz mnie kocha i dziękuje za wszystko. Zamknij się, powiedziałam! Koniec!
Odwróciła się i wyszła do kuchni, by się uspokoić. Ale Igor, pełen gniewu, podążył za nią.
– Krystyna, nawet mnie nie wysłuchasz? – jego głos brzmiał niemal błagalnie. – Zasłużyłem chociaż na to!
– Najpierw wychowaj swoje dziecko, a potem się wymądrzaj! – odrzekła ostro. – Twoje słowa to tylko puste frazesy zawistnika!
Igor miał córkę z pierwszego małżeństwa, ale nie widział jej od ośmiu lat – matka dziecka wyjechała do innego miasta, gdy dziewczynka miała zaledwie dwa lata.
– Zawistnika? – Igor aż się zatrzymał. – Myślisz, że zazdroszczę twojemu niedorajdzie? Co za bzdura!
– Oczywiście, że zazdrościsz! – rzuciła Krystyna. – On ma dwadzieścia lat, a już ma wszystko, czego ty nie miałeś!
– Co, mamusia wynajmuje mieszkanie i wpłaca mu pieniądze na konto? Mam mu tego zazdrościć? – zaśmiał się szyderczo.
– Widocznie tak! – odparowała. – Inaczej po co się tak unosisz?
– Po prostu próbuję ci uświadomić, że go rozpieszczasz! – nie ustępował.
– Chcę i mogę! To mój jedyny syn! – odcięła się Krystyna.
– No tak, przecież jesteś milionerką! – prychnął Igor.
Kłótnia zaczęła się zupełnie inaczej. Krystyna sama nie wiedziała, jak znów wrócili do tematu Mateusza. Siedzieli spokojnie przed telewizorem, oglądając reklamę. Pojawiła się reklama fotela masującego. Igor natychmiast zapragnął go kupić, znalazł nawet dobrą ofertę.
Krystyna nie protestowała, ale przypomniała:
– Nie teraz, trochę później. Prosiłam, żeby unikać większych wydatków, dopóki nie dostanę wypłaty. Może będę musiała cię prosić o pożyczkę.
Nigdy nie prosiła Igora o pieniądze. Rzadko mieli opóźnienia z wypłatą, ale teraz był taki przypadek. Krystyna pracowała zdalnie, wychodziła tylko po zakupy. Całe dnie spędzała przy laptopie, pisząc i sprawdzając, ale zarabiała dobrze – półtora raza więcej niż Igor. Nie miliony, ale starczało na wynajem, jedzenie i pomoc synowi.
– Krystyna, nie uważasz, że jeśli brakuje pieniędzy, to ktoś mógłby sobie znaleźć dodatkową pracę? – spytał Igor z przekąsem.
– O Mateuszu znów? – zmarszczyła brwi. – Mówiłam już: jestem przeciw. Wysłałam go na studia, a nie do krzyczenia „Wolna kasa!”
– Jest facetem! Powinien wiedzieć, że pieniądze nie spadają z nieba! – zirytował się.
– On to wie nawet bez ciebie! – odcięła się.
– Nic nie wie, póki mu wszystko podsuwasz pod nos! – nie dawał za wygraną.
– To nie twoja sprawa! Dość! Denerwujesz mnie! – krzyknęła.
Kłótnia trwała jeszcze dobre pół godziny, aż w końcu ucichła. Krystyna, próbując poprawić atmosferę, poszła do kuchni, zrobiła kanapki i zaparzyła herbatę.
– Poczęstuj się – powiedziała, podsuwając talerz.
Igor skrzywił się i odsunął go.
– Nie chce mi się… – zaczął, ale nagle coś zauważył. – Popatrz! Sierść na talerzu! Ten twój kot mnie wkurza! Dlaczego tyle tego? W ogóle tu sprzątasz?
– Sprzątam dwa razy w tygodniu! Częściej nie mam czasu! – odpowiedziała, czując, że złość w niej narasta.
– Przecież siedzisz w domu! Co, trudno wziąć mopa? – rzucił.
– Nie „siedzę” – pracuję i zarabiam więcej niż ty! – wybuchnęła.
Igor zbladł. Myśl, że jego kobieta zarabia lepiej, i tak go drażniła, a jej ton tylko podsycił gniew.
– Czyli teraz już nie jestem mężczyzną? – syknął.
– Nie powiedziałam tego! – odparła. – Ty mnie prowokujesz! Też chciałabym żyć w sterylnej czystości, gdyby ktoś za mnie sprzątał! To nie tylko kobiece zadanie!
– A ja powiedziałem, że tylko kobiece? – warknął.
– Nie powiedziałeś, ale ile razy ty tu sprzątałeś, odkąd razem mieszkamy? Ani razu! A to już pół roku! – przypomniała.
Igor zamyślił się, próbując przywołać choć jeden raz. Miała rację – wszystko zrzucał na nią, ale nie zamierzał się przyznać.
– Ojej, jaka wrażliwa! Zamieść podłogę – już wyczyn! – zaśmiał się szyderczo. – A przy okazji, ja tu nie śmiecę!
– Ja też nie! – odparowała. – Ale ty chcesz, żebym latała ze ścierką, myła okna dwa razy w tygodniu i podłogi dwa razy dziennie! Od razu mówiłam, że tak nie będzie!
Gdy Igor zaproponował wspólne mieszkanie, Krystyna jasno postawiła sprawę: sprzątanie dwa razy w tygodniu, według grafiku. Reszta – nie jej sprawa.
– Nie wiedziałem, że twój kot będzie sypać sierścią po całym mieszkaniu! – kontynuował.
– On nie sypie! Szukasz jej pod lupą? – oburzyła się. – I przestań krzyczeć, straszysz Puszkę! Patrz, schowała się pod kanapę!
Kot Puszka rzeczywiście patrzył na nich przerażony, nie śmiejąc wyKrystyna spojrzała przez okno na pierwsze płatki śniegu spadające na ulicę Warszawy i zrozumiała, że czasem trzeba odpuścić to, co nas rani, by znaleźć spokój we własnym sercu.
