Wełna na talerzu: jak kłótnie o kota zniszczyły miłość
– Igor, proszę cię ostatni raz! Zmień temat! Obiecałeś, że nie będziesz źle mówił o moim synu! – Krystyna starała się opanować, ale głos drżał jej z emocji.
– Nie mówię źle, tylko prawdę! – warknął Igor. – Wisi na twojej szyi, a ty tylko się rozczulasz. Naprawdę nie widzisz, że wychowujesz lenia?
– Powtarzam: koniec tematu! – prawie krzyknęła Krystyna. – Mój syn jest studentem. Dopóki się uczy, będę go utrzymywać. Twojej zgody nie potrzebuję!
– Czyli moje zdanie to nic? – oburzył się Igor. – Tylko pochwały chcesz słuchać? Nie, kochanie, musisz się ze mną liczyć!
– Nie muszę! – odcięła. – Jeśli nie przestaniesz, wyjdę teraz. Dwa tygodnie temu przysięgałeś, że więcej tego nie poruszymy. Zapomniałeś?
– Pamiętam! – ryknął Igor. – Jak mam milczeć, gdy on się tak zachowuje? Dla niego ostatnią koszulę oddasz, a on nawet tego nie docenia!
– Kto ci powiedział, że nie docenia? – Krystyna aż się trzęsła ze złości. – Kacper mnie kocha i dziękuje za wszystko. Koniec, mówię!
Obróciła się i wyszła do kuchni, by się uspokoić. Ale Igor, pełen gniewu, podążył za nią.
– Krystyna, nawet mnie nie wysłuchasz? – głos miał prawie błagalny. – Zasługuję na to!
– Najpierw wychowaj własne dziecko, potem się wypowiadaj! – odparła. – Twoje słowa to tylko pusta zawiść!
Igor miał córkę z pierwszego małżeństwa, ale nie widział jej od ośmiu lat – matka wyjechała z dziewczynką, gdy ta miała zaledwie dwa lata.
– Zawiść? – oniemiał. – Myślisz, że zazdroszczę twojemu darmozjadowi? Bredzisz!
– Jasne, że zazdrościsz! – rzuciła Krystyna. – Ma dwadzieścia lat, a ma wszystko, czego tobie brak!
– Co, mamusia wynajmuje mu mieszkanie i codziennie przelewa pieniądze? Mam temu zazdrościć? – sarkał Igor.
– Widocznie tak! – odparowała. – Inaczej po co byś się tak unosił?
– Próbuję ci uświadomić, że go rozpieszczasz! – nie ustępował.
– Bo mogę! To mój jedyny syn! – warknęła.
– Oczywiście, jesteś milionerką! – ironizował Igor.
Kłótnia zaczęła się niewinnie. Siedzieli przed telewizorem, gdy w reklamie pokazano masażer do pleców. Igor zapragnął go kupić, znalazł nawet dobrą ofertę.
Krystyna nie sprzeciwiała się, ale przypomniała:
– Nie teraz, później. Zarobki mi opóźniają, a nie chcę brać od ciebie pożyczki.
Rzadko prosiła Igora o pieniądze. Pracowała zdalnie, wychodząc tylko po zakupy. Pisząc i sprawdzając dokumenty, zarabiała więcej niż on – nie miliony, ale wystarczyło na wynajem, jedzenie i pomoc Kacprowi.
– Może ktoś powinien znaleźć dodatkową pracę? – rzucił Igor znacząco.
– Mówisz o Kacprze? – zmarszczyła brwi. – Posłałam go na studia, nie do sklepu!
– Jest facetem! Powinien wiedzieć, skąd się biorą pieniądze! – uniósł się.
– I tak wie! – odcięła się.
– Nic nie wie, gdy wszystko podsuwasz mu na tacy! – nie ustępował.
– To nie twoja sprawa! Kończ już! – krzyknęła.
Spora trwała jeszcze pół godziny. W końcu Krystyna, chcąc załagodzić napięcie, przygotowała herbatę i kanapki.
– Jedz – podsunęła talerz.
Igor skrzywił się i odsunął go.
– Nie chce mi się… – zaczął, ale nagle coś zauważył. – Patrz! Wełna na talerzu! Twój kot mnie doprowadza! Dlaczego tyle sierści? W ogóle nie sprzątasz?
– Sprzątam dwa razy w tygodniu! – odparła, czując, jak gniew znów narasta.
– Siedzisz w domu! Weź szmatkę, to takie trudne? – rzucił.
– Nie „siedzę”, tylko pracuję i zarabiam więcej niż ty! – wybuchnęła.
Igor zbladł. Myśl, że ona zarabia lepiej, zawsze go drażniła, a jej ton dolał oliwy do ognia.
– Czyli już nie jestem mężczyzną? – syknął.
– Tego nie powiedziałam! – odcięła. – Ale sprzątanie to nie tylko moja robota!
– A ja mówiłem, że twoja? – zirytował się.
– Miesiącami nie dotknąłeś mopa! – przypomniała.
– Ojej, jaka delikatna! Zamieść podłogę to już wyczyn! – sarkał.
– I tak wiesz, że nie będę biegać z szmatką codziennie! – powiedziała stanowczo.
Gdy się wprowadzali, Krystyna jasno to określiła: sprzątanie dwa razy w tygodniu.
– Nie wiedziałem, że ten kot będzie sypać sierścią wszędzie! – narzekał dalej.
– Nie sypie! Szukasz jej pod lupą? – oburzyła się. – I przestań krzyczeć, bo wystraszyłeś Mruczka!
Kot istotnie chował się pod kanapą, przerażony.
– Ach, jakie to wrażliwe! – prychnął Igor. – Ani kota, ani syna nie umiesz wychować! Jeden drze się w nocy, drugi doi matkę bez skrupułów!
– Znowu zaczynasz o Kacprze? – wściekła się. – Może wyjdziesz się przewietrzyć?
– Nigdzie nie idę! To moje mieszkanie! – oświadczył.
– A to, że płacimy po połowie, nic nie znaczy? – przypomniała.
– Mieszkałem tu wcześniej, więc moje! – warknął.
– W takim razie wracam do syna! – krzyknęła Krystyna i zatrzasnęła drzwi łazienki.
– Wychodź! Kto cię w twoim wieku zechce! – rzucił za nią.
Nie mogła już znieść jego jadu. A wszystko zaczęło się tak pięknie…
Krystyna urodziła się w małej wsi pod Białymstokiem. Wyszła za mąż, urodziła Kacpra, lecz po kilku latach się rozwiódłKrystyna zabrała Mruczka i walizki, a gdy spojrzała przez okno taksówki na blok, w którym zostawiła Igora, poczuła ulgę – czasem najsilniejszą miłością jest ta, która każe odejść.
