**Dziennik, 15 października**
Słońce, jak ogromna rozżarzona tarcza, chowało się za dachami bloków, malując niebo w purpurę, złoto i miód. Powietrze pachniało jesienią wilgotnymi liśćmi, dymem z kominów i odległym aromatem kawy z ulicznych budek. Ludzie spieszyli do domów, śmiali się, przytulali, żyli. A Andrzej stał samotny jak pomnik zapomnianych czasów, wpatrując się w pustkowie jak we własną mogiłę młodości.
Jego dłonie, schowane w kieszeniach jedwabno-wełnianego płaszcza od włoskiego projektanta, były lodowate mimo grubych rękawiczek. Nie czuł ciepła, nie czuł czasu, nie czuł miasta. Pozostał tylko pulsujący ból w piersi i migawki przeszłości, jak kadry ze starej taśmy.
Przed nim, za zardzewiałą siatką, leżało miejsce, gdzie niegdyś rozbrzmiewała muzyka, gdzie pary wirowały w rytm bitów, gdzie rodziły się pierwsze uczucia, gdzie pod gwiazdami pierwszy raz pocałował dziewczynę. Parkiet taneczny. Jego parkiet. Kiedyś pachniał młodością, wolnością, nadzieją. Teraz tylko chwastami, rdzą i ciszą przerywaną szelestem wiatru.
To miejsce było dla niego jednocześnie świętością i przekleństwem. Tu był szczęśliwy. Tu marzył. Tu po raz pierwszy uwierzył, że może wszystko. A teraz, stojąc za tym płotem, czuł, jakby jego dusza też zarosła jak to pustkowie chwastami, rozczarowaniem, samotnością.
Myśli same wróciły do tego, co zdarzyło się godzinę temu. Katarzyna. Jego gwiazda. Jego koszmar. Jego błąd.
Gabinet w stylu loftu ceglane ściany, ciepłe światło, skórzana sofa, barek z rzadką whisky. Ale atmosfera lodowata. Katarzyna stała jak posąg z marmuru i trucizny. Jej ciało idealne, wyrzeźbione latami treningów, wzrok zimny jak stal. Patrzyła na niego jak na śmieć.
Nie masz prawa tak do mnie mówić syknęła. Ja jestem twarzą twojej kawiarni. Bez mnie jesteś nikim.
Andrzej stał przy oknie, plecami do niej. Nie odwrócił się. Nie chciał widzieć tej maski buty. Wiedział: tak, tańczyła świetnie. Ale talent bez duszy to tylko show. Ona tańczyła już tylko dla siebie. Dla sławy.
Między nami nigdy nic nie było, Kasiu powiedział spokojnie. I nie będzie. Dziękuję ci. Za lata, za klientów. Ale przestałaś się uczyć. Żądasz, nie proponujesz. To koniec.
Położył na stole gruby kopertę. Rok pensji. Nie była to zemsta, ale gest szacunku dla talentu, nie dla charakteru.
Zabierz swoje słowa warknęła. Wyjdę, a twoje imperium runie. Za miesiąc będziesz siedział w pustym lokalu jak stary głupiec.
Jesteś zwolniona odparł. Dwa tygodnie zgodnie z prawem. Administrator wypłaci ci należności. Powodzenia.
Wyszedł, nie oglądając się. Auto czekało. Wsiadł, włączył muzykę cichą, klasyczną i po prostu jechał. Bez celu.
Godzinę później był tu. Przy tym płocie. Przy swojej młodości. Przy swoim bólu.
Następnego ranka głowa huczała jak po burzy. Obudził się z uczuciem, że stracił coś ważnego. Nie pracę. Nie kobietę. Siebie. I nagle zrozumiał musi wrócić tam. Na tę ziemię. Gdzie się śmiał, tańczył, kochał.
W bagażniku znalazł łom zardzewiały, ale mocny. Podjechał na pustkowie, odsunął siatkę, wślizgnął się jak w przeszłość.
Teren powitał go ciszą. Wiatr szeleścił liśćmi jak kartami zapomnianej książki. Stara drewniana estrada pochylała się jak zmęczony życiem starzec.
Wszedł do środka. Półmrok, kurz, pajęczyny. Zrobił trzy kroki. Podłoga trzasnęła i zawaliła się.
Spadł na stertę gruzu. Żył. Ale był w pułapce. Podziemny schowek, trzy metry głębokości. Żadnych schodów, żadnych uchwytów. Telefon w aucie. Krzyczał echo odpowiadało mu pustką.
Wtedy usłyszał:
Mamo, patrz! Tam pan w dole!
Podniósł głowę. W prostokącie światła stała kobieta i chłopiec. Chudy dzieciak z oczami jak u sowy. Ona blada, ale w jej spojrzeniu była dobroć.
Wszystko w porządku? spytała.
Tylko odpoczywam uśmiechnął się, ukrywając ból. Ale jeśli możecie pomóżcie mi wyjść.
Po dziesięciu minutach wrócili ze starą, zardzewiałą drabiną. Przeciągnęli ją z trudem.
Wydostał się. Brudny, ranny, ale żywy. Podziękował. Kobietę nazywano Hanna. Chłopca Tomek. Mieszkali w zrujnowanej strażnicy. Wyrzuceni, zdradzeni.
Andrzej zrozumiał:
Hanno, potrzebuję sprzątaczki. I nocnego stróża. Dam wam pracę. I pokój nie pałac, ale lepszy niż dół.
Jej oczy wypełniły się łzami. Wdzięcznością.
Zgadzam się szepnęła.
Tego samego dnia zabrał ich do głównej kawiarni. Pomógł urządzić pokój. Kupił Tomkowi zabawkę samochód na pilota.
Wojtku zwrócił się do administratora są pod twoją ochroną. Nikt ich nie zaczepia.
Potem wyjechał. Na konkurs Ludowe Talenty. Szukał nowej gwiazdy. Bez trucizny Katarzyny.
Ale dni mijały. Występy żaden nie porwał. Brak ognia, brak duszy.
Pewnej nocy, w hotelu, sprawdził monitoring kawiarni.
Na ekranie noc. Pusty lokal. I nagle Ona.
Hanna. W środku nocy. Tańczyła.
To nie był taniec. To była modlitwa. Walka. Wyzwolenie. Każdy ruch jak uderzenie serca. Woda i ogień. Wiatr i kamień.
Andrzej wstrzymał oddech. Szukał talentu po świecie, a skarb był tuż obok. W kobiecie, która myła podłogi i uśmiechała się do syna.
Nie czekał. Wrócił tej samej nocy.
Rano, w kawiarni, poprosił Hannę do gabinetu. Stała jak przed wyrokiem.
Widziałem, jak tańczyszś powiedział. Musisz to robić. Skąd to masz?
Zaczęła mówić cicho. W dzieciństwie tańczyła ludowe, potem orientalne. Mąż zabronił. To dla ladacznic mówił. Lata milczenia. Ale taniec w niej nie
